سفیر الحب

ما دریت اجروح گلبک زرفت الغرفه علــــــــــیه

مادریت ابسفرتی لک ضاعت الفرصه امن ادیه

مادریت الحب لچمنی او زرزر ادموعه اباذیــــه

مادریت اهوای حبک دوا بشموعه المنــــــــــیه

ما دریت الحب عذاب او عذب ارسومه الخلیه

ما دریت انتِ العزیزه ناسی کل هایه القضیــه

ما دریت ابحبچ اقهر واسل بشجاره او فــــیه

ما دریت انتِ الحبیبه انتِ رسامه او ابــــیه

مادریت الحب یسهرچ دفن شعره ابهل بلــــیه

ما دریت انتِ حبیبه او ضامه اعلومه علـــیه

ما دریت اسموم حبچ یحفر ازروفه ابسریـــــــه

ما دریت اعیونچ اتشع تشعل اگلوبه المریه

ما دریت اتحبنی هیچی چا شلعت اگفول او ادخلته المنیه

ما دریت اهواک لحظه ارجوکِ ظلِ مجنونه بیه

ما دریت اعذرنی والله انه الک و انته الیــه

معنی:

ندانستم که خون دل ، تو را از زخم جاری شد

ندانستم سفر کرده ، خبر در جرمِ داری شـــــــد

ندانستم که عشق زخم خورده را ، قـــراری شد

ندانستم که اشک تو ، همان لحظه وداعی شـد

ندانستم که عشق دل پاکت بی وفایی شــــــد

ندانستم عزیزی تو ، فراموشی بهایی شــــــــد

ندانستم که قهر تو ، یه سل در شادمانی شـــد

ندانستم فنون عشق سر بار خطایی شـــــــــد

ندانستم که بی خوابی و نذرت ، در فنایی شــد

ندانستم که معشوقم فراموشِ ، یه رازی شـــــــــد

ندانستم چو عشقت زهر ، در روحم که  جاری شــد

ندانستم که چشمت نور زد ، مهتاب و ماهی شـد

ندانستم دوسم داری ، شکستم قفل و زاری  شد

ندانستم همان لحظه خیانت در نهانی  شـــــــــــد

ندانستم مرا با تو یه عشق آسمانی  شــــــــــــد

از همکاری شاعر سر کار خانم سجودی نیاز

تشکر می نمایم.

جاسم ثعلبی 10/12/1390

ای گل بی خار ، خشکیدی انگار

برگ و تنت را ، در عشقی سرشار

نمی دونستی اسیر تو شدم

نمی دونستی عبیر تو شدم

پخش گردیده عطور دلبری

نمی دونستی وزیر تو شدم

مانده ای زیبا درون

پوشیده ای دیبا کنون

خام گشته دیدنت

در زمین و آسمان

ای رخ خندان ، سپیده دندان

چشم و لبت را ، باریده باران

بارش نم نم بارانت ببین

آب پوشیده و سیل آمد زمین

چشم غم خوارت فروغش در ظفر

غرق در مستی و ایمانت چنین

بادبان دل فتاد

ساحل دریا نهاد

گم شدم در جنگلت

غم به دل زندان گشاد

جاسم ثعلبی ( حسّانی )

10/12/1390

من می روم از این دیار، دل بریدم از این مزار

خسته شده دل و تنم ، از این غوغای ماندنـــــم

شکوفه زد گلِ وداع ،در سفرم با این مـــــــــتاع

الوداع و الوداع

مردم آن خفته به غم ،باران باریده به نـــم

باغ آن خشکیده گشته ، ساقه ها پوکیده گشته

آسمانش ابر برده ، دیدگانش قبر جســـــــته

خفته را هر گز نمرده

شب تاریکی به پایش ، نور شمعی گفته هایش

آه دلبر گل ندایش ، کلبه در نم درد هایــــش

ساحل دریا بریده ، ماتم عشقم کشـــــــــــــیده

هر چه دیده غم کشیده

بوی زیبایی ندیده ، رنگ خونابش سفـــــــیده

آخرین دید و مداری ، آخرین مهر و خـــماری

رفتی برگشتی نداری ، خوانده ای، رخ در نگاری

آسمان عکشس کشیده

رفته ام از کوچه ی دل ، مانده ام یک تحفه ی ول

ناگهانی خوانده بودم ، الوداع از این ســـــــــرودم

اشک تاریخی چه سودی ، بی وفا هر گز نبـــــودی

در جفا مهری گشودی ، می دونم خواننده بــودی

یاد تو زخمم بریده

جاسم ثعلبی  09/12/1390

 "بیا بیا بی تو دلم گرفته ســت بیــــــــا"

بیا مرا بی تو غمم نهفته ست بیــــــــا

بیا دلم در پی آرامش ست بیـــــــــــا

بیا که دل در غم شب نخفته ست بیا

بی تو که هر گز ماندنم نیســــــــــــــت

در دوری تو یاورم  کیســــــــــــــــــــت

پوشیده در غم سرنوشتــــــــــــــــــــــــم

جوشیده در نم باورم چیســـــــــــــــــت

چه قصه ای در خواب شب کشیدم بیا

چه ناله ای در غم  آن بریدم بیــــــــا

دل واپسی در دل تو نوشتم بیــــــــــــــا

عشقم بخوان با مهر تو شنیدم بــــــــــــیا

جانانه در دل ریشه کـــــــــــــــــــــــردی

قاب گلم را گیشه بـــــــــــــــــــــردی

اشک ترم را خواندی در تـــــــــــــــــب

یک جلوه ی ناز پیشه کـــــــــــــــــــردی

تا دلم آموخت آن کمالـــــــــــــــــــت

در پی دیدار ِ این جمالـــــــــــــــــــت

سوزانده ای شمع در دل مــــــــــــــــاه

گریان شده ماه در زوالـــــــــــــــــــت

جاسم ثعلبی  08/12/1390

رسم با مداد

کتبت رسالة هجرک والقیتها

علی متن البرید

من وعدٍ و وعید

مبشرة انغام هجرک

التی قردتها فوق الاشجار

فی وادی النحیب

خذها و ابتسم

و افتحها و اسکب الدموع

و اسقی الحظات الماضیه

ترکت حباً مشتعلاً

و فتکت بستان الموده

و هزمت الزمان فی ذکریاتک

انتحر بکلامک السار

سررت قلوباً تعادیک

و عادیت الورود التی تساقیک

هیهات

خذ نسمات الهوا فی بحرٍ متلاطمٍ

علی ساحل المحبة و المحنة

انقطع النسیم فی ملتقاکَ

الی الابد

الی النهایه

الی ما بعد القیامة

جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

08/12/1390

بالای سرت بنگر

آسمان شکوفه زده

گلهای رنگارنگ

در سرزمین آرزوها

خیالاتی نشو

آسمان آبستن شده

رگ دریاها بریده

خونها منجمد

شبدرها در آسمان شاخه زده

مه روی برگ ها را ببین

قطره قطره در جام بلورین حیات

بر تن لخت درختها یمان

آری

خشک سالی و تشنگی

مدیون عطش خست دریاهاست

در جنگل های وجود بی احساس

طبیعت بمیر تا وقت زنده شده

دیری نیست

منتظر باش تا نفس بکشی

جاسم ثعلبی  08/12/1390

کاش دلدارم بداند عاشق مهر و کمالـــــــش

کاش در دیده بخواند طالع بدر و جمالـــــــــش

سالها ماندم غریقش در الم سوزیده قلـــــبم

کاش از خوابش بخیزد طعنه زد خار و رمانش

*****

چشم ها باریده اشکی از فراق  دلبرانــــــــــــــی

دیده ها پرسیده دردی ازطلاق زندگانـــــــــــــــی

کور شد قلب دو چشمم از  مرارت هــای یارم

رو به صحرا گام بردم از نفاق بندگانــــــــــــــــی

*****

کنار ساحل دریا کشیدم موی نمناکــــــــــــــــش

دل آزرده شدم مجنون پریدم سوی دل پاکش

خروش آب های دل به ناگه موج زد دیده

مرا پوشیده در ژرفی کنار کوی گم چاکـــش

*****

مانده ام در انتظارت آن کنار دشــــت قلبم

جسته ام مهر کمالت آن دیار مســـت دردم

ناگهان پوشیده اشکی در میان دیدگانــــــــــم

یخ زده دیدار عشقت آن مزار گشت سردم

*****

می دویدم همچو آهو می خزیدم در کــــنارت

تا که نزدیکت رسیدم می کشیدم زهـر خارت

بی گمان آسوده خفتی من اسیر وعــــدها را

می پریدم از غمستان می جویدم در دیارت

*****

کنار ساحل دریا چو موج آمد به دیـــــــــــــداری

بغل کردم تو را جانا مهی آمد بــــــــــــــه آزاری

چنان در عشق تو سوزان و دل شادی و پروازی

چو مستان در مزار تو گلی آمد پدیــــــــــــداری

جاسم ثعلبی 07/12/1390

کشفت انجوم جدد بل سماء هل یوم

عینی ما غفت لا غمضن اجفونــــــی

فتحت الباب ماسیت الگمر مندوم

جاوبنی ابصراحه او فتشن اعیونـــــی

باوسنی امشابگ بل هوا سکریـــــت

حطانی اعلی چتفه او مطرن اضنونی

لگیته اعلی الشمس یتوکه ابترحیب

اخذنی اویاه طایر عطبن امتونــــــــی

من ابعید نظریت الولف مشتــــول

علی کرسی المحبه طبعاً اینونــــــــی

اعلی متن الشمس نوره یشع من کل صوب

یلوم احباب گلبه یظن ما جونــــی

لما شافنی مشتاق اله اتعنیـــــت

نادانی ابصراحه غصبن اخذونــــــی

جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

06/12/1390

دو بیتی های ثعالبی

کنار دشت یاران رفته بودم

درِ کلبه ی ِ عشقی گشته بودم

درون شاخه ها یک گل پسندم

به ابرو و اشاره خوانده بودم

*****

بیا با گیسوانـــــــت دارم ای دل

غم و قصه و نامت دارم ای دل

اگر در بند موهایت نمـــــــــردم

مرا با رخ و قامت زارم ای دل

*****

جهانا باختم در زندگانـــــــــی

اثر بخشیده غم در دیدگانــی

تنم در زار دریای وجـــــودت

شکسته دل به غم درماندگانی

*****

اللهی یاوری ده در وجــــــــــودم

اللهی زیوری ده گر نــــــــــبودم

دل و جسمم ترک برداشت کرده

اللهی قدرتی ده در کـــــــــبودم

*****

پسندیدم صفای روی ماهت

بسایم آن دو گیسوی سیاهت

درون دل نهادم خوی زیبـــا

خریدارم دو ابروی خــمارت

*****

بیا جانا دمی در دل بگردان

لبای دیده ها در گل بخنـــدان

نشو از آه من یک لحظه دلگیر

پیام عشق ما محفل بگــردان

*****

مرا درد و مرا ناله مرا غم

مر اشک و مرا چاله مرا دم

از این آوارگی دل گشته بیزار

مرا خار و مرا بار و مرا نم

*****

دلم در شور مانده سالـــــــها را

گلم در گور خوانده قصـــه ها را

به ناله ساقه ای عشقم روا شد

به غم سوراخ کرده سنگ ها را

جاسم ثعلبی  06/12/1390

این الغیره ؟  (غیرت کجاست؟)شعر دوزبانه

انفتح باب السلام اعلیک یا انسی انخطف لونک

انکتب درب العداله ارویک یا عربی ابالف دونک

اذکر من چنت تلمیذ واذکر گعدت الخــــــــــــوان

مجالس تنتشر کل یوم ضد البعدت المیـــــــزان

اهلنه اهل الکرم و الجود واهل النخوه و الغــیره

اهلنه الما تهاب الموت و اهل العزه و السیره

ما بدّلت مثل الناس الشیله و العباء علی الراس

ما سهّلت لجل الدین الغیره و البناء بل ســـاس

اهلنه اهل الوفاء لل غیر اهلنه امعزبه علی الخطار

اهلنه الغیره مسندهم سیدهم علی المخـــــــــــــتار

ما تر ضی تشوف احشام تلبس ثوب الستعـــــــمار

اهلنه اهل الحجاب الوان تعمی ادروب الاستکــبار

اذکر یوم رستاخیز یوم الی صدر کشف الحجاب او ســــــار

ما طاحت الچفیه ولا شیله انکشفت من صدر مخــــــــــتار

اشما حاول رضا شاه الخبیث الراعی صوت الـــــــــــــنار

یکشف رایت التکفیر علی روس السلام او لوعت الخطار

لاکن ما حصل نیشان ظل مفکور لیله او لا غمض لا نام

الاستکبار رکز علی الحجاب اهوای لاکن می حمض من سام

انبناء رسم الحجاب ابیوم سیدنه النبی ثار ابمقام او دام

او بگت سنة نبینه تفتر ابتقریر بل قرآن مذکور الختم بعلام

ما طردینه خطار الیجی من ابعید حیینه ثلث تیام لمــــن گام

او ما جانه السایل و انکسینه الراس فتحنا اگلوبنه و اهدینه المحتام

هذوله احنه نبینه سید الکونین محمد و الحسن و احسین و العــباس

ما ینداس حگنه او نفتخر بل زین تشهد لک حرب صفین و الفراس

معنی:

باز شد درب قیامت رنگ و رویت را ببیــــــن

آغاز شد راه عدالت عرب گویت همچنیــــــن

یاد می آرم زمانی وقت شاگردی که بـــــــــودم

در مجالس خوانده بودم عدل ناگه می ســــرودم

هم وطن بخشش نموده ،غیرت و نخوت پرست

هم وطن ترسی ندارد، عزت و سیرت پرســـت

با هر رنگ دیواری ،عباء و شیله بر سر هســـت

کوتاهی نشد در دین ،غیرت بر تر زن هســـت

شما اهل وفا داری ،شما میهمان دیــــــــــداری

شما غیرت پسند دل ،کمال آن علی یـــــــاری

نمی پوشی لباس شرم ،لباس دل استعـــــــمار

شما در هر حجابی ناب ،بریدی گل استکــــــبار

یاد روز رستاخیز روز کشف دیــــــــــــده از دار

نه شیله از جای بر چیده نه چفیه بکـــنده از یار

هر چه پهلوی غرید ،نجوییده یــــــه درزی را

مبلغ دین تکفیر است ،و بالیده به گرزی را

لیکن راه در بسته ،در خوابی نهان مانـــــــده

و استکبار بر پوشش ،دریایی امان جســــــــته

ثابت گشت رسمش را ،روز فتح ظلمت را

سنت در کتاب وحی ختم قهر و نغمت را

مهمانی که در دل راه در دادیـــــــــــــــــــم

ویا سائل بیامد جان در دادیــــــــــــــــــــــم

همانا سرور ما در بهار خورشیــــــــــــــــــــد

حق جویای آن با افتخار بالـــــــــــــــــــــید

شیله: روسری زنان عرب

چفیه : روسری مردان عرب

جاسم ثعلبی   05/12/1390