سفیر الحب

اتعنینه الک یا سیدی ، حفّای اجینه الکربلا ، چاوین الاکبر

حبک یبن حامی الحمه ، الارض صاحت و السماء، بمصاب الاصغر

محتامه اجیت او دمعتی تجری سریه

ابحب النبی وآل علی اصفگ بدیه

یا بو علی جیتک غفل عندی وصیه

زینب بگت ویه الحرم بل هم تعثر

اتعنینه الک یا سیدی ، حفّای اجینه الکربلا ، چاوین الاکبر

حبک یبن حامی الحمه ، الارض صاحت و السماء ، بمصاب الاصغر

جیتک وادگ اعلی الصدر یا ضوه اعیونی

زینب تندبک یا علی حرمه او ولونی

احبابی جفو تحت الثرا ضنهم نسونی

والراس یبرا لل ضعن خاف ایتکنطر

اتعنینه الک یا سیدی ، حفّای اجینه الکربلا ، چاوین الاکبر

حبک یبن حامی الحمه ، الارض صاحت و السماء ، بمصاب الاصغر

اتعنینه و الدمعه تصب عبرتی ابگلبی

شبهت حرب الطف صدگ خل عینی تربی

شنهی الذنب قتل او اسر احاه یربی

احسین و اصحابه چتل فی یوم الاحمر

اتعنینه الک یا سیدی ، حفّای اجینه الکربلا ، چاوین الاکبر

حبک یبن حامی الحمه ، الارض صاحت و السماء ، بمصاب الاصغر

 جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

04/05/1391

شکستی این دلِ تنها ، تو این عهدِ دروغینـــــت

بریدی وصله ی دیدار ، با اون حرفای سنگینت

نمی دونی چه بد قولی ، گذشت از بچگی هامون

من و تویِ یه جا پنهون ، فریب زندگی هامــون

عزیزم لحظه ی دیدار ، چقد واسم صفا داره

همه رو مثل دل دیدم ، توی عهدی وفاداره

دلم دور شد از این غوغا ، فدای بی قراری شد

به جز اون دردِ تنهایی ، نصیبم غم و زاری شـد

تو شهری دورم از خویشان ، کسی دردم نمی خونه

به یه جایی سفر کردم ، کسی قدرم نمی دونـــــــه

به امید ملاقاتت ، شب و روزم سفر کـــــــــــــردم

چقد این راه شد نزدیک ، به یادت غم به در کردم

ولی با چشم بی خوابم ، رسیدم پایِ دیدارت

همون جایِ قرار ما ، من و پیچوندی سرکارت

تو می دونی که پر صبرم ، نمی ترسم از این بارون

شدم آهِ تمنّا ها ، نه تو لیلی نه من مجنـــــــون

جاسم ثعلبی (حسّانی) 03/05/1391

ما ناسیک یا حبی و انه الممنــــــــون

افکر بیک و انده فتشت اعیونــــــــی

صرت مغزل و ادور اعلی الغزل مفرور

اشمالم طویته تتکاثر اضنونـــــــــــی

تحت نور الگمر سهریت الک یا ضیف

اگلّب بیک و انته امّدد احذالـــــــــــی

تموت الحیه و السم بیهه ضل موجــود

علی افراگک حبیبی انشلع دلالــــــی

غالی او ما اسومنک لحد المـــوت

ابیع الروح و افدیلک گلب ضامی

غیرک ما یلوگ ابعینی کل تلفاز

برنامج دلیلک بل فکر حامــــی

او نطرت اللیل وی طرت الفجر ناطـور

سد بابه الگلب و اتعدّل ابنومــــــــــه

فخت من الهموم التنطوی اعلی الراس

نامت عین فکری ابحلم مرسومــــــه

صرنه اطیور و انحومی اعلی شاطی المای

اید اباید نفتر بل سماء و انشـــــــــوف

جماعتنه المزهره او تشتل اشما اتریــد

و انه حصره علیه رکبت المشحـــــوف

البحر ساکن او روجه ینتظر تقرید

مهب الریح مضمون ابشرایینــی

اذا نسمت هوای اتهفی ابتعدیــل

الموت اگبال بطن امی ینادینــی

جنحنه او سکنینه بل فضاء والغیم

گلب امی چبیر امن السماء انشوفه

نظن مجروح نزلینه سوه انداویــه

لگینه النخل گاعد ینسل ازلوفـــه

واجه العربید فاتح فمه نص اذراع

بلع محبوب گلبی او وحدی خلانی

تبعنی الحوم طاردنی وادور اعلیه

ما عفته او نگرنی او کصر جنحانی

من غصبن طحت بل گاع دمی ایفور

التجیت الصخره حتی انتچی اعلیهـه

اجانی عگرب او شایل تسع خرزات

لسعنی او مارحم چمّل ابباجیــــهه

طریح ابلوعتی ونیت چم ونــــــــــه

یمر بیه الجریب او ما یداوینــــــــی

اخوی الحشّمیته او ما حضر نی ابساع

علی لبن الرضعته ضل یداعینــــــی

دخیل الله اخذنی بس نبض بــل روح

عافانی ولا چن انه نجدیتــــــــــــــــه

یخاف الکوسج ایلف یاکل افروخــــه

ابّطن مای العذب ردته او نشف صیته

او بقیت امکسر العبره او صدری عاب

شاهدنی الضمیر الحی او دگ بابـــــی

گال اطلب علیّ اشما ترید اوگــــــول

شالانی اعلی چتفه او دمعه سچابــــی

ابهای الحاله گعدیت ابگلب تعبـــــان

من النوم فزت روحی مخطوفــــــــــه

حمدت الرب الصحه و السلامه اویـای

الروایه کامله او بل صحه معروفــــه

جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

30/04/ 1391 مشهد المقدسه

سلام  دخترم . سلام بابا.

دخترم چرا اینطوری شدی؟

بابا من می ترسم .چرا می ترسی عزیزم.

اونا به من گفتن تو من با خودت می بری!

نه عزیزم این کار نمی کنم .کی بهت گفته.

کی شما رو ترسونده .

بابا مامان و پدر جونم!

عزیزم من اومدم فقط ببینمت !

تو هر وقت بزرگ شدی

می فهمی که حق و حقیقت کجاست.

خوب حاجی اومدم دخترم را طبق نامه دادگاه ببینم.

نه آقا مادرش سر کاره و ایشون هم کلاس زبان داره

غیبت نمی کنه .

و نمی ذارم با شما بره دوست دارید ببیایید تو خونه ببینید.

حاجی شما چه قانونی دارید حتی نامه دادگاه رو قبول ندارید.

خیلی خوب دخترم من میرم حالا حالا ها من نمی بینی

منتظرت هستم تا بزرگ بشی عزیزم بای!

اهای اهای اهای خدا

چه کنم با این پیر بلا

دخترم ازم گرفت چراااااا

عدالت در جهان کجا کجااااا

میگه برو کارت ندارم

من پدرشم ارزش ندارم

نمی ذارم با تو بره بیرون

خونه ی من براش شده زندون

همش نگو ملاقات ملاقات

گم شو برو با این لباسات

بچه هم سر زیر و نالاونه

اینجا غم چقدر فراونه

اشک از رخش زده بیرون

دوست داره بیاد ترس داره از همون

می ترسه  جایی نداره

یادش رفته باباش خونه داره

برادر و خواهر منتظرشن

تو آسمون بی غم عاشقشن

چشم عسل شده داغون

توی پشت ماشین شده پنهون

از دورادور نگاه می کنه

زندگیش و به سختی می خونه

بابا دلش شده آتش فشان

دعوا و درگیری بدور از بیان

فایده نداره این همه بی کسی

شکایت  درگیری و دلواپسی

زمونه چقدرا بی رحمه

دل عسل و همش زده زخمه

شبا بیدار و خوابش نبرده

تنهایی موندن خیلی درده

ترک بر داشته دیوارِ قلبم

با این بارون پر از نم نم

شکسته قلبی تو کنارش

دریده یه دل تو دیارش

عزرائیل بشم جون بگیرم

این پیر کچل داغون ببینم

خون کثیفی در رگ هاشه

عشق و دوری ما بالاشه

منتظرش هستم تا چند سالی

بزرگ میشه میفهمه این سئوالی

خدا خوب دردم می دیده

پلی کنارش  زیبا کشیده

با اون قیافه ی صد بار شکسته

دل بابایی به زنجیر بسته

نمی دونه چی بکنه از فراقش

دردش هزار تیکه کنه داغش

مادر بی عقلش که خوابه

دخترش می بینه توی سرابه

اهای خدا این کم از عذابه

داغون شده دلم چه بی تابه

جاسم ثعلبی (حسّانی) 30/04/91

من الاهواز الی مشهد ، یبو امحمد تنعنیتــک

عندی امن الهموم اهوای ، او بدیاری تمنیتک

یا بدر او یشع بسمای ، یا نور او ضوه اعیونــی

حبک بل گلب مشعول ، ابناره اتچون اجفونی

حگهن والتجن صوبک ، او باسن چفک الغـــزلان

التجن من الظلم و الضیم ، لبن حیدر عظیم الشان

احسبنی امن الخلگ مجنون ، ابذکرک همی کشفیته

یم گبرک شکیت الحال ، ایزیل الظلم داعیتـــــــــه

اجتنی روجت احبابک ، او لچتنی علی گلبــک

یا مای العذب یا ذوق ، اشم اتراب من دربک

او خرجت او شعت اعجازک ، اوشافت عینی طیبتکم

والمگرم نهض مسرور ، او سار ابنهج سیرتکــــــــم

انه اجیتک و ارید امراد ، ابجدک لا تفشّلنی

لو تعطینی امرادی ، او لو بیدک تغسّلنــــی

عشر تیام اضل برجاک ، جرحی ما نشف مایـه

الگلب سکران بهمومه ، او هدف صایر الرمایه

سمعت ابهجرتک یا حید ، او شط کارون طرّیتـه

حملت العطش و امتنعیت ، او من خبثه مشربیته

وصیتک نایمه ابگلبی ، الکرخه اتلوع عطشانه

شربت ابمایهه الصافی ، زمزم نبع نیشـــــانه

اجیتک لا تخیبنی ، عندی امل بل جیــــــــــه

ادری بیک صاحب طیب ، او تکرم میه بل میه

جاسم امحمد الجبیره الحسّانی الساری

30/04/1391 مدینه مشهد المقدسه

تو برایم یه غریبه ، نمیشه بیام کــــــنارت

سالها دردت کشیدم ، نمی خوابم تو مزارت

چقد تنهایی عزیزم ، تو دلم یه فطرتی شــد

بی تو زندگی قشنگه ، دوریت یه عبرتی شد

من یه ماهی توی دریا ، نمی خوام تورت بیفتم

چقد آزارم نمودی ، می دونم این سرنوشتــــم

می مونه امانتی که ، اون خدا به تو سپــــرده

دلم از دوریش تنگه، با خودش هر جا نبرده

مگر از خدا می ترسی ، چرا عسلُ بریــــدی

از دل بابای خوبش ، توی مکر و نم کشیدی

برای دیدن شما من ، چقد سختی ها کشیدم

آرزوی بوسه کردم ، رسمی از وفا ندیـــــدم

توی تهران پر از غم ، پس چرا مهمونی کردی

با زبون عاشقونه ، دخترم زندونی کــــــردی

جاسم ثعلبی (حسّانی)

30/04/1391

رویِ ماهتُ ندیدم ، خیلی می خوامت می دونی

کوی دیدارت نشستم ،  بلبلِ شیرین زبونـــی

مونده ام در انتظارت ، تویِ این غربتِ و تنــها

اون همه بارون و برفت ، چی شده خوابیده دلها

با تمامِ دوریم رو ، دلمُ صدا نمــــــــــــودی

تا که نزدیکت رسیدم ، ندیدم از تو سرودی

هر چه پوشیدم خطایت ، بدترش آماده کردی

جا تو اسرارم نمونده ، تویِ  دیدارم چه سردی

فک نکن هیچی نگفتم ، می خونم دردِ دلت رو

جایِ پایم نیست اونجا ، می چینم برگ گلت رو

حرف آخر رو که گفتم ، من و دیگه نمی بینی

عسلِ پوشیده بر لب ، تو یه اشکِ نازنینـــــی

وقتی که قدت کشیده ، همه چیزا رو می فهمی

تو به دیدارم می آیی ، نه برایِ ارث و سهمی

30/04/1391 مشهد مقدس

طگ طبل الضبوح احذای ،الزمن عال او تناحینه

 تزامطنه اعلی چفت الموت ،چف ابچف تلاویـنه

یجرنی و انطرح ویاه ، او شالانی علـی افّاده

خنگته ابظلمه او طلعیت ، من البلعوم زباده

ما کفنی او شردت ابعید ، عفت البیت و امــــــواله

غافلنی او سحب جیشه ، او قصفنی ابگومه و ارجاله

دفنّیت العتب بل گاع ، گلت بلکت یناسینی

اسنین اتمر علینه ابعید ، نتلاگه او ینداینـی

لاکن ما نسانی ابساع ، ضم حقده ابوسط راسه

امحیل یبتسم ویای ،او یحفر حدری ابفاســـه

اشما ردت الصلح وادناه ، گطّع حبل وصلتنـــــــه

ایتگابح مع اجواد الناس ، او شعل بل نار صحبتنه

شاورت الفکر والروح ، گالولی الصبر آیــــــــه

اعطی اشما یرید ایرید ، بس کف های الحچایه

تبعته و الگلب مشغول ، دعیته ایکفنی من شره

خنزر وآمرانی ابصوت ، زم من بیتی لیبــــــره

تحمّلت الزمخ والعار ، سکتّ او سمه بلعیــــــــــته

انسلت سیفی او لزمت الباب ، ابکل احگوگی داعیته

گتله یا زمن شترید ، صداقه او خوه موجـــوده

الفات ایفوت خله ایروح ، و العیلات مسـدوده

گلّی آنه عادیتک ، او ما اریدن شجاع او لـــــــــیث

ادری بیک صاحب صیت ، و ابکل سما رسمک غیث

اذا تهرب اذا تنگاد ، ما اعوفک ولا لحـــــظه

عهد عندی حرب ویاک ، حد الموت مانرضی

بعد لا ترسل الطیبین ، ما احترم جیّتهم

حتی لو تشیل الناس ، ما اتهمنی غیبتّهم

بسّک یا زمن و الیوم ، بابک سدته ابسیفــــی

ما طاب الجرح ویاک ، اتدور حرگت امضیفی

ضربته ابراسه واهتزیت ، انجسم نصین جدامـــی

چنت نایم گعدت اگعود ، شفت هل قصه بحلامی

حمدت الرب شکرته اهوای ، علی اعلومه الیراوینی

سبحانه التحگ ویای ، بایاته یداوینــــــــــــــــی

حگی لو دعیته ابللیل ، بکتابه یحاچیــــــنی

ختمته من زغر لل شیب ، ابرمضانه الیسلینی

جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

29/04/1391 مشهد المقدسه

نگو راهِ دلت ،  بستس

 نگو کوچه ، چه تاریکه

نگو تو دل شکستی باز

نگو این راه ،  باریکه

فقط می خونم از دردت

سکوتی بر لبم خوابید

یه کودک تویِ گهواره

صداش تویِ دلم پیچید

همش ناله ، همش غمگین

نشسته بغضِ تنهایی

پیامت خطِ قرمز خورد

جوابی نیست هر جایی

در و دیوار منُ دیدن

رسیدم پایِ دیـــــــدارت

کشیدم رنجِ دوریـــــــتُ

ندیدم غنـــــچه ی زارت

دلم کردی نشونـــــی تو

که می دونم پناهی نیـس

بزن تیرِ خــــلاص از دور

بُکُش دل رو گناهی نیس

برام آسونِ مردن چـــون

یه عمری زندگی کـردم

توو دنیایِ پر از وحـشت

به سختی بردگی کـردم

بازم درهایِ دل بـــــازه

بازم راهِ عبـــــــور آزاد

بیا در کنجِ دل بنشـــین

ببند اون دل نکن فریاد

جاسم ثعلبی ( حسّانی ) 25/04/1391

دلم توو ساحلِ دریا ، میشینه لحـــــظه ها با درد

جدالی بد شده تکرار ، رو ین شنهای خیلی سرد

یه شرط تازه ای داره ، گل و شادی نمی خوادُ

تویِ باغِ شقایق ها ، به دل یادی نمی خـــــوادُ

دلم یکباره خندید و ، نگاهی کرد دریــــــــــایی

چه عشقی داره این ساحل ، من و خونده به تنهایی

ولی با این گرفتاری ، غمت تویِ دلم جوشــــید

اشکی تویِ چشمامِ ، به زور رو گونه هام خندید

دلم آه می کشه ، میگه ، برو از شهرِ من بیـــرون

نمی خوام اینجا باشی چون ، دلم با تو شده داغون

میگم ای درد شیرینم ، برو دیگه نمی خوامت

تو این شبهایِ مهتابی ، نمی افتم تویِ دامــت

یه آدامسی به موم چسبید ، با اون اصرار و سرسختی

نرفت از تار مو هرگز ، من و برده توو  بدبختـــــی

یه توده گردبادی رو ، کمک کرده دل شـــادم

غم و دردامُ اون برده ، توو کوهِ موجِ فـــریادم

برا نابودیِ دردام ، دلم شادی به جا کـــرده

یه جشن با شکوهی رو ، لب دریا به پا کرده

جاسم ثعلبی(حسّانی) 24/04/1391