سفیر الحب

دوبیتی آب زمزم

کلامم کهکشانی تابناک است

شبیهِ آب زمزم پاک پاک است

ریا هر گز ، جفا هر گز ، ولی چون

صدف ، مرجان، دریا زیر خاک است

***

دلم در عشقِ دلالان گرفتار

چه خوشباور به دردی گشته بیمار

خدایا عاقبت جویایم امروز

به خیر اندیش کن حرفِ پرستار

***

دلم چون رودِ پر آبی روان شد

تو صحرای غمم آتشفشان گشت

گمان بلعید در خود خاک و خاشاک

وجودم در جهان همچون سنان گشت

***

چش و ابرو سفیرِ آشنایی

سلاحی گرم بهر دل گشایی

چرا افتاده ام در شک و تردید

دلم می نالد از دردِ جدایی

***

زر وزیور طمع نادانی می کرد

ستم تزویر و شر زندانی می کرد

به علم و دانش و عقلِ خردمند

ستمگر در جهان ویرانی می کرد

***

دلم از عشقِ هر مجنونی سیر است

چو می خواهد امیری یا وزیر است

فقط دیوانه با دیوانه مسرور

ولی حاکم به حکمش دلپذیر است

***

تو با من یا عزیزانم حسودی

به زندان رفتنِ انسان چه سودی

نمی دانی که مخلوقِ خدایند

برای خود هزار دشمن نمودی

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 30/10/1398

غزل ینشدونی علیک

ینشدونی علیک اشلون افهم الناس

او حبی اویاک وسط الگمر رسمیته

کتبت اسمک او رسمک بالذهب بالنور

تباوع للگمر و اتشوف تنحیته

ما شایف بشر مثلک عشگ باللیل

سمع صوت الرنین اتعلگ ابصیته

الناس اعیونها تجلب هوی المحبوب

و انت ابگلب ساحر تخفی تربیته

غزال املمّع ایدر للحبیب اشباح

ابّطن وادی الجمال ابمهر کتبیته

اعیونک نار کبری او حرگت الدلال

و العاداک بیده یحترگ بیته

وجهک کالشمس مشتعل بالبسمات

مریض اگلیبی ضافک و انت داویته

اذا اتحب صدگ اعلنهه حیل ابصوت

خل حبی اویه حبک تکتمل دیته

فک نفسک اسیر او تابع التقدیر

او علم حبنه ارتفع و ابرایه علیته

اود اویاک اعیشن و افتخر برباک

مکانک بالگلب بیتک تمنیته

للشاعر الشعبی: جاسم ثعلبی (الحسّانی) 29/10/1398

غزل علم الحب

وینه الگال اریدک والله اریدک حیل

سالوفت عشگ مخفیّه خلیهه

اریدک حیل اریدک ما انام اللیل

مشکلتی کبیره او ما تحس بیهه

حبیتک صدگ مو حب طمع میشوم

حب نار او غضب بیدک تطفیهه

حب بسمة هوی و اشتمهه عگلی او طاح

خیالک من یمر روحی تدویهه

لا اذکر اکل لا ونسه حتّی النوم

عافانی او وگعت ابحبّک احچیهه

خیالک دوم حاصرنی و افکّر بیک

اشوفنّک بطل عینی او تراچیهه

شمس ضاوی جمالک بالگمر منفاک

روح التبعتک بالک تعادیهه

حطها اگلاده ابسدرک الحد الموت

خوفی امن البرد و الحر یاذیهه

رفعت علم حبّها او ما ترد هیهات

مکتوب ابذهب حبّک فتک بیهه

للشاعر جاسم ثعلبی (الحسّانی) 28/10/1398

دوبیتی آب زمزم

کلامم کهکشانی تابناک است

شبیهِ آب زمزم پاک پاک است

ریا هر گز ، جفا هر گز ، ولی چون

صدف ، مرجان، دریا زیر خاک است

***

دلم در عشقِ دلالان گرفتار

چه خوشباور به دردی گشته بیمار

خدایا عاقبت جویایم امروز

به خیر اندیش کن حرفِ پرستار

***

دلم چون رودِ پر آبی روان شد

تو صحرای غمم آتشفشان گشت

گمان بلعید در خود خاک و خاشاک

وجودم در جهان همچون سنان گشت

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 30/10/1398

غزلِ رمز عدالت

با نطقِ عشق و عاشقی ، شنیده ام صدایِ تو

ادغام شد حرفِ دلم ، با زنگِ گل نوای تو

تو خنده ات تو معشرت ، آیین و چنگِ دلبرت

همرنگِ روح باورت ، سفیر آن خدایِ تو

اسیرِ حکم انس و جن ، منتظر حکمت اذن

همچو سلیمان نبی ، مطیع هر ندای تو

رمزِ عدالت و وفا ، گهواره بی بند جفا

قطع نشد ولی بدان ، شروعِ هر بلای تو

من ماندم و حرفِ دلت، خندیدن و گل گفتنت

تابیدن و رقصیدنت ، نوید آن شفایِ تو

رحم مکبّر به ستم ، آغوش گرم صد الم

پیمانه های آرزو، مکملِّ دوای تو

جاسم ثعلبی (حسّانی) 30/10/1398

دوبیتی قدسیّت عشق

موروث شده دردم در قلب و شریانم

بیزارم از این عزلت محتاج به درمانم

بیداد نکن ای دل کو یار و کو یاور

در گور و کورستان مرقوم به پیمانم

***

ای عشق دلم بیمار دیوانه نپنداری

درونش قصّه ها بسیار مستانه و غمخواری

ای کاش درش باز است می بینی عزای او

آنوقت پناهی نیست از اشک و دلداری

***

مایوس نشو ای دل جانانه نشو غمگین

عشق و عاشقی زیباست گویا که رهش شیرین

پیری و جوانی را در کسب رهش باز است

دوری زگنه کاری آیین شرف رنگین

***

از عشقِ خجل امروز نادیده و خندیدم

چشمش به طمع مدقوش از عاطفه پرسیدم

قدسیّت حب انگار مخفی به زر و زیور

حاشا زدل دلدار دینار نمی دیدم

***

شعر و شاعری دشت است روییده زگل کاری

هر قطعه نمایی هست از مشعل بیداری

آهنگ بدون رنگ چون رعد بدون زنگ

از دردِ  دل شاعر جوشیده غزل جاری

***

عشق و عاشقی سخت است دلداده پناهی نیست

قدسیّت عشقِ  پاک بی پرده گناهی نیست

مستانه نشو همدم در غفلت خودخواهی

قلبت از خطار بردار از گشت گواهی نیست

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 26/10/1398

لا تغثنی الزم حدودک مو عدو جیتک بشیر

ذللت گلبی اعلی مودک بس شفت طبعک فطیر

یا حسافه صلفه عینک و الوفا مات ابجفاک

حطمت روحی اعلی شانک و انت تنگرنی او تطیر

انا ناذر کل وجودی او عقلی و احلامی او هوای

ابذاتی ما اساعد خیانه ابطبعی اناصر کل فقیر

مو عداله او لا شهامه شایل اخشیمک نفاق

رحبت لک و اکرمیتک لا تحسبنی الاسیر

حایر امتابع قضیتک اهمومک اهمومی او عزای

سهله عندک باتصالک لحظه تحذفنی او تغیر

امّنت من شفت دمعک ینزل اعلی الخد رقیق

امعیّد امحطم جهودی او لابس اثیاب الحریر

روح ما اریدن اشوفک روح تابع من هواک

اکتب ابذاتک وصیّه بیدک انهیت المصیر

شاعر الشعبی: جاسم ثعلبی (الحسّانی) 28/10/1398

دو بیتی موجِ عمل

مُردن آن نیست که یک تن خوابِ من در خاک پاک

در کفن در کاخِ ظن همچون ترن در چاکِ تاک

روح در موجِ عمل جذبِ معادِ نیک و شر

باز می گردد قضاوت در نموِ پاکِ خاک

***

باختن در کنجِ میدان فرصتِ پایانی نیست

پیر گشتن ضربه خوردن لذّتِ زندانی نیست

سینه خیزان سر به قلّه در هدف اصلِ منال

کاخ اگر بی در بماند زرگرش مرجانی نیست

***

شرم آن است که در مردانگی خانه نمود

بی حیا در زندگانی رملِ بدبختی گشود

واه از این آدمِ تحفه ادبش مظهرِ اوست

موبدِ بی شرمساری جایِ او دنیا نبود

***

فتنه گر فتنه نباشد فتنه ها را می پدید

فرصتِ دو را به هم زن با دروغش می خرید

راست گویی بی دو رویی عزّتِ نفس و امان

خالقِ جان بهرّ طردش عهد و پیمان آفرید

***

شک و تردید و خرافت حاصلِ ظن و گمان

تا نبینی خُرده گیری ثابت از فعلِ نهان

صد خبر گویا شنیدن ارزشش ثابت که نیست

با تملّق فتنه چینی ناقضِ رشدِ جهان

***

کافر آن است که کذبش نافذ و گویا بود

در افکارِ ساده مردم نادر و رویا بود

این نشان از ضعفِ ایمان از حسادت از فریب

در مقابل عشقِ صادق ظاهرو پویا بود

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 25/11/1397

زوزه های باد

نزن بر گردن و پشتم

ستم با تو نمی مونه

در این فصلِ شقایق ها

دلم بی وقفه زندونه

***

می خونم خاطراتم رو

درونِ چاله دیواری

نکُش هر بی گناهی رو

برام سخته عزاداری

***

شنیدی زوزها در باد

فریبِ زورِ تو خوردی

اگه گم گشتی از فریاد

دوباره بر نمی گردی

***

چرا باید بمیرم من

نمی گم خیلی تو زشتی

به این ندرت زر و ثروت

اجیرِ دشمنان گشتی

***

همه فرزندِ این باور

همه درگیرِ غمخواری

همه بی نان و بی درمان

همش از ظلمِ درباری

***

دلم پر شد زمشتی حرف

کجا باید بگردانم

شنیدارش که کر گشته

درونِ دل بخشکانم

***

الهی صبرها خسته

و دردِ ماندگان بسیار

گرونی پینه بر بسته

و قلبِ عاشقان غمخوار

***

دهان بستن شده عادت

به تهمتهایِ مانوری

سکوتِ صادقان زندان

به فریاد هایِ دلشوری

***

از این ظلم و از این وحشت

کجا باید شکایت کرد

حقوقِ هر ستم دیده

چه کس باید رعایت کرد

***

به جان ایثار و با وحدت

همه آتش فشان باشیم

به رویِ کاخِ دژخیمان

 ابابیلِ زمان باشیم

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 19/05/1397

غریبه

می دونی عشقِ تو مرگِ ، می دونی خاطرت زیبا

می دونی ترکِ تو سخته ، می دونی عشقِ تو بیجا

می دونی با تو دلگیرم ، می دونی درد و بدبختی

می خوام آهسته می میرم ، می دونی خیلی سرسختی

بچش آه و غم و غصّه ، بچش آشوبِ تنهایی

خودت اخلاقِ تو تلخِ ، چرا بدبینِ دنیایی

غریبه آسمون تاریک ، غریبه فکرت آلوده

غریبه چنگِ تصمیمت ، بگیر حالا نگو زوده

اذان پیچیده در گوشت ، صدایِ زنگِ خوشبختی

تملّق کردنت بسیار ، نشانِ ننگ و بدبختی

تکبّر بویِ نالیدن ، تکبّر یعنی بی خونه

اطاعت یعنی بیداری ، شفایِ عقلِ دیوونه

حقیقت شمعِ تاریکی ، به جون و دل نکن انکار

صداقت رونمای دل ، همیشه در جهان بیدار

بیا در ساحلِ دریا ، بیا در کشتی آزادی

بخوان با رقصِ امواجش ، بچش آهنگِ دلشادی

خدایا شکرت از خلقت ، خدایا  خلقتت زیبا

خدایا قدرتت پخشِ ، میونِ دشت و دریاها

یه جوری آرزو دارم ، خدایا خیلی بی تابم

به امید رضای تو ، تو قبر خوشخنده می خوابم

جاسم ثعلبی (حسّانی) 18/05/1397