سفیر الحب

السیف و الوصیّه

قوم کض سیفک یبن زین العرب

او لا تجالس کلمن ابیومه هرب

صادق البیه شیمه بل حومه او ضرب

و الوصیّه اترید حید الشالهه

***

وصل وکت العزه و اتحده الشتات

عیب یابه ابحضن کل طاغی تبات

هذا سیفک هذا درب المنصرات

لا تاخر فات یوم ارجالهه

***

الوطن ینطر زفته و اعیونه تهل

اتخربطت کل المغازل بالفتل

بیه سعاده او بیه عباده او بیه امل

هذا یوم العید شد ارسانهه

***

اوعی من الذله و اتصده الی خان

و السفینه امسیره ابدرب الامان

کلنه خوه او کلنه غیره و الحنان

تارس اگلوب التصب ادلالهه

***

اتعلّم او شاور او دوّر لک حبیب

و الجرح من العدو ما ضن یطیب

و الی ساکت عالبطل حتما یعیب

ایشوف بعیونه او یذل باحلامهه

***

قوم هوّس قوم حس راس الفرس

وعّی گلبک  اتعلّم ابیومک درس

و الّی تابع خوّته ما ینفرس

ایصیر دیوان او یکحل اعیونهه

***

اتعدت اسنین او مضه الهم و العذاب

و المجالس تخطب ابلوم او خطاب

الطایفیه انتحرت ابزی الشباب

انه اخوک و انت اخوی ابیومهه

***

مانی ساری لانی طرفی او مانی کیف

و العشیره الطشّرت  زی  المضیف

اصلی عربی او بالمحاره او بیدی سیف

اطبر الخان الوطن و انذالهه

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 30/01/1395

29/06/1437

08/04/2016

 مسافر

ای مسافر کوچ کن وقت سفر ، دل شکسته موندنت دردی غریب

این همه تنها نشستن در خطر ، واسه قلب منتظر خیلی عجیـــب

***

ای ستاره عشق کن تو آسمون ، با نگاهت چون ملک بالت بـزن

همه جا پوشیده از رنگِ خزان ، لذت و زیبایی و سنگ و چمـن

***

اشک ریزت در بهارِ خاطرات ،گریه هات شعله ی درد غصّه هام

باز می آید صدای رعد و برق ، باز می بارد غبار از دیده هـــــام

***

ای مسافر کوچ دلها هی رسید ، ای مسافر قلب ها شکلِ صـــــــدف

ای مسافر کاروان آهسته ران ، ای مسافر کوچ کرده صف به صف

***

می دونم تو آرزوهات کوهی غم  ، می دونم دردِ دلت خیلی زیاد

بوی من سایه به سایه می رسد ، فوت می زد بادبانت مثل بـــــاد

***

ای مسافر خسته ام از روزگار ، از جدایی ها نگو دل می گیره

توی عشقت می مونم به انتظار ، خاطراتِ بد کنارت می میره

***

ای مسافر به خدا دردت بگو ، از پلیدان ، قاصبان، از زخم تــن

بهش بگو صبر دلت فضاش کمه ، بهش بگو منتظر دفن و کفن

***

ریت اشوفن ضیم گلب العذبوک ، ریت اشوف اشلون تنجی امن الغرب

لا تناسی ما اعوفک مستحیل ، انت بیتک مبنی ابوسط الگلّـــــــــــــــب

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 10/01/1395

29/03/2016

غزل عطر الحبیب

ما ردتک رمح ردتک دوای اتصیر

تمرهم بالجروح او اشفی ابحالی

اذا تشلع ابگلبی او بالصداقه اترید

العداوه اویاک غصبا تظهر اببالی

کتلت المستحی او راویتک احچایات

او دفنیت الدموع التجری بالعالی

شفتک ورده بیدی اتغازل البستان

او عطر صیوانها ایفلش ابدلالی

ختم گلبی سلامک همسه بید العوز

او ضل بس الفکر باحلامه یبرالی

دعیتک بالصبر مل الصبر من شاف

گابع بالخیانه امن اول او تالی

شبنیلک قصر فوق القصر چم تاج

خاطر تحترم و اتقدس امالی

ولک بسّک هضمت الحب هدمت ابیوت

متحاسب ضمیرک بالگلب جالی

جاسم ثعلبی (الحسانی) 08/01/1395

27/03/2016

ابوذیات عتب مع الحبیب

الدمع یجری اعلی حبی ابار و انهار

الملم بالصبر بس جار و انهار

ابلیالی فردشیت العار و انهار

طلع بد ذات شال او عم علیه

***

یمن گلبک نزف من علی من دم

اشکثر حسرات منک شفت مندم

درست افکار سرک غضب مندم

وفی او عدیت عیلاتک علیه

***

من هو الدار فکرک علی ولهاک

او ترس عگلک کراهه ابعسل ولهاک

اخذ کل شی الهدیته او ابامل ول هاک

تروح او لا ترد کلک اذیه

***

ابو یعگوب سیف او حارص الثایه

ابغیر امروته ما تحله الولایه

تضل خوتنه دنیا او نبغه وفایه

لو غثنه البین انگص راسه

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 07/01/1395

26/03/2016

غزل لتواعد کذب

ودعتک طفل ما تعرف الربّاک

او ما تدری ابضمیری ابدربک امتانی

صرت عند الغرب تچایه للوزاک

تموت او تنغدر لو یوگف السانی

و المفارگ ولف تابوته للدفان

افز من الگبر بهمومی تلگانی

ادگ و الضم گصاید و انشر ابطرواک

ابصراحه اکتب غزل چا لیش ذمانی

لتواعد کذب لا تلچم المجروح

الگلب داعیته لجلک ساتر الحانی

گلت حبنه انتکاسه او ما یمر باللیل

قبلت ابنکسته او باحلامه طمانی

کلام البیه غدر ما ینحسب تقدیر

عداوه امطرزه او بعیونه سمّانی

عوف البیه رده و اکشف مناظر طیب

و اشتل بالورد و اهلک الاذانی

یجاسم جوز منهم خلهم ایموتون

ورده ابمزبله و اتعامل الثانی

افتکر بیت الستر بعیوبه دلانی

شاعر الشعبی:جاسم ثعلبی (الحسانی)

09/12/1394

غزل ابراهِ ساقیان

بارِ دیگر چنگِ ابتر ، بر مزارم سر کشید

موذیانه رنگِ شبدر ، بر دیارم پر کشید

زنگِ پرخاشِ ملخ نر ، صبحگاهان ناله کرد

فتنه گاهِ قابِ خنجر ، بر نقابم شر کشید

تا به کی مهرِ شقایق ، در سفر گم گشته است

حوری و اشکِ علم گر ، در مکارم فر کشید

سبزه و پروانه کشتن  ، در نم فصلِ بهار

از شعف ترسیده اخگر ، چون ستمگر عر کشید

ختم گاهِ آفرینش ، دستِ دلالان که نیست

روزی و عشق و محبت ، زیورش دلبر کشید

وای از آن روزگاری ، که نمایش قلبِ سنگ

چهار فصلش آتش و غم ، بر کمر اندر کشید

کاش روح ودل وجودم ، مرغکی در آسمان

با ترانه ، عاشقانه ، بی خطر معبر کشید

مرهم و تیغ و سون سر ، زخمِ دل پوشیده گاز

باز هم بندی مخذّب ، در محک سر در کشید

در زمین آتش فشان و، در فضا بنگ و تگرگ

گو کجا راهِ فضیلت ، بادبان لنگر کشید

ترسم از روزِ قیامت ، از عمل تا انتها

خطِ احمر می خورد چون ، دفترم سنگر کشید

خسته ام از این هوار و، ترس و وحشت در دیار

گفته اند راه رهایی ،  در قلم اختر کشید

ناله گاهِ خشم نیکان ، از شرف تا پای دندان

آبراهِ ساقیان را ، ناکر و منکر کشید

مرگ غول آهسته آید ، جاسما همچون لعاب

روح اادم در جوانی ،عاقبت پر پر کشید

جاسم ثعلبی (حسّانی) 02/12/1394

عتاب یا شیر

یا شیر عین الفرح حالک مثل حالی

قاوم او اتی النصر سومه ابسعر غالی

فجر الصباح انکشف ضل جالس احذالی

والهاجماک ابقهر بسهامه یبرالی

***

یا شیر حبل الوصل لو ینقطع شده

لا تنتکل عالغرب کلمن یشد بنده

والفایز ابدنیته ذاک الوصل حده

طول الصماط ابنظرلو ما کمل مده

***

یا شیر عینک علی والدنیا خیر ابخیر

و ادعیک تشتل ورد لمن یطیر الطیر

شد شد حبال الدلو رایح یفوح البیر

صندوق مضمون الک متروس غیره او لیر

***

یا شیر دق الجرس و اهجم علی الخانوک

لا تقبل المصلحه ابکم مطرقه ضربوک

ایکبرون راسک کذب و ابسیفهم هانوک

ما شفت طول العمر باسهامهم مسّوک

***

لم لم عمامک ضخر لم الخلق سده

ارجوک طوف الزعل حبل الوصل مده

هذا العمر منکسر زودک کمل حده

مشوار بیت الزعل والعاتبک وده

***

یا شیر مل الگلب حسراته ترمی ابدان

وجت ولا تنطفی راویتک النیشان

یا ریت روحک تجی و اتشاهد الدفان

لو خیره یمطر سنه ما تنطفی النیران

***

یا شیر یمته الوعد یمته الشمال الهاب

دمرنه حر الغدر یمطر قهر تیزاب

وابهور سن الجبل کل السفن تنعاب

ما ینجه من اللهب لمن یهب دولاب

***

یا شیر عینک علی ردتک تواسینی

و الضیج هیّم علی یومک تنجینی

سیف النصر مبتشر هاجم او سلینی

کلّک شهامه او فخر ما ضنتی ناسینی

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 28/11/1394

08/05/1437

17/02/2016

غزل جام عاشقان

در ظاهرِ حرفِ دلت ،  غذا و آب می شــــوی

تا می رسد عطرِ گلت ، چرا سراب می شوی؟

وعده نده بی درد سر ، نکش گمانم در خطر

جوشش چشمه بی ثمر ، نقشِ مذاب می شوی

از دوریِ و دنج سفر ، تشنه لبم زکام تر

تا می رسم بارِ دگر ، خانه خراب می شوی

دیوانه وارِ دیدنت ، خندیدن و گل گفتنت

مدیونِ آن گل چیدنت ، جنگِ عذاب می شوی

می بندم آن اشکِ رگم ، می پیچم آن قلبِ سگم

می دوزم آن زخم تنم ، چشمِ نقاب می شوی؟

خوشحالم و خوشباورم ، دلگیرم و دل پرورم

با ساز و نازِ دلبرم ، بگو لعاب می شوی ؟

یا مستِ ژل پاشیدنم ، یا عاشقِ رقصیدنم

با خون و غم غلطیدنم ، فصلِ کتاب می شوی ؟

بگو با دردم آشنا ،قسم بخور به آن خدا

کجات صفا کجا وفا ، آنجا خطاب می شوی

تو بودی آن سنگِ گران ، در این فضایِ بی کران

شراب و جامِ عاشقان ، موم گلاب می شوی ؟

می ترسم از دل دادگی ، دلگیرم از شکستگی

زدار و عارِ زندگی ، حلقه طناب می شوی ؟

با صبر و بارِ باغبان ، بر شاخه های خیزران

با خلق و خویِ نغمه خوان ، مستِ شراب می شوی ؟

جاسم ثعلبی (حسّانی ) 20/11/1394

غزل رنین خواب

رویشِ و بوی لطیفت ، در گلستان محشری

بی گمان گل دیده ام ، امّا تو چیزِ دیگری

ردِّ پایت ، نورِ چشمت ، خاطره ماند عجیب

جانم ، ای روح و روانم ، ماهتابم ، دلبری

دیدِ مرجانم کلیدش ، رمزِ رخها چشم تو

نمی بیند چشم عشقم ، جز جمالت منظری

می تپد قلبم زدوری ، راهیابم در سفر

کاش می ماندم اسیرت ، کاخِ صبرت مرمری

چون گهر نایاب هستی ، سبزه فام و گوی ناب

ای رنینِ خوابِ مستی ، خوش به یارت دلپری

می کشم آهِ فراغت ، تا نفس پوشیده گام

ترسم از زخمِ زبانت ، می نشاند خنجری

داد و فریادم نهفته ، در کویر و پایِ کوه

غارِ مژگانت مزارم ، یادگارم سروری

حیف از این عمر سبک پر ، حیف ازین موی سفید

ای طلا ارزش نداری ، گر نباشد زرگری

جاسم ثعلبی (حسّانی) 11/11/1394

31/01/2016

غزل فرجام

غیر از خدا کسی مگر، هوا را فرمان می کند

ابر و تگرگ و رعد و برف ، سوارباران می کند

جامه ی خوشرنگِ نظر ، طبیعت و رنگِ سفر

با بخشش و دفعِ خطر ، حزین و خندان می کند

در بین جنگل های سبز ، دیدن راه و رگِ  نبض

دیو نحس بی دردِ سر ، یکسره زندان می کند

راهِ شفاعت آشنا ، می گویمش دور از خفا

غذای فکرِ عاشقی ، مزه را دندان می کند

برای کسبِ کاخِ زر ، فرجام رخدار بهشت

روح سلوکِ زهد تن ، این دل و مرجان می کند

این فلک اسرار شفق ، پله به پله تا به تاج

شکل نظامِ مقتدر ، نیکی و میزان می کند

سرباز وافسر تا وزیر عالی مقام تا پادشاه

در طاعتِ پند ازل ، سفیرِ قرآن می کند

فضای بسته تا فلک ، فرشته ها شکلِ ملک

بر کرسی داد خدا ، معیارِ ایمان می کند

جاسم ثعلبی (الحسانی) 10/11/1394