سفیر الحب

عتاب یا شیر

یا شیر عین الفرح حالک مثل حالی

قاوم او اتی النصر سومه ابسعر غالی

فجر الصباح انکشف ضل جالس احذالی

والهاجماک ابقهر بسهامه یبرالی

***

یا شیر حبل الوصل لو ینقطع شده

لا تنتکل عالغرب کلمن یشد بنده

والفایز ابدنیته ذاک الوصل حده

طول الصماط ابنظرلو ما کمل مده

***

یا شیر عینک علی والدنیا خیر ابخیر

و ادعیک تشتل ورد لمن یطیر الطیر

شد شد حبال الدلو رایح یفوح البیر

صندوق مضمون الک متروس غیره او لیر

***

یا شیر دق الجرس و اهجم علی الخانوک

لا تقبل المصلحه ابکم مطرقه ضربوک

ایکبرون راسک کذب و ابسیفهم هانوک

ما شفت طول العمر باسهامهم مسّوک

***

لم لم عمامک ضخر لم الخلق سده

ارجوک طوف الزعل حبل الوصل مده

هذا العمر منکسر زودک کمل حده

مشوار بیت الزعل والعاتبک وده

***

یا شیر مل الگلب حسراته ترمی ابدان

وجت ولا تنطفی راویتک النیشان

یا ریت روحک تجی و اتشاهد الدفان

لو خیره یمطر سنه ما تنطفی النیران

***

یا شیر یمته الوعد یمته الشمال الهاب

دمرنه حر الغدر یمطر قهر تیزاب

وابهور سن الجبل کل السفن تنعاب

ما ینجه من اللهب لمن یهب دولاب

***

یا شیر عینک علی ردتک تواسینی

و الضیج هیّم علی یومک تنجینی

سیف النصر مبتشر هاجم او سلینی

کلّک شهامه او فخر ما ضنتی ناسینی

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 28/11/1394

08/05/1437

17/02/2016

غزل جام عاشقان

در ظاهرِ حرفِ دلت ،  غذا و آب می شــــوی

تا می رسد عطرِ گلت ، چرا سراب می شوی؟

وعده نده بی درد سر ، نکش گمانم در خطر

جوشش چشمه بی ثمر ، نقشِ مذاب می شوی

از دوریِ و دنج سفر ، تشنه لبم زکام تر

تا می رسم بارِ دگر ، خانه خراب می شوی

دیوانه وارِ دیدنت ، خندیدن و گل گفتنت

مدیونِ آن گل چیدنت ، جنگِ عذاب می شوی

می بندم آن اشکِ رگم ، می پیچم آن قلبِ سگم

می دوزم آن زخم تنم ، چشمِ نقاب می شوی؟

خوشحالم و خوشباورم ، دلگیرم و دل پرورم

با ساز و نازِ دلبرم ، بگو لعاب می شوی ؟

یا مستِ ژل پاشیدنم ، یا عاشقِ رقصیدنم

با خون و غم غلطیدنم ، فصلِ کتاب می شوی ؟

بگو با دردم آشنا ،قسم بخور به آن خدا

کجات صفا کجا وفا ، آنجا خطاب می شوی

تو بودی آن سنگِ گران ، در این فضایِ بی کران

شراب و جامِ عاشقان ، موم گلاب می شوی ؟

می ترسم از دل دادگی ، دلگیرم از شکستگی

زدار و عارِ زندگی ، حلقه طناب می شوی ؟

با صبر و بارِ باغبان ، بر شاخه های خیزران

با خلق و خویِ نغمه خوان ، مستِ شراب می شوی ؟

جاسم ثعلبی (حسّانی ) 20/11/1394

غزل رنین خواب

رویشِ و بوی لطیفت ، در گلستان محشری

بی گمان گل دیده ام ، امّا تو چیزِ دیگری

ردِّ پایت ، نورِ چشمت ، خاطره ماند عجیب

جانم ، ای روح و روانم ، ماهتابم ، دلبری

دیدِ مرجانم کلیدش ، رمزِ رخها چشم تو

نمی بیند چشم عشقم ، جز جمالت منظری

می تپد قلبم زدوری ، راهیابم در سفر

کاش می ماندم اسیرت ، کاخِ صبرت مرمری

چون گهر نایاب هستی ، سبزه فام و گوی ناب

ای رنینِ خوابِ مستی ، خوش به یارت دلپری

می کشم آهِ فراغت ، تا نفس پوشیده گام

ترسم از زخمِ زبانت ، می نشاند خنجری

داد و فریادم نهفته ، در کویر و پایِ کوه

غارِ مژگانت مزارم ، یادگارم سروری

حیف از این عمر سبک پر ، حیف ازین موی سفید

ای طلا ارزش نداری ، گر نباشد زرگری

جاسم ثعلبی (حسّانی) 11/11/1394

31/01/2016

غزل فرجام

غیر از خدا کسی مگر، هوا را فرمان می کند

ابر و تگرگ و رعد و برف ، سوارباران می کند

جامه ی خوشرنگِ نظر ، طبیعت و رنگِ سفر

با بخشش و دفعِ خطر ، حزین و خندان می کند

در بین جنگل های سبز ، دیدن راه و رگِ  نبض

دیو نحس بی دردِ سر ، یکسره زندان می کند

راهِ شفاعت آشنا ، می گویمش دور از خفا

غذای فکرِ عاشقی ، مزه را دندان می کند

برای کسبِ کاخِ زر ، فرجام رخدار بهشت

روح سلوکِ زهد تن ، این دل و مرجان می کند

این فلک اسرار شفق ، پله به پله تا به تاج

شکل نظامِ مقتدر ، نیکی و میزان می کند

سرباز وافسر تا وزیر عالی مقام تا پادشاه

در طاعتِ پند ازل ، سفیرِ قرآن می کند

فضای بسته تا فلک ، فرشته ها شکلِ ملک

بر کرسی داد خدا ، معیارِ ایمان می کند

جاسم ثعلبی (الحسانی) 10/11/1394

مِلک کاذب

درک کن نفخه ی اخگر ، سر زبانی می شود

ناگهان با صاعقه ، آتش فشانی می شود

این همه دلها شکستن ، این همه زخمی نبستن

با ستم بر غم نشستن ، آب و نانی می شود؟

کرسی و ملکش خریدن ، بر ستمدیده کشیدن

با لجاجت سر بریدن ، مهربانی می شود؟

گوش کن یک سرِ معلوم ، با دعای اشکِ مظلوم

نیمه شب ناگفته مختوم ، دیده بانی می شود

یا علی بر قلّه رفتن ، سکه ای در جایی گشتن

با سخن بدبینی کردن ، خود فغانی می شود

ستمدیده، غم کشیده ، یاورانِ عقل ودیده

شب نما در حق تپیده ، جان ستانی می شود

ساحتِ علم و مقامت ، رنجش و رنگِ کلامت

ملک کاذب پای نامت ، روزی فانی می شود

گرچه جاهت ماندگارت ، تا ابد ماند کنارت

می رسد کرسی به کارت ؟ ، تا جهانی می شود

خوب وبدها را جدا کن ، با مدیریت صفا کن

نیکی و نیکان نما کن ، دیدگانی می شود

خوش خبر باید بداند ، در فضا ماهی بماند

حرف تر در دل براند ، قدر دانی می شود

خسته ام از درد و زاری ، از قرارِ بی قراری

دیده ام رنگِ خماری ، سوزِ جانی می شود

خود نگر از قلب و ریشه ، میرم از پیشت همیشه

دل شکن دلها چو شیشه ، تیغِ خانی می شود

زخمِ تن آسوده گردد ، زخم دل دلدوده گردد

تا ابد آلوده گردد ، قصّه خوانی می شود

چشمه ی هر اشکِ بیدار ، جاسما با خود نگه دار

دفترِ رفتارِ همکار ، زندگانی می شود

جاسم ثعلبی (حسّانی) 04/11/1394

24/01/2016

غزل  ای دل

دل بستم و دل می گفت ، پرهیز زکرداری

عشق و عاشقی ای جان ، مدیونِ وفاداری

معتاد نشو هر گز ، دلداده شرابی گرم

نوشیدنِ جامی تلخ ، مدیونِ طمعکاری

آزاده بمان سنگین ،خود خواهی همان بی دین

در سفره غمی شیرین ،در محفل بیزاری

آغوش رهش باز است ،معمار و طنّاز است

ایمان که دل ساز است ، معروف به دلداری

می گفت و می خندید ، باران به تنم بارید

هر قطره چو پندی کوه ، بر پیکرِ غم خواری

گفتم ای عبیر اشک ، فریاد وفا اینجاست

رویی که طلا پاشید ، بایستی نگه داری

بی عشق دلی سنگ است ، گمنام و بی رنگ است

بی ساز و آهنگ است ، در معرضِ بیماری

با عشق جهان خوشبین ، با عشق شبت رنگین

با عشق هوس مسکین ، در بستر دیواری

دل گفت خطا اینجاست ، درد است و غم ناجور

ترسم که گناهی هست ، عشق است و سرکاری

بر تن می زند صد زخم ، از آه و هوایِ دوست

مرهم که دوایی نیست ، داروی به خود یاری

گفتم که انا لله ، ای جان که خودت مختار

سردارِ تنم جلّاد ، ای جان تو بدهکاری

دل کندم از این دلها ، دلها چو دلم دل نیست

در صلح و صفا خواب است ، بد بین طرفداری

ای جان به خدا بسپار ، دل دادن و دل بستن

گویا که پناهی هست ، دل شور زخود خواری

درمان تنم عشق است ، عشقی که وصالش سخت

معشوق چقدر زیباست ، ای دل نکن انکاری

یا رب الانس و الجان ، البی امن الالم حسران

سهل لی ابعجل تعبان ، من احلامی و اسراری

قلبی یشهد ابطرواک ، احبک و انتظر ملگاک

سامح کل بشر اذاک ، و انت الخالق الباری

ای دل به رهم بنگر ، در غربت و در محشر

این روح رهش پرواز ، حیف است تو مرداری

بوسه به لبت تغسیل ، آغوش سرت تهلیل

پا پوش تنت مندیل ، حاشا که نپنداری

جاسم ثعلبی (الحسانی) 02/11/1394

22/01/2016

ما نی منکم

مانی منکم یالضربتونی ابقصیده

ما نی منکم والقلم هل جرد ایده

مانی منکم یالنطقتوا  ابلا ضمیر اعلی العصیده

ما نی منکم ، انا حر او انتم ازنوج المظاهر

ما اودکم ، حیف اذمکم ، الفاصله التربط عشگنه ،اتصورت کلش بعیده

ما نی منکم یالترکتوا الوطن ینعی او صبت ادموعه الجدیده

ما نی منکم ، انا عزرائیل حبنی ، القابض ارواح السعیده

و انتم الشر و الضلاله ، عانقتکم وسمة العار ابجریده

ما نی منکم ، یالترکتوا الطیر حایر بالسماء ابوسط الرعیده

ما نی منکم ، انا ابن بیت المظایف و الکلایف

و انتم اجنود النقود التخطف اسرار الشدیده

مانی منکم ، انا ابن دمعة حزن تجری اعلی حقها

وانتم ازلوف السواط النامت اعلی اچتاف جسمی ابسم حدیده

مانی منکم ، انتم التارکتوا عهد المایسولف

و انا ابن سیف الشجاعه التضرب اعناق العنیده

مانی منکم ، مانی منکم ، صدگونی مانی منکم

جاسم ثعلبی (الحسانی) 30/10/1394

20/01/2016

ابوذیات ادب الشمّات

اندحر یا ما ثمر حبک وردلک

اشلون انسه ابشمر سبک وردلک

الگلب مرسال طرّشلک وردلک

یذکرک کف  بعد ختلک علیه

***

ارشدک شد حبل وصلک واناجار

اعتمد بیه النبل خصلک واناجار

اعتبرنی خی الک صهرک واناجار

ابیوم الکون ادگ بیت المنیه

***

انقصب گلبی ابامر غدرک و عاراک

او دفنته اباسفل اسرارک و عاراک

ما تسوا العتب جارک و عاراک

سبیت الدار و اتطم طم علیه

***

اکرهک تارکت ذکرک و اشم بیک

اعضّک ما اهد عضدک و اشم بیک

اگرمک لو امص خدّک و اشم بیک

و اخلیک اجنبی ابداری الزهیه

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 28/10/1394

18/01/2016

عزل علم و ادب

غمگین نشو ای قلبِ من ، مهرت کنارم می رود

این غم که با خود داشتم ، با درد و زارم می رود

میعادِ سنگینِ وفاء ، بی حوصله گشته جدا

حیف از دلم مانده رها ، دار و ندارم می رود

ای قاصدک سختِ سفر ، گویا همینجا دل نگر

آنی  اگر سر نزنی ، رنگِ بهارم می رود

بوسه نزن بر اشکِ تر ، خوابیده در کنجِ نظر

گریه نکن با سوز تب ، قول و قرارم می رود

دلگیرم از سنگِ غدر ، در منتهای در به در

می نالم از چنگِ خطر ، در بند و بارم می رود

برف و شقایق آمده ، بر قله های شهر تن

در کوه و دشتِ همدلی ، پیوسته یارم می رود

در بطن جان کوچِ فغان ، می لرزد از فصلِ خزان

در لابه لای دیدگان ، نور شعارم می رود

مستی و سر مستی دگر، راه ندارد در ظفر

ای غافلان پند دلم ، سوی مزارم می رود

محتاجِ بوی رازقی ، در جشن  شادِ بندگی

خسته شدم از قهر تن ، رازِ نگارم می رود

آغوشِ خشکِ خستگی ، رنگین کمانِ زندگی

در طیفِ بازِ بردگی ، عطرِ بخارم می رود

یا عاشق البدر اختفی ، و النجم شاجب للهوی

این المفر این الغدر ، جانم سوارم می رود

لا تملاء الکوز ابجفاء ، تابع وصالک بالوفاء

با صدق و نطقِ سادگی ، دود و غبارم می رود

کلامِ حق زبانِ من ، رنگِ شفق جهان من

با یورشِ علم و ادب ، ننگ دیارم می رود

بارشِ بارانِ خجل ، بر قلبِ پاکِ مرتجل

تحفه ی عشق و عاشقی ، سنگِ عیارم می رود

ختمت سرک یا دهر ، طیفک علی مر و انقهر

طاوعت قلبی و انکسر ، سیلِ دمارم می رود

دق الجرس سرج الفرس ، و اتحزم ابسیف الهمس

جاء النداء سوی خدا ، جام افتخارم می رود

من طاع ظلمٍ  قد هلک ،غِر واعتذر آه یا ملک

بس طاعت الرب و الرسل ، جاسم خیالم می رود

مدیونِ عدلت ای خدا ، ای مسندِ رازِ شفاء

می ترسم از روز ازل ، آشفته کارم می رود

جاسم ثعلبی (الحسانی) 26/10/1394

16/01/2016

البحر الهایج / دریای طوفانی

کن خاشعاً لله وحدهُ و لم تری

ای الهٍ فی العقایــــــــدُ یتسربُ

کل ضعیف الخلقةَ فی بیت الهدی

اصبح قوةٌ بالمنجبات یتغربُ

کم ناطقٍ صعد المنبر و صاع المنی

و نال الوصایا بالصفات یتعّربُ

مسکین درد آلود غربال وفا

فی نکهة الحفلات جزعاً یتطربُ

آغوش مرگ کمانگیر خفتگان چو تیر

اضغاث احلامٌ و عزٌ یتمرحبُ

دنیا وکرسی و جاه و جلال و قصر

مثل الطعین بالادمان یتشربُ

آه از قیاس علم و طراوت کلام حق

افعال مکارٌ بنور الفضل یتضربُ

یا من ترکت الناس و طعت شرهم

کم من مجارٌ وبالاهات یتکربُ

ای جان فدای عزت و دردم به عشق تو

و البحر هایج و بالانجاد یتطلبُ

آ آن الاوان لکی یتوسع الغطی

درمانده قلبی چو سنگ سخت یتصلبُ

با صدق و ذات ماند آدم که آدم است

عسل الصفات فی النخیل یترطبُ

کفی حروبٍ دمرت السلم بدعتاً

این العقول و طیف الحوار یتحربُ

کشتار وآوارگی مسخ و نسب زدگی

قرآن جهانی انیس الناس یتطلبُ

جاسم ثعلبی (الحسانی) 24/10/1394

14/01/2016