سفیر الحب

اندحر یا فقر من وجـــــعی

گلبی ابسجــــــن حطیتــــه

ما یا جد مـــکان اهنـــــاک

ابحب اهــواک داعیتــــــه

***

شفت بیامـک المّـــــــــرن

امتحنتک بل سفر ویــــای

لگیت الاذء من عنـــدک

و ابحضنک بردت اهــوای

***

ما عندک رحم و یــــــای

ما تسئل علی احوالــــــی

اذا محتاجنی ابلحــــــظه

تگول اهواک یـــل غالی

***

تعبت اویاک مــــن اول

او عذاب الشفته بل تالی

لا ترضا تفارگنـــــــــی

ولا اعو فک علی غالـــی

***

ارجوک ایام امهلنــــــی

او گلبی ابدرب دلّانـــــی

زرف درب العشک ویاک

او حتی المحب ملّانـــــی

***

العشره اویاک تالیهــــه

عذاب او نوح و ابفرگـــه

ذاک الدرب و اترکنـــی

او خلنی ابهمّی اتبـــگّه

برو ای بینــــــــــــوا دردم

دلم خسته و زندونــــــــــی

توو این کلبه که جایی نیس

نگو عاشق و مهمــــــــونی

***

توو این روزایِ تکراری

تو رو من امتحان کردم

همش در غم و بدبختی

توو آغوش دلت سردم

***

دلت بدجوری بی رحمه

نمی پرسی از احوالــــم

اگر وقت نیازت شـــــد

پیام میدی که بد حالم

***

از اول با تو پُـــــر دردم

عذابِ آخرت دیـــــدم

من و تنها نمـــــی ذاری

گرون ترکِ تو بشنیدم

***

من و مهلت بده جونــــــم

نکش توو یادِ دلــــــداری

سفر با دردِ عشـــــــقِ تو

به خویشان زخم و آزاری

***

با تو این زندگی سخـــــته

همش درد و همش دوری

راهِ ترکِ تو آمــــــــادس

چِشَم افتاده توو کوری

***

جاسم ثعلبی ( حسّانی ) 17/04/1391

کشفت انجوم سعدی امن الفلک هل یوم

او زرعت اسوارهن بل اذن ترچیـــــــــه

او نطرت اللیل اصبح کالشمس و ایـــنور

او جالسته ابنعاس السهر لیلیـــــــــــــه

عاتبته او نکثته اشما عمل ویــــــــــــای

قال افلان غنی ابطور ابو ذیـــــــــــــــه

من هل ساعه ادلل علی یا شیــــــــــــخ

اطلب منی کل حاجتک مقضـــــــــــــیه

التفت ناداه حضی الما وفه ابدنیـــــــــای

ابشبابی وین چنت ابکصر رجلــــــــــیه

مدانی چلچ و ابنهری سد المــــــــــــای

عرضه صرت لل رایح او لل جــــــــــیه

حفرلی نگره طمانی الدهر بسلـــــــوب

رجف روج البحر بردان شاطـــــــــــیه

تعذر منی او باس الرجل و الایــــــــــد

الزمان اعتازنی او قدم تعازیــــــــــــه

جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

17/04/1391

در آسمون غربت ، با دشمنام نرفتـــم

تو غم و غصه هامُ ، دست علی گرفتم

امام شیعه هستش ، دلبند هر مسلمـون

یاران او زیادن ، چون قطره های بارون

علی فرزند کعبه ، علی شیر خدا رو

علی اذان فجرِ ، علی مهر و صفــا رو

علی مدینة العلم ، پیامبرم ندا کــــــــرد

رو قله ی کوه طور ، رسول حق صدا کرد

او رهبر امامان ، علی فاتح خیبـــــــــــر

دوست دارم، تو عشقم ، ای گل ناب دلبر

علی خورشید عدلِ ، علی اون ماه تابـــــان

توو آسمون ظلمت ، شعاعش زد توو ایمان

تو یاور پیامبر ، تو اون شمشیر نابی

همیار مصطفایی ، تو ماه  و آفتابــی

تو اون دعای فجری ، تو اعمال ثوابــــــی

تو کعبه ای تو عشقی ، تو شادی ها مذابی

ای آفتاب روشن ، به محتاجان سفر کــــن

به جون گل بهارت  ، به مظلومان نظر کن

ای آسمون صافم ، بی تو دل بیقــــراره

مهری نما به دردم ، ای زیبا چون ستاره

من عاشقم اسیرم ، به عشق تو می میـــــرم

نهج دلت رو خوندم ، بی تو من چون کویرم

شادم توو شادی هاتون ، ثار از عدو می گیرم

با منکر ولایت ، می جنگم تا بمــــــــــــیرم

جاسم ثعلبی (حسّانی)  16/04/1391

ای گل ساقه ی نرگس ، ای عطرِ زیبایِ بهار

عمری چشمم براهت ، ای یوسف زهرا تبـار

آرزو دارم ببینم ، رویِ ماهت ای امــام

سالها در انتظارت ، العجل کن ای همام

ای فرشته ی زمینی ، منجی عالم بیا

ای طلوعِ آفتابی ، نورِ تابانم بــــــیا

این جهان در انتظارت ، پرچمش افروخـــته

شیعیان در ظلمِ شاهان ، از آهِ دل می سوخته

دستها بازند همیشه ، توو مساجد تو دعـــا

التماس از نو ظهورت ، همه جون میدن فدا

دیده ها گریان گشته ، رو به درگاهِ خدا

قطره قطره رود بسته ، موج و دیوار و صدا

همه یک دل در نوازش ، سیّدم منتظریم

برای آزادیِ دلها ، نو گلم مفتخریـــــم

مسلمان جان بر کف ، عاشق جنگ و ستیز

در لوایِ مهربانت ، توو شهادت ناگریـــــز

دل به دیدارِ تو بستم ، ای عزیز از جانمـــــــی

پیروزی را با خون نوشتم ، تو به زخمم مرهمی

می سپارم روح و جانم ، در کنارِ لشکرت

این شمیمِ زنده بودن ، تا نهایت یـــاورت

جان دادن در کنارت ، واسِ ما بــــــــی ارزش است

عدل و داد وعشق جدت ، این زمان در گردش است

جاسم ثعلبی (حسّانی ) 16/04/1391

همه جا ظلم و ستم ، همه جا زدن آژیر

حسین بن علی رو ، کوفه فرستادِ سفیر

مردم کوفه جمعن ، پیامِ اون رو خوندن

گفتن آماده هستن ، دیو ستم رو روندن

نور از مدینه غرید ، در این بیابانِ بــزم

با قافله اومده ، عباس علمــــــدارِ رزم

آماده ی شهادت ، فرزندایِ پیامبــــــر

نابودیِ ظلم و جور ، جِیشِ یزیدِ کافـــر

مال و دنیا پرستی ، دورویی توو عـــراقِ

بیعت با این نامردا ، با رشوه ونفــــــــاقِ

امام حسین رو خوندن ، اون و تنها گذاشتن

خیانت و غریبی ، توو عهدشون نوشتـــــن

جنگ و آدم کشی رو ، در کربلا انداختن

با فرزند پیامبر ، آتشِ ظلم افراختــــــن

یکی یکی گلها رو ، از ساقه ها بریـــدن

ملعونِ شمر نادون ، طعم ستم چشیدن

***

با تیغِ تیزِ شمشیر، گردن زدن  رسالــــــــت

یزید و قومِ شومش ، خونین کردن امامــــت

علی اکبر و اصغر ، تشنه لب سفر کــــردن

جاسم ابن حسن رو ، همراه خودشون بردن

علمدارِ کربلا ، حمله کرد با بـــــــــرادراش

به سویِ علقمی رو ، یورش برده یواش یواش

ساحل آب فرات ، ایستاده اون تشنه لــب
مشک آبُ پر نمود ، یاد حسین برد به تب

آب از کف دستش رو ، افتاد به قلب دریا

نخورد اون سیّدم رو ، یاد عطش چه زیبا

شمشیر می زد و می کشت ، نابود کرد هزاران

مشک آبُ رسونده ، سیراب کــرده یـــــاران

دو مچ دست هدیه داد ، به سیّدِ شهیـــــــدان

دو دستش و بریدن ، شمشیر گرفت به دندان

***

از پشت نخل پیری ، یه دشمنی کیــدی زد

توو قلبِ پاکِ عباس ، دشنه به تن سیلی زد

زینب از دور نالان ، علمدار و ندیــده

پایِ یه صخره رفته ، صدایِ او شنیده

می گفت برادر منم ، حلالم کن توو دنیا

این آخرین پیامم ، جام شهادت اینـــجا

حسین تنهایِ تنها ، تویِ میدان و تشنـــــه

زینب و بچه ها رو ، توو خیمه ها هم گشنه

سر و صدا به پا شد ، تویِ صفوفِ دشمـــــــــن

حسین با لباسِ رزم، می میره تنها حتـــــــــــما

با همه الوداع کرد ، سویِ بهشت دویده

صدایِ نازِ جدش ، تویِ گوشش شنیده

رفته سفر ولیکن ، هر ساله زنده هستش

عاشورا در دل ما ،با عشق و علاقه بستش

تاریخ به ما می گوید ، حسین نمرده اصلا

با عاشورا زنده شد ، اسلام و دین و میهن

جاسم ثعلبی ( حسّانی ) 16/04/1391

دود و غبار آسمون پنهون شده

دیوار سرپناه اون داغون شـــده

مدتی بود برف و باران نباریده

هوای سرد آسمون نخوابــــیده

گفته بودم اگر می رفتی همیشـــه

خواب چشام با رفتنت کور نمیشه

تو بینوایی درِ عشقت کوبیـــــــدم

به جز یه غمزه توی عشقت ندیدم

حرف شنو باش با همین آرزو

کنارِ دلبند خودت قصه گـــــو

دار و ندارم دادمت سر زبــون

آدرستُ خواستم ندادی نشون

با این دلِ هزار پاره پاره ام

موندم به انتظار هر ترانه ام

آخر چرا در آتشت من بســوزم

زخم دلم آلوده شد شب و روزم

راه فراری ندارم از گریه هــــــــات

مجذوب اون تبسمی توو خنده هات

فقط نگو من لبِ دردت بشینــــم

تمام عمرم خستگی ها می بینــــم

از پرواز با کبوترا محروم شــــــــدم

از گشت دل تو غنچه ها مظلوم شدم

بیا نفس باز می کنم دوبـــــــاره

گریه ز چشمت خونده اون ستاره

تو خوبی و خوبی ز تو بریـــده

حرف زمان بوی غمت چشیده

هر چه شده عهد دلت رو خواندم

دل دیوونه دست تو ســـــپردم

جاسم ثعلبی ( حسّانی ) 15/04/1391

دلم غرقِ تبسّم ها ، توو این دریای پهناور

بهارِ دل شده سنگین ، برایم سخت ، دردآور

یه ماهی توو کویرِ خشک ، رسیدم در یه گودالی

هوایم گرم و سوزان از ، محبت های تو خالی

دلم لقمه لذیذی شد ، به منقار و نوکِ کرکس

یه گونی حرف دل گم شد ، توو بارِ گندِ هر ناکس

من و با پا لِهم کردن ، عدالت کو نمی بینم ؟

چکیده قطره ی اشکم ، از افعالِ تو غمگینم

من و دل در به در بودیم ، تویِ دنیایِ غم پرور

به دنبالِ شقایق ها ، با اون فانوسِ درد آور

دلم تویِ تله افتاد ، تو این گودالِ تنهایی

صدایم گوشِ خر کوبید ، با اون الفاظِ زیبایی

توو چاهی پا زدم یک عمر ، دلو بنداز ای نامرد

غریقِ اون تمنّا ها ، قلم خشکیده از دل درد

توو دیوانِ هزاران خار ، شدم طعمه ی نادانی

کلید آرزو گم شد ، تویِ دستبندِ زندانی 

کجایی بخت خواب آلو ، بپر از خوابِ سنگینت

سری توو عشقِ ما بنداز ، به دور از دردِ دیرنت

من و این درد نالیدن ، صلاحِ ریشِ برفی نیست

به مهمونی مرا خواندن ، بپرس از خود مقصر کیست

جوونم با هزاران درد ، زدم در بحرِ خوشحالی

نگو در مونده و غمگین ، تو عشقی سرد و پوشالی

نگو دیوونه ای آقا ، نگو گم شو برو بیرون

منم با قصه خوابیدم ، هزاران سالِ توو زندون

دلم غرقِ تماشایِ ، شنا کردن توو بیداری

ولی بی زارم از یاری ، من و بوسیده سرکاری

بیا جونم نشو گمراه ، که پایانش جگر سوزه

اگر قلبت دو نیم گشته ، شریانت نمی سوزه

خدا ، با این همه تلخی ، کجاها یاورت باشه

اگه در انتخابِ حرفِ زیبا داورت باشه

من و آزار نده دلبر ، تو می دونی که تک جونم

یه کلبه در دلم ساختم ، بازم با اشک مدیونم

 بهاری می شود دردم ، عمادِ دل اگر سوزد

جهانی می شود شعرم ، توو وجدانت بیفروزد

جاسم ثعلبی ( حسّانی ) 15/04/1391

تو رو می خوام  ، نرو با این بهونـه

بخون در دل  ، سرود عاشقـــــونه

مرا تنها نذار با درد و محنـــــــت

دلم حلقه بگیر از من نشــــــــونه

تو چرا ازم یه وقت دل زده ای

با کلامت ناگهان دل خورده ای

من که تقصیری ندارم می دونی

در آسمونم اشک ها باریده ای

گلِ عشقم تو ، بخون شادم هنوز

روی آن عهدی بمون ، یادم هنوز

من همونم که دلت می خواستــه

دل و صندوقش به تو دادم هنوز

ببین اشکِ یاورم ، بمون جونم  دلبـــرم

مونده ام درتاب تو ، تو عزیزی سرورم

توی این آب و هوای سرد تو

مونده ام اسیر غم توو درد تـو

جاسم ثعلبی ( حسّانی )  16/03/1391

به دیوار تکیه گردیده

دلم از درد و بدبختی

هزاران آرزو کرده

نجوییده به این سختی

چو بستم چشمِ غمناکم

درونِ آینه دیدم

جمالِ نازنینِ تو

درآن غمزه نجوییدم

از آن خنده لبانت را

به خوشبختی سفر کردم

به گرمی در چشانت را

به شادی ها نظر کردم

بیا ای عشقِ ناپیدا

دلم قدرِ تو می دونه

شب و روزم چو بلبل را

واست آوازه می خونه

بیا در دل یه جشنی را

به یادِ خندها برپاست

بدونِ تو دلِ لرزم

شده چون موجِ دریاهاست

 جاسم ثعلبی ( حسّانی ) 26/02/1391

توی آسمون غوغا شده باد و بارون و تگرگ

زمین از درد زلزله کشید ، کوه ها رو به جنگ

همه ی آدما موندن به انتظار درِ جهنم وا شدن

تار می بینه چشمای ما حکام شرع  پیدا شدن

تو می دونی کتاب دل با در و پیکر هستش

فرشته ایستاده  بر دوش رو یکسر خواندش

درختا یکی یکی افتاده سد رود شدن

قناری ها توی قفس آتش عشق و دود شدن

پرستو ها کلبه خراب از شدت غضب خدا

کبوترا زیر زمین رفتن تو سوراخ روبا

ستاره ها افول شده تاریکی بسته آسمون

ماه پرید تو حوض آب ، نشونه نداد رنگین کمون

دریا تو کاسه ی صبر می جوشید و چشمه ها سرد

غرق شده دراون نهنگ با باله های غم و درد

کوها به لرزش افتادن کویرا آتشی شدن

گلای آفتابی بازم گریه و زاری سر دادن

***

اون اطویی که می خواد زندگیمون صاف کنه

در قصر زیبای بهشت  اعمالمون ، رو وا کنه

در اون گلا از بد بختی از برگ شان اشک میدن

باغای نو بهار دل از دردِ دل باده میدن

عطر شمیم غنچه ها در اون دیار زهر میشه

از وی حساب می خواد دل از نادانی قهر میشه

میشن یه دسته گوسفندی پای دار نق می زنن

روزانه مع مع می کنن برای کشتن می دون

یکی یکی روح می گذره با دلهره از پل صراط

با ترس و لرز و قهر او پاینش چو رود فرات

راه فراری نداره میدونه این روح  کم جون

یا در هوا تاب می بینه یا پخته میشه همچو نون

وعده ی باز شدن زمین سُر میریزن آبای شور

نور عدالت میتابه به کهکشون از دورا دور

اون وقت ها هی می کشه گرداب دل های خراب

ترازوی عمل ما نماز و روزه و حجاب

***

اهای عاقل بیدار شو مجنون تویی با این نازت

عنکبوت ها هی تابیدن باز کن اون قفل نابت

خوشید هنوز غرب نکن وقت طلوع شادیها

توی بهشت  رنگارنگ تو نور با صفا خد ا

دل کوه خیلی بزرگِ دین ما قله ی بلند

یه سنگ اگر هم کم بشه غار اون نمیشه تنگ

در اون جهان رستگار، همه سرور و آزاده

هر چی دلت می خواد بخور از شربتا و از باده

از هر چی بد ، خبری نیست اونجا سرزمین بقا

زیر آسمون رنگارنگ زبون نمی گوید از سزا

اما جهنمی وا شده درهای اون به هر کسی

در این دنیای با یه ستم بر دل کوبیده مونسی