سفیر الحب

ابوذیات ناطحات

هل یاجد جدم  للاسد و نهــــــــاب

اعراب او ما تجرد  البلد و نهــاب

یجی یوم او نطوف الحسد و نهاب

او نشوف البیه رده و البیه حمیه

***

اکل واشرب ثمین العسل و انصاح

اخذ دربک شریف الامل و انصاح

تناجی کل ضعیف اباجل وانصاح

نجات الناس جنه ابهالدنیه

***

الیلوم اللایمات اشعجب مندل

اله جنه اعلی عاصی الشعب مندل

کلامی بیه سلب بالنغب مندل

ادفنه اببطن گلب البیه حمیه

***

حوار البیه افاده اشکثر سرنه

اعلی درب البیه سعاده ابفکر سرنه

السلم ویه الحذر للبشر سرنه

نبینه الوصی و انعید الوصیه

***

الدهر شگ الجراب ابسند و انهال

یدور البیه سعاده او سعد و انهال

یناهی مرمرتنی ابعند و انهال

یجی یوم السعاده اتکون الیه

***

مهلت او هل هل اهلالی و هلّیت

ابهله او هول المهل هالی و هلیت

همیلی او هاوی اهوالی و هلیت

تهلهل لی ابلهب عینک ردیه

***

جبر جر الجمل للجدل جنباک

جمر منجور جورک جعل جنباک

جماجم جمجمت کالجبل جنباک

جلیت الجایره الجارت جریه

***

شجر شهجر شعاتب شمد شنساب

شهد شانهد شساعد شجد شنساب

شسر شاهد شهیجک شعد شنساب

شرار اشهاک ما شک شکه بیه

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 22/09/1394

12/12/2015

دارمیات هامّات

اضحک و اواسی الناس و البیه بیه

کل یوم اگول الیوم تلفی المنیـــــــه

***

اضحک و اواسی الناس والهم بالعیون

چم سِر غدر مضموم بگلیبی مدفــــون

***

اضحک و اواسی الناس و ازحف للاحباب

منهم گلب مجروح داویته ما طـــــــــــــاب

***

اضحک چذب و الروح مهمومه و اتنوح

مثل اللبن بالنار من یحتر ایفـــــــــــــوح

***

حایر صبحت ابنار یا دنیه یا دیــــــن

گصنی الزمان اقسام گص السچاچین

***

دهری صنعنی اجبال لا  هم و لا مـــــــوت

ما حس ضغط و انهال صخره ابطن حوت

***

ما همنی کلمن شال همنی الترک دار

بیها الستر و الجود تارکها و انــهار

***

ما همنی کلمن خان همنی الحرگ بیت

تابعته حد الموت من ضیمه ملّیـــــــت

***

ما همنی المنعوت همنی الاعت بــــیه

تایه طریجه او شات و اشلون اداویه

***

ما همنی المتروک لو شوره بیـــــده

همنی التبع من کان و انگص وریده

***

ما همنی طیف الفات او ما همنی ضیمه

نار ابطن دخان او تاعبنی غـــــــــــیمه

***

اشتل ورد بالگاع او تالیتک اتمـــوت

زیل الزعل و الغیض دَر دِر ییاقوت

***

شوف الدهر استاد و ایعلّم ادروس

من عاند الخوان هدم له اضروس

***

شاورکریم او حید او تابع کلامه

صاحب علم و ایمان ینهی اللیامه

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 20/09/1394

11/12/2015

ابوذیات ضیم الطغات

بلعنه الما درکنه ابضرب و ابتاع

یغص بینه او یزوع ابحرب و ابتاع

من هو الراد بیع الوطن و ابتاع

الیبیع الوطن خان اخته الزچیه

***

دعاء المظلوم وکت الفجر بیه بان

او فتح له الرب شفاه اباجر بیه بان

ابوکت الضیج درب السفر بیه بان

باب المرزقه او باب المنیه

***

طیر السعد هد و استعد یمنه

علی اشفاف المهد من گعد یمنه

ابیساره شال رایه او سند یمنه

یهز الکون و ایدچ بالثنیه

***

عصافیر القجر قردت و انوت

خوارج بالبلد چردست و انوت

بیادر گوتنه خربت و انوت

حدت للبیه وفه ابلوم او اذیه

***

یلوم البیه رده احبابی و لمنی

ابخیط الهجره خیطنی و لمنی

یعیرنی ابجفاء الذبنی ولمنی

هضمنی او سدد ارزاقی علیه

***

ما اعوف الدرب ما اعوف ، ما ترهبنی نیرانک

واگف بالدرب ناطور ، ما اهم ابخطاء السانک

بایع للنصر معطوف ، خل تسمعنی جیرانک

الهم یصنع طوب او طیاره

***

جاسم ثعلبی (الحسانی) 15/09/1394

16/12/2015

رگبارِ دلگرمی

برو غصّه بخوربی من ، منم تنهایی دوس دارم

هنوزم عاشقِ دردک ، تو قهر تو گرفتارم

***

تو گرمای وداعی تلخ ، ببین اشکِ چشام سردِ

دل و دادم به هر تنگی ، به سویت بر نمی گردِ

***

نمی گم باورت دارم ، نمی گم دیدنت سختِ

از اون رگبارِ دلگرمی ، هنوز زخم دلم لختِ

***

تو با تصمیم امروزت ، شکستی عهد و پیمانت

سفر کرده نیار هر گز ، بمون در کنج زندانت

***

هوای تو چه بی مزه ، دیگه بارون نمی باره

درونِ کاسه ی صبرم ، صدای تو عزاداره

***

دعا کردی شب و روزت ، چه در خواب و چه بیداری

نگو یا رب نگو بخشش ، خدا می دونه سرکاری

***

جاسم ثعلبی (حسّانی) 11/09/1394

عساکر الغزو

یا نسمه هبّی فی الخیال تبسّمــی

یا نجمه قرّی فی القلوب تعظّمی

یُحلی سماک و الجهود تبلــورت

یوم الجهاد بالخــلود تعلّـــــــمی

ما فاز من عان الظلام بغـــمزهٍ

مرفوعة الراس یا فیحا تکلمی

حنّت عواطف رویاک و انتهزت

جاءَ الربیع زار العید تحلمـــــــّی

ضمدی جروحک من دماءٍ تناثرت

بلفاف صبرک و الاهات تبلسمی

جائت عساکر الغزو وانتهکت

مجال مجدک من حلال تغنّمی

یا شمس شاهدتُ طلوع ضیّکَ

مات الدلال فی الامال تقدمــــی

مرسوم نصرک کاتب الدهر نصهُ

اذ جف شعبٍ بالوقار تالمــــــــی

جاسم ثعلبی (الحسانی) 10/09/1394

01/12/2015

 رازِ زندگی

خوب می بیند روان انسان عباد

علتِ خندیدن و شادی زیــــــــــاد

بی هدف خندیدنش چون دیده است

در درونش درد و غم خوابیده است

آنکه می خوابد شب و روزش چنان

زخم تنهایی درون قلبش نهــــــــان

فرد ساکن گر به سرعت گفته بود

در سکوتش راز ورمزی خفته بود

گریه کردن مظهرِ اشکِ گل است

بغض کردن مشعل ضعف دل است

غیر عادی خوردن و بیش از نیاز

در تنش ها شدتش جوییــــــــده باز

گریه کردن بر سر کوچک شمار

این بشر معصوم در قول و قـــرار

آتشین خُلقی کسی در پوست داشت

از تهِ قلبش دلی را دوست داشـــت

به چه زیبا چیدم از عــــــلم و ادب

درد نابینا نخور ای جان به لــــب

حرصِ دنیا را نخور رنگش سیاه

هر که بینا بوده دل کــوری به راه

باورت می شد که ماهی ها تو آب

گریه می کردند وقت تور و تاب

باورت می شد که گرگان تخت تخت

خواب می رفتند در گرمای ســـخت

باورت می شد درون ما چه راز

با غم و غصه در این دنیا بساز

مهربان باش و دلت جای بهشت

در حقیقت خوش سفر در سرنوشت

با عیالِ خویش لبخندت جهـــــــاد

حقِ فرزندانِ خود بایستـــــــی داد

با یتیمان همدل و همراز باش

با ضعیفان یکسره دلساز باش

حق و ناحقی رعایت می کنی

بی گناهان را رعایت می کنی

تابع گرگی شدی با اشک شور

عیب پیوستن چنان با چشم کور

عقل خود آیتی از لطفِ خداست

در قیامت شاهد لطف و صفاست

ظلم کردن مزه ی شادی نداشت

در کتابِ آخرت یادی نداشت

آنچه داری شاملِ ملک و جمال

عشق دنیا داری و جاه و جلال

وقت هجرت پای قبرت قوم و خویش

فعل و مال آمد به دنبالت به پیش

اهل وزر برگشت خورد از دردِ قبر

پس عمل مامور ثبتِ خشک و تر

جاسم اینگونه به مقصدها رسید

از یتیمان خدشه ی زخمی ندید

جاسم ثعلبی (حسّانی) 09/09/1394

30/11/2015

غزل من

من منکر مهرِ ازل نیستم ،من عاشقِ جنگ و جدل نیســــــــــتم

عشق شده دردِ سر روزگار، من صانع بغض جمل نیســــــــــتم

فکر نوین آمد و کوهی رُمان، من حاملِ عدل ملل نیســــــــــتم

زیبا نگارِ شب نمایی و روز ، من طامعِ حل و حلل نیســـــــتم

شعله فشانی دیده اش آرزوست ، من یاورِ خُل و خلل نیســـــتم

تابیده نورم چون ستاره زدور ، من مُعضل کیل و کلل نیســـتم

تحفه ی عقلم بوسه زد سنگ گور، من قاتلِ علم و عمل نیسـتم

مُشت غباری خفته در سرنوشت، من شافع رمل و رمل نیستم

کاخِ معانی در کمین ماندگار ، من ضامنِ شوم محل نیـــــستم

سیرابِ جانم در زمینی کویر ، من جاهل بیت هُبل نیســـــــتم

علتِ مخلوق همانا خداست ، من تارکِ سیل علل نیســــــــتم

آماده بارِ سفرم سوی یار ، من مانعِ بانگ اجل نیســــــــــتم

جاسم ثعلبی (حسّانی) 08/09/1394

28/11/2015

غزل هر لیلی که لیلی ....

محتاج  نشو هر کس ، تورش به رهت باز است

هر ساده دلی گویند ، گنجش چنگ طناز است

خوشبین نشو دلباز، عاشق شدنت بلواست

در عشق غمی سنگین، حسش سنگ آغاز است

دیوانه نشو بی جان ، مرجانه شدی انگار

در ساحل هر دریا ، برقش رنگ آواز است

شکاک عجب دردی ، در قلب نکن پنهان

معمار نشو ای دوست ، در قصر چه پر راز است

هر لیلی که لیلی نیست ، مجنون نشو مجنون

آزار نفس از یار ، دلشوری  که دلساز است

بد بین گناهی سخت ، غیبت که نسیمی  تلخ

دل مستی رهی تاریک، گم گشته زهر ساز است

ازترک سخن پرهیز ، حرفی که جمالش نیست

زخمی که به کس چسبید  ، در باغ چو غماز است

فریاد رسی گر بود ، این باد مسیرش دور

کشتی که به دریا رفت ، در موج شفاء آز است

جاسم ثعلبی (حسانی) 04/09/1394

24/11/2015

غزل خیمه ی عشق

گویی زبان گفته به من، تو جان نثار می شوی

زنده که می کنم دلی ،تو تار و مار می شوی

خرسندم از بحث شبت ، تو عاشقی گشته رهی

زود که می رسد سحر، آشفته یار می شوی

مسکین و قلبِ بی صدا، نالیده درد بی وفا

چه عاقبت چه مرحمت، در انتظار می شوی

پوشیده آهِ آشنا، در محضرِ هجر و جفا

سال دگرنورِ عزاء، در صحنه تار می شوی

گم گشته عهدِ صد زبان، در بالشِ خواب رمان

غم چیده می نالد همی، در دیده بار می شوی

مختاری در آشفتگی، بیداری در بانک شفق

خورشیدِ خوشبختِ ازل، خشم نگار می شوی

دیوانه وارِ عزتم، بیدادِ زنگِ غربتم

بویی که می رسد به تو، یک لحظه هار می شوی

شرمِ دل و پوسیدگی، بوسیده بوی بردگی

تا کی به زندانِ نظر، اسیر عار می شوی

بیهوده خوابِ خوشگذر، خوش منظر گنج سفر

محتاجِ مشک و عنبری، دلشورِ کار می شوی

سر زده آمدن گمان، بیزاری و داد و فغان

با چشم و دیده ی هدر، قلاف مار می شوی

خسته نکن سنگِ دعا، با ریزش اشک شفا

پرده کشیدی بی صدا، جنگ شعار می شوی

کنجِ مصیبت آمده، گویا که او دری زده

خدا به خلقش آشنا، نادیده جار می شوی

دست و دلت آسوده کن، بهار گل گشته نهان

بگو سپردمش همین، خودت بهار می شوی

ترفند زیبایِ گرا ،  یشی به سوی بردبار

خیمه ی عشق و عاشقی، سایه چنار می شوی

در حُسنِ جنسِ خُلق تو، پویشِ دلبربای تو

حسانی لب بسته نگو، گران مزار می شوی

جاسم ثعلبی (حسّانی) 02/09/1394

23/11/2015

غزل جنگ تلخ

گویی که جهان امروز، دربست گنه کاری

هرجا که نزاعی هست، پوشیده عزاداری

بیکاری و زندانی، جوینده زری گردید

با خشم و با دولار، دلتنگِ ستمکاری

رگبار به تن چسبید ، جنگنده وقلبی سنگ

موشک و دلی بی رحم، تب کرده وفاداری

مشتی که نگین گردان، از غرب و شرق آمد

با حسِ نجات خلق، مالیده به غمخواری

مدیونِ خدای صلح، در معبد و میخانه

هورا که نمای دین ، تابیده زدرباری

مردم سرِ طبعِ خویش، مخلوقِ خدایی پاک

کشتن که مجازی نیست، در خواب وبیداری

آواره شدن یک ظلم، از حاکمِ جور و زور

هجرت که پناهی نیست، سخت است بزه کاری

عالم به الم خندید، از علم سپر ترسید

انسان به خلق و خوی، حیف است که سرکاری

ویرانه دیاری گشت، از جنگ و هوایِ نفس

دنبال شرابِ نفت، پرسود زمعماری

اجساد به خون غلتید، افکار تلف گردید

آوار کفن می بست، اطفال به تن داری

افسوس عبث از اوست، ظالم که به خود بالید

چسبید به کرسی چوب ، می نوش به بیماری

منسوب به مردی نیک، ایمان تو دلش مشهود

لیکن زوطن بیزار ، می رفت به هر کاری

بی خانه گناهش چیست ، آواره شده در دشت

هر کس که تنش می دید ، می بست به رگباری

آیین سلاحی گشت ، بازار و فروش آزاد

خورشید نمایان شد ، از مکر هواداری

مامور نشو از او ، همسایه که خود داناست

مرهم می زند بر زخم، در صلح وطن خواری

دنیا که مبّرا نیست، از فعل و جنات عاد

سخت است که پیمانکار، محکوم به کرداری

مجنون نشو جانا، دنیا که بهشتت نیست

آنجاست حساب تو ، مکشوف زخونخواری

من گفتم و دل می گفت، پرهیز زجنگی تلخ

بسپار صلاحِ خلق، در شام و انباری

جاسم ثعلبی (حسّانی) 06/09/1394

27/11/2015