سفیر الحب

چه خوش باشد در ايام زمستان                          طبيعت غرق   در   قطره ي  باران

زمين از لطف حق پوشيد جامه                          قباي سبز   بر تن     كرد     خامه

سفيدي كرد بر تن  كوهساران                            كويران سير گشت از برف و باران

گلستان وكوهها  شدند   دلپذير                           هواي    لطيفي   وزد     در   مسير

پرنده و بلبل بخوانند     سرود                            از اواي انها  رسد   صد        درود

كشاورز و چوپان دگر زر رسيد                          به كشت و چرانيدن انها چو    ديد

علوفه   به حد   كمالش     نهاد                          به گل چيدن و برگ     ريزي   فتاد

زمين از نم كوه     ايوان    شده                         زدريا  و انهار  خروشان        شده

همه جا به لطف زمستان    بهار                         برفت  از   مشام     انيسان     غبار

غباري كه پي را از ان شد دري                         چو  بيمار   گردد از   ان      مهتري

برفت   از پي   ما  و   امد  بهار                         زمين  شاد  گرديده  از  سبزه     زار  

    جاسم ثعلبي  15/08/1388      

نور جواني بخسبيد از رخسار را                                      زور نهاني بناليد از  دلدار  را

بماند ان اسكلت زجر كشيده بدان                                     رحيل سفر كرد ان ديده خندان را

ببست كوله بارش برفت از وجود                                     ان پيكر زانو كشيده كوه و بار را

بمانده ام به فكر ديروزي كه چه گشت                                 گشت در افلاك گويا ظاهر افكار را

نديد و نباشد كه چنين است كه چه شد                                 حي توانا قادر و در خلقتش ابداع را

بسازيد مركبي و در بحر شناور است                                 ان مركب دل شكسته اين حقير جان را

مركب اگر بكار گشت ناتوان شد                                       عاقبتش مفلوك غرق در امواج را

كه گويند اين كجا و خلقت حق رواست                               ما در نخست شير و در نهان استخوان را

بگيرد ان پير كه دم از جواني مي زند                                دست به عصا و به ناله هان و امان را

نوري كه در جواني به  ما افزوده گشت                              كم كم بخوابيد ان چراغان دار را

روزي رسد كه اين جسم در تابوتي                                    تابوت تكاني و جسم سخت سنگ را

از دست زدن به اتش همه ترسانند                                    اين جسم بدون روح اتشي جوشان را

با ناله و زاري و پشيماني و دوري                                    الوداع از جان بگرددگر جسد بيمار را

در خواب و خيال جويم حقيقتي                                        اين جسم رفتني است و اين روح جمال را

جسمي كه در ان خاك سپرديم به امانت                                 كه پس اين ديده ها چيست كه در خواب نهان را 

       جاسم ثعلبي  08/09/1388      

زدرد     من   همه      همسايگانم                                    فغان     برداشتند    از   كردگانم

همه گويند از اين ناله    بيا  ساي                                    دل ما سوختي   بر ما    ببخشاي

بگيتي عاشقان  بسيار      ديديم                                    نه چون تو مستمندي زار ديديم

مرا بگذشت ان بت روي     جانان                                   چو اتش را به خرمن زد   شبانان

عجب تنها رهيد و  جست    ياري                                   جفا كردن   چو   داند   افتخاري

نه بس بود انكه از پيشم سفر كرد                                   چو داني در سفر    يار  دگر  كرد

نگارا     من    زدلتنگي       چنانم                                   گلي مي كاشتي  و   بستم   زبانم

چو داني مادري گم كرده    فرزند                                    زغم بر دل    رسد   كوه   دماوند

بچندين از تو ديدم رنج   و   ازار                                     نناليدم  كه  هر گز    پيش   كفار

بترس از    ان      قضاي    اسماني                                  به هم      كوبيد    كاخ    ديدباني

ترا     بي    من    مبادا     شادماني                                 مرا     بي    تو    مباد   ا زندگاني

چنان جان    هزاران    نوح    دارم                                   تو محبوب مني تا  جان    سپارم

    جاسم ثعلبي  20/10/1375

با چه زباني گويم اين آرزو را

چگونه ابراز كنم از دهاني

ابراز آن سخت است

و پذيرش ان گويا

از تو مي گويم اي فرشته ي دلها

اي هميشه بيدار در تنهايي

چون پدري مهربان

و چون داوري خوش زبان

شب و روزت شادمان

خسته و كوفته

گرسنه و تشنه

گشت دلت مشهود

و صفاي قلبت مشكور

و جايت در ديده ها منظور

شاد باشي هميشه

در كنار دوستان خيالي خئدت

زبده هاي مردمت

و اديبان زيورت

دلها را درياب

درك گن

همه مشتاق

همه تلمذي كردند در روزگار

همه سختي كشيدند در اين ديار

همه دردي بريدند در اين مزار

همه آسايش دارند

همه عشقشان همين است

همه در جنگ ظلمت و  نا داني

با زبان بي زباني

و گريز از ستم گري

با داشته هاي دلشان

مشكور شود از دردشان

تحمل افكار مختلف سخت است

ولي اميري عاقل مي طلبد

و استادي ماهر مي ستايد

درود بر ايثار و مهربانيت

جاسم ثعلبي  29/09/1390

مركبي شكست كه ديگر رهرو انم نيست            مسكني بجست كه  ديگر ديدبانم  نيست

بخوسبيد در پناه مرگ و زندگي به ستار           ندا در رسيد كه بازيچه ان مزارم نيست

دير زماني بگذشت كه از وي بي خبرم              آن تابلوي نقش در بسته پناهم    نيست

عقلم به جايي رسيد كه از ديدگان   من              خون وداع چو رودي و بادبانم    نيست

به درياي بيكران لطف حق و     انتظار             به جايي رسيد كه تحفه ي مزاجم نيست

دوران از سر گذشته ي كودكي سر فراز           ياد مي ارم كه داروي چند دردم نيست

چه كنم از بهر چه در اين جهان ماندم    غريق                كشتي عمرم شكسته جواب زارم نيست

سفري دور و دراز در زمانه      پيمودم            سال به سالي است كه عضو اين ديارم نيست

برسيد     عمر   سپيده  گشت   چهره ام           كجاييد  ملائك  در  سفرم  جايي نيست

بختم  به  شكرانه ي  مظهر  اين     اميد           كوست داروي   مشكل   گشايم  نيست

           جاسم ثعلبي   20/12/1389

مي ستايم زحمت استاد در هر مكتبي

مي نگارم رحمت دلشاد در هر مسلكي

پند ها داده مرا راهي كشانده عمري را

از خموشي هاي دل ها ياد داد از دهر را

سينه ها ناله كنان در دوريت اي آفتاب

تويي خورشيد محبت بر زمين زد نو تاب

از طفوليت گلي در شوره زار اين زمان

از بلوغيت دلي در باغدار اين جهان

در كنارت بلبلي بودم عزيز و دل زبان

در مزارت سنبلي بودم كريم  ودلبران

واژه هاي ياد داده مانده در فكر را

داده ها و خوي و خلقت بيدار در اين ذكر را

مي پرستم روي ماهت بعد ز آن ياد خدا

دل نبستم جز تو را اينجا همش مهر و صفا

از خدا جوييد ه اين دل بخشش يار و دلير

از خدا پرسيده اين دل بخشش  بار امير

كاشتم در خاطراتم ايده هاي تازه را

انباشتم در حركاتم گفته هاي سازه را

لحظه لحظه دوريت را حس نكردم در وجود

چونكه استاد بلاغت را نجستم در ئعود

پاي مي دارم تلاشت زندگي شاد و خزان

تا تو زنده در جهاني شاد و خرم در نهان

ياد بودي از ترانه هاي عشقت خواندم

دستبندي از بيانه هاي دردت داشتم

ياد باد آن زنده داري در دلت

شاد باد آن خنده كاري در گلت

مرحبا بر دل زبانت خوي شاد

مرحبا بر جان و دل اي پاك باد

جاسم ثعلبي   29/09/1390

مي سرايم  شعر را ، جــــوياي حال  ميهنم

آباد باش ايران مــــــا، پيروز باش هموطنم

از معلّم تا مهندس، از مـــــحصل   تا وزير

از سپاهي   تا بسيجي ،    شير  مندان    دلير

مغزها و    جسم ها  و عقل ها   گشته  بكار

تا به قله ي سعادت، مي كَشند اهل   و ديار

مي ستايم    رهبرم را ، مجلس  شورا  و سپاه

نقشه هاي شوم دشمن، هر كجا  كردند تباه

گلگون آبت تا ابد، خليج فارس ، دريا خزر

تا زنده ايم  شادي كنيد، اي هم  وطن اي  در سفر

شكر و سپاس  نام حق ،اين همه ثروت داشتيم

از گاز  و نفت واز طلا ، اين همه  زيور  كاشتيم

ديگر چه گويم هم وطن، ايران ما گشته بهشت

با همّت  احمدي  را، نامش    به  اعلايي  نوشت

در خارج و در داخل و ،در هر كجا  نا مت نهان

بي فكر تو اي هم وطن، ساكن شده   عقل جهان

رايانه ها   گشته      ظفر،  با  همّت     افكارتان

بي خانمان ، فقر زمان  ، رسوا شد   از ابداعتان

محتاج و بيكاري  زبن، كنده  شده   يا   مي شود

اينجا بهشت است  اي عزيز، ايران آباد مي شود

گويم به   آن مستكبران، اي دشمنان مرز و بوم

از روس و آلمان و هلند، تا غاصبين قدس و روم

ما هم خميني زاده ايم، و   خامنه اي  رهبر  دين

هرگز   نمي ماليم   كمر، مايوش باشيد  ملحدين

همرزم ديگر  داشتيم  ،آن همان   محمودي نژاد

نقشه ي   كفر و ملحدان، دست زده  رفته به باد

از هركجا مي  گويمت ، بيش بگويم       يا كمي

خواهي   نخواهي اي حزين ، آنجاست  بمب  اتمي

لندن   و  اسرائيل   كجا ، آن  قاصبان     قدس را

گر   همه   سطل  آبي نهند،  نابود   گردد  كفر را

حدثْ  ديگر   از   رهبرِ   مفقو د اين   مردم  پسند

از  بين  رفتند   ظالمان ، بر هم   دگر   مُهري زدند

اينها   همه   ظاهر    شده ،  از قبل     گفته رهبرم

مجري   طرحش   سيدي ،  از   بزرگان   وسرورم

ايران   شود   چون  گلستان ،  با  پشتكار   مومنان

هر   سال  از  سال  دگر، مي    درخشيده   با زمان

كوهها  و درياها  و دشت ،  ناقوس زدند اينجا امان

گوري  شده  در     دره ها   ،  كشتارگاه    دشمنان

من   گويم  و تو   گويي   و   ملّت ما      مي گويد

دست   بكشيد   اي  دشمنان،  آن راه  خود مي پويد

راه   همه   دانسته ايم ،  ربط   حكومت   را به دين

اين   انقلاب نازنين ،  گامي   به ضد       مشركين

مشت و گره محكم زديم، سير ولايت    مي رويم

تا   انقلاب   مهدي   را ، راه  خميني     سر دهيم

ما از خدا هم خواسته ايم ،جاني دهد     آقا رسد

آن   شير   اولاد   حسين،  سردار   قرآني   رسد

آنوقت  همه   همراه   او ،لشكر  جنگي   مي شود

با كافران   و ملحدان   ،در هر  كجا خونين  شود

پيروزي   ايران     را،  از     وعده هاي   رهبرش   

مهر   زده   الله   را ،   در   آيه هاي     روشنش

جاسم ثعلبي  20/10/1389