سفیر الحب

كفر است كه یک جان همتای حق در کار را

ظلم است دلیران قربان هر خونخوار را

مارکبری نیش زد زخم زبانش شد پدید

خوار گشت در لانه اش مهجور  در   آوار را

كي تامل كرد   تا   ياد   ضعيفان   بنگرد

دسته جمعي دستها مي گشت چون مختار را

سال    نهضت  يادگار  رهبر ايران زمين

سوي رحمت رفته است آن ديده ي گفتار را

آه در دلها بجوشد همچو ذوب   آتشفشان

علمدار دين  و    قرآن   منجي   رفتار   را

اي امام مسلمين اي رهبر  ايران  زمين

عهد ما عهد  ولايت ای  مرشد ابرار را

بشنو  اي    بيگانه ي   شيطان   پرست

ما خميني زاده ايم تا  كي   شوي   بيدار را

با امامم دشمني يا  با   من  يكتا   پرست

فقه و عرفانش بخوان در  محفل اسرار را

فرعون تب دار زمان عبرت نداری از پدر

هجر دادي سيدم   در   آخرت   كو   يار را

مي پسندي نقشه ی کفار در ظلم و ستم

شعله مي گيرد زبانه   آتشش   انبار   را

مهد اسلام و  نبوت  پاي  هم  در  اتحاد

خوار گشت  ارباب  شيطان  دیو مردم زار را

اي اماما رحمتت   از  رحمت  باري  بود

سبزه پیچی   لاله زد  در  دشت خرمن بار را

در گلستان اين زمين كز لاله ها روييده اند

باغدارانش ملائك صف به صف   ديوار را

با رفتن معشوق دل ياريگر ما زنده است

در دين ما رسمي بود تعيين بيرق  دار  را

من خوي ديدن داشتم كي ميشود دل بيقرار

در انتظار   خفتنم  كي   ميشود   ديدار را

عاقل بينديشد از این پندش نگيرد این سئوال

اي سائل و مسئول من آن گمشده در غار   را

مي يابي الفاظ قرين در مكتب اسلام و دین

مكتبي را كه فطرتش از عالم الافکار را

رفتي و با آن رفتنت رنگ ستم خاموش است

بر دوش دارم اسلحه تا مي كشم  كفار را

نابود گردد دشمنت دشمن اسلام  و   علي

بر مي افراشم پرچمت بر قله ي  پيكار را

جاسم ثعلبی   01/11/1375

هله ابمای النزل من جوف غیم الجای

او هله بل برد من لـــــــف العباء ویای

او هله ابجوه او مطره او غیمته ابملــجای

او هله ابزفت الحالوبه اصبغت ممــشای

او هله ابدیرة هلی من هل مضیفه اشتای

او هله ابعین البچت دمعتهه لل ســـــگای

او هله ابعبرة المغلوگه ابگلب بـــــــــچای

او هله ابریح الشمال اینسم ابـــــــدنیای

ضحکت گاعنه العطشانه من الــــــــــمای

سگت بدموع نزفت جربت ملــــــــگای

خضره الدار مغسوله اصبحت شلــــــوای

شکرا لل محب بطواره شد اغـــــــــنای

او هله ابریحچ مسچ حبیتچ انه اهوای

ابطن الگلب مرسومچ ثبت منـــوای

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

11/11/1390

الصداقه اترید خبره او من یحامیـــــها

مثل بستان باشرها او تساجیـــــــــــها

افهمک یبن ادم خوه لا تــــــــنداس

اتعنه لل صداقه او بوس من فیـــها

الصدیق الوفی یسوا ضمه یوم الضیج

فاله امروشنه بل باب تچیــــــــــها

لا باس الکلام الینطق ابتعریــــــف

مو کلمن عطس بل خوه شک بیهه

اشری من ضمیره الوان توضیحات

زید العلم و ابفهمک تماسیـــــــهه

حط عینک علی الخوان یا زمـــزیر

الف من الصداقه ابثمنک اشریـها

اظن واحد عدو یترس قبالی الضیم

واحد زاید او شدکل معانیـــــــــــــــــها

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

11/11/1390

مطرت الدنیا زلازل هدمت اقصور الظلام

بسم روح االله القاید فاحت اعطور السلام

اتجندت شبان و اطفال او شباب

لافتات او صوت و اصیاح او نحاب

زحفت اعلی الموت بل نار او سراب

تهتف اجموع البلد سور الختام

هاتفت و اتصیح یا ثار الشهید

بل شوارع صامده او نار التزید

ضد الاستکبار و العار العنید

لابسه اکفان العزاء حور الکلام

بل مدن مگدر اوصف هل حضور

الناس منکوبه او المایندل یدور

سقط شیخ البلد و اتعدل مرور

ثورة ازحوف او قتل دور العلام

بزغت الشمس المنیره من السماء

جاهه سیدهه ابن خان الحماء

نزل بل صف ساگ ثیران الغباء

والعقیده مشربه نور الاسلام

مطرت الدنیا زلازل هدمت اقصور الظلام

بسم روح االله القاید فاحت اعطور السلام

معنی:

از آسمان زلزله بارید قصرها ویران شد

با نام روح الله رهبر مهر نور افشان شد

همه با هم یکصدا جانی شریف

همه در میدان درگیری حریف

سینه خیزان تافته جنگی ردیف

همه با فریاد و دل قرآن شد

با خروش هر جوان راه شهید

در خیابان قلب دشمن آه دید

بر ضد استکبار و این شاه عنید

کفن پوشان پای در ایمان شد

در شهر ها مردم نمی شد وصف کرد

در همه جا الله و اکبر هتف کرد

قهر مردم نام شاهان حذف کرد

جثه ها گلگون کفن بی جان شد

ناگهان خورشید یکدم نور زد

سیدی آمد و دشمن دور زد

در سرزمین لاله با گل تور زد

مکتب دیدش جهان پیمان  شد

از آسمان زلزله بارید قصرها ویران شد

با نام روح الله رهبر مهر نور افشان شد

اولین شعار انقلاب در شهر سوسنگرد این بود که بنده

 کلاس اول راهنمایی بودم.

 (فلسطین ،فلسطین ،ما با هم متحد می شویم ،

تا بر کنیم از زمین ریشه ی اسرائیل)

جاسم ثعلبی  10/11/1390

1- لقمانی احبک دوم حبک قتلنی

جرنی کلامک حیل او حبلک فتلنی

2- یا ریت اصیرن جار و اتدش علیه

یزهی الزمان اویای شنهی المنیه

3- اشکر حضورک دوم و اشکر خطابک

گلبی انقسم نصین من یذکر عذابک

4- اتمنه ابدی اعلیک طلعت اشعارک

گلبی یبس من یوم ختمت اخبارک

5- طلعت شمس وانجوم رغماً بدینه

جانه الفرح والشوگ حتماً تجینه

6- ابگلبی رسمتک دوم و انظر الطولک

بل لیل اشع النور واعبر السورک

7- سیدی گول او طول قسم علیه

یهدیلک الموجود جاسم و اخیه

8- موتی قرب ایام گبری حفرته

من صدت المحبوب سهری کتلته

9- ربیتک ازغیرون او متدر علیه

ضاع العتب ویاک لتمر اذیه

10- دایم افکر بیک لیلی او نهاری

من البکاء سلیت عافانی جاری

معنی:

1- لقمانی عشقت را در دل نهادم

حرف دلت زیباست در دل گشادم

2- هر دوی ما ای کاش همسایگانی

خوش می گذرد ناگاه این زندگانی

3- از نامه ها ممنون هر دم سراغت

دل را دو نیمه ساخت جانم فراقت

4- حرف دلت آویز دردم که هستی

قلبم تهش سوزید گر غم نشستی

5- دل زد بهاری شاد مهرت شنیدم

شاد و سرافرازیست عشقت خریدم

6- در دل نگارش شداین گل جمالت

در شب زدی مهتاب در دل کمالت

7- آقا بگو جانا قلبم دیارت

یک جان و دل کف داد جاسم کنارت

8- مرگم نهان نزدیک گورم خریدم

از قهر دوستم را صبرم دریدم

9- در دلم چون نوزاد خوابیدی جانم

ماندی و شکری نیست سوزیدی رانم

10- در یادتم ای یار چون سایه بوسم

از ناله هایم باخت همسایه روزم

قابل توجه دوستان دارمیات یک سبک شعر عربی می باشد

که در زبان فارسی تک بیتی می نامند هر دو سروده به سبک

عربی سروده ام.

تقدیمی به دوست عزیزم آقای کریم لقمانی عزیز

جاسم ثعلبی 09/11/1390

گریه نکن که اشکت، دل من و شکونده

گریه نکن که دردت، گل من کشونده

ناله نکن عزیزم، هاله نکن مریضم

یه جان ارزش نداره، به پای تو بریزم

صدای نازنینت ،در غم کشیده ما را

وفای اینچنینت، در تب بریده ما را

نمی دانی که بی تو، چه حال و روزی دارم

نمی خوانی که آوام، چه میل سوزی دارم

بس کن دگر تمام است، غصه و غم به دام است

بهشت زیر پایت، ناله و هم حرام است

شاد باش، از درد و عزلت نازنین

آباد باش، از گرد محنت ای امین

هر چه دیدی هر چه بود، هر کشیدی بد نبود

درد عشقت زاده شد، سنبل و پروانه بود

هیچ نشنیدی چنان اجر زیاد

آسمان عاشقان پر ابر و باد

عاشق بی هم ندیدم در جهان

این سزای عاشقی خورده به جان

چشم زارت ندیدم، صوت غارت شنیدم

از هر چه آدم بریدم، ازسنگ بارت کشیدم

سوخت آن صبر دلم با ضرب توست

دوخت آن مهر غمم، با سلب توست

در کدامین جای این دنیا روی

هر که دستش در تب تک جان توست

مرگ زیبا در ره است

گشت دریا در مه است

عاقبت خواهد کشید

سوط عدل درگه است

گم شو از ژرفای دریای عمیق

ای که سوزانیدی گل های رفیق

جای پایت در مهستان خفته است

رسم آدابت غمستان خوانده است

آدمی با دل عاشق گفته اند

بی دل عاشق تو را شق کرده اند

مگر در دنیای تو عشقی نبود

مگر در اوهام تو سهوی نبود

خار گشتی تا کنون، آزار دادی بی زبون

دیدی اشکان غرور ،در دار بردی مهربون

با کراهت جان عاشق تاختند

در دل آن زخم ها بر داشتند

هیچ رحمی از کسی پیدا نبود

هیچ ختمی از رهی سر جا نبود

گریه هایت در روان آوازه شد

اشک هایت در رمان دروازه شد

سر وراز پایداری اینچنین

مهر یاور یافتی ای نازنین

 تقدیم به تو ای بهترینی

تقدیم به تو ای فرشته ی زمینی

جاسم ثعلبی   08/11/1390

دارک بگت خالیه رد یلی شلت من هلک

الدمع سچاب یجری لک یخی من هلک

لا تمن البین یرگص لک تشت من هلک

و ابدار الیتام یرعیلک تصفگ بعد

لا تنظر الیوم انظر کم سنینک بعد

و الفرگه یا اخوی ما ترحم دلیلک هلک

الدهر ما یرحم ابکل صوب بتار

طبر راسی او خطانی او طاح بل تر

اصحبیته او سافرت ویاه بل تور

غشمنی او ما رحم گلبه علیه

یریتک دار تبنیلی و اباریک

ابطن هجر الگلب ذبنی و اباریک

هل اترید اصیر امک و ابا اریک

تشوف اشلون اقدملک تحیه

گطعت اترور گلبی من شفتنی

شلعت نص دلیلی من شافتنی

چنت مطروح بل طگ من شافتنی

لعب بعصاب عگلی او دگ علیه

یریت اتشوف عیلاتک و عتباک

علی چم مره وصیتک و عتباک

حط عینک علی صیتک و عتبک

العتب میفید ویاک اباذیه

کف من دربی بسک ما افیدک

طردتک الف مره ما افیدک

یخی سحرک او مکرک ما یفیدک

یفید اتصیر خیر بل دنیه

من الشاعر جاسم امحمد الحسانی الساری

07/11/1390

صکیت باب العشگ و ابگلبی نزف دم حمر

نهران منه جرن و اسگن زهرتی دم حمر

وجهک یبین بدر لاکن بل خفی دم حمر

سکرت الدروب ما فکیت گلبک علی

وینک نزفت الدمع ما داعیت ذکرک علی

چم کذبه منک شفت ما وفیت وعدک علی

لابد یدور الزمن و اتشوف منی الفرح

ما اعود بمحبتک چیه ذلیت عودی الفرح

بس تبگه سکران تتندم ابزی دم حمر

اچم مره انکرتنی او جیت ما اتوب

علی درب العشگ مریت ما اتوب

اخر مره خنت الوعد ما اتوب

دعیته او خانت افکارک علیه

بعد ما ارید اشوفک لا ترانی

ما اریدن غزالک لا ترانی

ابعد منی او خلنی لا ترانی

لحیث اصبحت خاین بل خویه

خنت وعدک بعد لتلوم ویای

سگیت اهموم گلبی اسموم ویای

اتکتر خل اصفی انجوم ویای

بس تبغی الشمس تضوی علیه

معنی:

درب محبت بسته ای ،قلبم به خون آغشته شد

دریای خونین ساقی را ،گلزار من آکنده شد

در چهره ات تک عاشقی،لیکن سنان آماده شد

 درهای عشقم زدی ،قفلی با دل نشکنی

اشکای بی حاصلت ،کندی از گل دیدنی

با مکر وحیله زدی ، دیبای کل در غمی

ای کاش آید رهی ،تا بینی که من صادقم

برگشت دل را نگو ،در یادت که من ناطقم

چون مست مستانه ای ،قهر زبان آزاده شد

چند باری از جدایی خوانده ای

یار و عشق بی پناهی مانده ای

بار آخر با تباهــــــــــی زاده ای

به دل تیری نشاندی این وفا را

دگر از دید من دور شو نبینی

مرا در خلوت بی تو بچینی

اگر دیدی سرابم  رو زمینی

بکن مهر لطافت در نهان را

خیانت وعده ها را عار دانی

به زهر آب اشکان خوار مانی

چو گشتم در  ستاره سار بانی

فقط خورشید می ماند گلم را

قابل توجه شاعران عزیز :

سروده ی زیر(هم عربی و هم فارسی) به سبک شعر

 موال و ابوذیه عربی سروده ام وزن هر دو مثل هم است.

جاسم ثعلبی 07/11/1390

ما نمت لیلی اعلی حبک انتظر جیتک الیه

سهریت اجفون عینی اوسکرت بابک علیه

حسبت لحظه او تجینی ما دریت اتخون بیه

یلی حبک شعل ناره ابگلبی صارالی اذیه

هیچ تالیت المحبه تشعل ابداری المنیه

اتگول رایح ما اجیکم لل عدو غیضک شچیه

ما دریت انته او نحیبک بس یعذبنی خطیه

الجای والرایح یگودک لیش تلهث بل ثنیه

ضلت السالوفه یمک طول و اتمدد ابفیه

العشگ زینه ابرسم جرنه اتبختر ابحبنه سویه

انه مو اطرش ابزفه افهم اشعارک سریه

الراح راح او جانه قادم حبی اهدیته بدیه

لو فارگتنی او تارکتنی لشتل الحب ابزویه

ما یخضر ورد حبک سم بگه مخبوط میه

معنی:

همه خوابند و بیدارم ،منتظر بودم تو را

چون که در سکرت خوابم، محتکر سودم تو را

در دعایم رام هستی ،فکر گم گشتن نبود

  درد عشقت آتش غم،در درون دردم تو را

ای که مشتاق محبت،با سرود بستن عشق

بار ها خفتی به دردم، ثانی معبودم تو را

تو که می دانی غریبم، زاری و دردم چه سود

سالها تشنه ی مهرم،محور قوتم تو را

مانده درد و نحیبم ،دل به دردم می بریدم

ای فرشته ی غریبم،بشنو منعوتم تو را

من که از عشقت بهوشم ، در اشاره ها تکم

با دو دستم جان دادم، مرگ و بهبودم تو را

گر فراموشی سپردی، این نهال سبز خندان

ریشه خشکش زده ترکم، زهر نابودم تو را

تقدیم به دوستان خوبم سعید سالاری و محمد کوهیان و بهروز قاسمی

و خواهران فرنگیس رزمی نژاد و فاطمه طایفه نجفقلی(رسپینا)و مریم جلائی و الهه صفر پورو..................................................................................../

جاسم ثعلبی  06/11/1390

بی نظر داده پیامی،لب به غم داده سلامی

دل به زر پیچیده کامی،عشق دختر دار را

گو چه زیبا گفته بودی،دل به دیباچه سرودی

بَه تو یک دریاچه بودی،غرق در آبار را

راه همواری خریده،از خدا ترسش پریده

زندگی اشکش چشیده،تک به تک در زار را

عار بر تو بوسه هایت،در تسلی خنده هایت

در خوشی ها ناله هایت ،تیر زد دلدار را

عشق دیگر گشته بودی،مهر یک عابر زدودی

باز می گویی حسودی،سر نزن دیوار را

دُر که بردی عشق کردی،مدتی دل مشق کردی

با زبان دل فتق کردی،خانه ام آوار را

تا که جانی در کشیدم،خستگی ها را دریدم

در جدایی ها نهیدم،تو پشیمان کار را

باش با هر درد و زارت،انبار کن خروار بارت

از هر دری پیچیده کارت،ختم در اسرار را

دل به سه ساله نهاندی،پیش مامانت سپردی

عشق زیبایی کشاندی،تو دلت مختار را

پدرم اشکم فتاده،بر لب خالش نهاده

سیل زد دریای زاده،در دل بیدار را

با خودم دردم کشیدم،عشق بی حاصل خریدم

نیش بوسیدنت دیدم،آخرش چون مار را

گشت و دیدارت تمام است،اشک نم بارت ختام است

عشق سر کارت سلام است،با نیش نَکَن زنگار را

ای رستگار ای رستگار،در مانده ای در آن دیار

بس کن از این افکار عار،آسوده کن سردار را

یک شمع مانده در سراب،یک عمر خوانده بی حجاب

تا کی جسد خیست در آب،بیدار شو در خوار را

دیوانه وار آمده ای،چون سایه وارم گشته ای

هر جا پناهم رفته ای،روزه بگیر افطار را

دین و یقینت خوانده ام،یار امینت مانده ام

باغ غریبت جسته ام،با قاب دل زیوار را

مهر از گلم رنده شده،ترس از دلم کنده شده

عشق در تنم کشته شده،پی کلبه ات شن زار را

به قول شاعر:

(خشت اول گر نهد معمار کج

تا ثریا می رود دیوار کج)

بار اول تاختی در آتشت

انباشتی درد و محن در بالشت

جاسم ثعلبی 05/11/1390