سفیر الحب

حرمله بیداد کرد در کینه اش ، شیرِ مادر خشک شد در سیــــــــــــــــــــنه اش

علی اصغر طفلِ میدان شد شهید ، از طفلگی لذتِ شیر خوردن ندیــــــــــــــــــــد

گریه زاری کرده شب ها را نخفت ، با بی زبانی عطشِ دل را نگفــــــــــــــــــت

مادرش بچّه به زینب داده است ، صبر وی از این عذاب افتاده اســــــــــــــــــت

تاب دادند بچّه در گهواره اش ، چشمِ او در خواب رفته بــــــــــــــــــــــاورش

از خیمه گاهش صدا زد آقا حسین ، بچّه بی تقصیر در جنگ و کمـــــــــــین

کاش سویِ قومِ کافر می بری ، از تشنگی  ها دیر می جنبد ســــــــــــــــــری

گفت ای زینب دل رحمش کجاست ، رفتنم با بچّه در حکمِ خطاســــــــــــــت

برو از سینه ی مهتاب شیر ده ، بچّه از تشنگی ها را ســــــــــــــــــــــیر ده

گفت داداشم دل و جانش گشود ، ذره ی شیری تو پستانش نبـــــــــــــــــــود

ماندنش تشنه بمیرد این گناه ، ببر پیشِ قوم  ببین صدق و تــــــــــــــــــــــــباه

تاب داد عمامه بر سر این دلیر ، با دو دستش برد طفلک چون اسیـــــــــــر

گفت ای قوم یزید دارم سئوال ، با حسین در جنگ هستید یا عیـــــــــــــــــال

زن و بچّه درد دل افروختند ، با بی گناهی در این گرما سوختــــــــــــــــند

علی را جان و کبد خشکیده است ، مدّتی شیر و غذا نادیده اســـــــــــــــت

در تمامِ جنگ هایِ این جهان ، زن و بچّه و علیلان در امــــــــــــــــــــــان

حرمله با تیر ِ خود داده بیان ، تیر در حلقومِ بچّه زد نـــــــــــــــــــــشان

قطره ی خونی نجوشیده از آن ، در عطش خشکیده رگ هایش زمان

تپشِ قلب در جسد بی ساز کرد ، جانِ اصغر در فضا پرواز کـــــــــرد

سروده ی بعدی جنگِ طف حمله و شهادتِ اصحابِ امام حسین (ع)

ظهر عاشورا چه دردی ساختند ، غیر ابو الفضل همه را جان باخــــــــــــتند

انبار شد اجسادِ پاکِ دلبران ، روی شن خونابه گشته شاهـــــــــــــــــــــــدان

زن و بچّه اشکِ هر سوزی شده ، العطش سر مشقِ پیروزی شـــــــــــــــــده

ابو الفضل در معرکه ماند و حسین ، زینب و ایتام و زین العابدیــــــــــــــــــن

هیچ امیدی ندارند در ظفر ، همه جا در حیطه شد زنگ خــــــــــــــــــــطر

ناله های تشنگی آواز شد ، گریه زاری در حرم آغاز شـــــــــــــــــــــــــــــد

مشک خشکی روی بالینش گذاشت ، ابو الفضل در بارِ سنگینش گذاشـــــــت

علم را برداشت و آمد یکدمی ، پیشِ سید الشهدا با خرّمــــــــــــــــــــــــــی

گفت ای لپِ دلم مهلت بده ، وقتِ آب آوردنم رخصت بــــــــــــــــــــــــــــــده

بچّه ها تشنه لبان خشکیده اند ، تلخی و غم در مصیبت دیده انـــــــــــــــــد

وعده دادم ساقیِ آنها شوم ، دوست دارم با خدا تنها شــــــــــــــــــــــــــوم

نورِ دل شاید که برگشتن نبود ، دل ببخش از اینکه جوشیدم چه زود

راهِ ما مکتوب گشته در زمان ، شادیِ ما د ر بهشتِ دلبــــــــــــــــــــران

خواست پا را در رکابش می زند ، اشکِ اسبش باز تابش می زنـــــــــد

در بغل بگرفته داداشش حسین ، گریه زاری شده سر ترکش به زیـــن

علمدارِ کربلا جوشیده است ، چشمِ سرخش از غضب پوشیده اســــــت

مثلِ باد و گرد بادی آمده ، سویِ میدان  عدل و دادی آمــــــــــــــــــــــــده

برق می زد نوکِ شمشیرش  چو نور ، می شکافد صاعقه با عشق و شور

رعد و برق آمد و ظاهر شد بهار ، العلقمی بیداد کرد از کــــــــــــارزار

ابو الفضل تشنه و اسبش خسته است ، اسب را در آب تر لب بسته است

گفت ای مختار لب تشنه چه زود ،  تو بخور تا من بنوشم  هر چه بــود

مشک را پر کرد از رودِ فرات ، حس نموده آب پاکش چون نــــــبات

مُشت آبی کرد تا نزدِ دهان ، یاد افراد آمده تشنه لــــــــــــــــــــــــــــبان

آب را انداخت و بر تختش نشست ، مشک را محکم به سر رختش ببست

هیچ کس در راهِ او ظاهر نشد ، شمر بن ذولجوشنی ماهر نشـــــــــــــد

هلهله از سویِ زینب را شنید ، با مشکِ آب از رویِ اسبِ خود پــــــــرید

بچّه ها سیراب گشته از دلیر ، بارِ دیگر باز گشت نزدِ امیــــــــــــــر

آب در ظرفش کم است کافی نبود  ، باز گشتی سویِ دریا دل گــشود

بارِ دیگر راهیِ میدان شده ، با حماسه قهرِ دل برّان شــــــــــــــــــــــده

نزدِ رود العلقمی راهش گشود ، دور تا دروش درخت نخل بــــــــــــــــود

ظرف بارش با صراحت آب کرد ، اسبِ خود با دلبری سیراب کــــــــــرد

زود بر گشته که زینب تشنه ماند ، چهار روزی بی غذا و گشنه مانـــــد

کوفیان طعنه زنان  از پشتِ ابر ، با حماقت می خورند دیوارِ صبــــــــر

پشتِ نخلی غایتِ قطعِ دو کف ، مکر  کردند تا دو بازو شد تـــــــــــــلف

دلبرم شمشیر به دندانش گرفت ، جان خیلی از رقیبانش گرفــــــــــــت

عاقبت با تیر و شمشیر و عتاد ، کوفتند عبّاس و در صحرا فـــــــــــــتاد

زود امدادِ حسین آمد و دید ، گفت ای فرزندِ زهرا دل پریــــــــــــــــــــــد

سوختند گلهای زیبا در بهار ،   جایگاه دل شدند در لالــــــــــــــــــه زار

سروده بعدی جنگ طف شهادت طفلِ شیر خوار علی اصغر

گفته بودند یک خبر دلساز شد ، در محرّم بدعتی آغاز شـــــــــــــــد

وقتی قاسم چشمِ زیبایش گشود ، با سکینه همقدم شد در فــــــــرود

دو برادر قولِ خوش داده بودند ، در جوانی این دو دل را ستودنــــــد

حسن با دستِ نحس مسموم شد ، نزد نزدیکان خبر مفهوم شـــــــــــــــد

کربلا جایی حسین افراز کرد ، آن وصیّت را گرفت و باز کــــرد

از حسن مکتوب مانده این سند ، زینبان جامه ی جشنش می تنــــــــــــد

عقد و خوشحالی زده دور خیم ، موی سر چون سیخ گشته در تنــــم

این خبر  صندوقِ دل مانده شده ، سینه سینه در زمان خوانده شــــــــده

بگذریم از صحّت و ردّ کلام ، وقت آن گشته بغرّد این همــــــــــــــام

شیر آهسته به میدان آمده ، از خیمه ی مادر چه جوشان آمـــــــــــده

پیشِ عمویش به تنهایی نشست ، ترس دنیا را در این محنت شکســــــت

مادرش با سکنه دلشور آمدند ، با شجاعت رو به آن نورآمدنـــــــــــــــد

قاسم از عموی خود آزاد شد ، پیشِ مادر رفت و درد آباد شـــــــــــــــد

مادرش عمامه را محکم زده ، بند کفشِ خویش را سر هـــــــــــــم زده

بوسه ی جانانه چشمش رمل کرد ، شوقِ جان دادن برایش سهل کـــــــــــــرد

اشکِ دوری از حسین جاری شده ، روی قلبِ نازنین باری شــــــــــــــــــــده

مادرش دستِ دعا شد با خدا ، روحِ قاسم کوچ کرده سر جـــــــــــــــــــــــدا

رحم در قومِ یزیدان آب شد ، رسمِ جنگ و مرحمت بی تاب شــــــــــــــــــــــد

شاخ گل در این همه خار و خشاک ، تیکه تیکه شد همه برگش به خاک

رفت روحش شادگشته در بهشت ، نامه ی عشقش به خونِ دل نوشــــــــت

سروده ی بعدی جنگ طف 9 حمله و شهادت ابو الفضل العباس (ع)

با من همراه باشید و فیض ببرید اجـــــــــــــــــــــــــــــــــرکم الله

می درخشد چون گلِ فصلِ بهار ، ماهِ تابان شد اسیرِ کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــارزار

پنج خصلت دارد این تک مهربان ، از علی سه خصلتی دارد به جــــــــــــــــــــــــان

دو تا دیگر از پیامبر برده است  ، از نابِ زیبایِ صفاتش جسته اســــــــــــــــــــــت

نزدِ بابایش عزیز و دلبر باست ،  قلبِ مامانش به یادش پر صداســــــــــــــــــــــــت

وقتِ جان دادن و عزت آمده ، وقتِ باریدن و وصلت آمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــده

تشنه لبهایش چو خشکیده ز تب ، چشم هایش گودی رفته از غضــــــــــــــــــــب

پیشِ بابا رفته وقتِ حمله شد ، در بغل بابا نحیبش جمله شــــــــــــــــــــــــــــــــد

با دیدنش بابا دو تا زانو زده ، اشک هایش دور خود دریا شـــــــــــــــــــــــــــده

دید زینب صحنه را از خیمه گاه ، قلبِ خود آتش گرفت در پرتگـــــــــــــــــــاه

هروله آمد به دیدارِ دو یار ، خون از چشمش به جوش آمد کــــــــــــــــــــــــنار

گفت سردارم نیا زینب بمان ، دشمنم می بیند آن حجب مکـــــــــــــــــــــــــــــان

باز گشته با دلی پر خون و درد ، پیشِ مامانِ علی با آهِ ســـــــــــــــــــــــــــــرد

صحنه در میدان خوش جوشیده است ، علی از بویِ پدر خوابیده اســــــــــت

دور تا دورش شمرها پا زدند ، با دیدنِ صحنه علی را جا زدنــــــــــــــــــــــد

علی از صوتِ زمان بیدار شد ، از دوری یاران او غمخوار شـــــــــــــــــــــــــد

رعد کرد بر آسمان شیرِ دلیر ، برقِ شمشیرش عطش کوبیده زیـــــــــــــر

کوفت تاجِ سرِ سرخِ دشمنان ، خشک شد دیواره ی نرمِ زبــــــــــــــــــــــــــان

عشقِ دنیایش تو تن زندان شد ، جسمِ دلبر در زمین قربان شــــــــــــــــــــــــد

همه جا هاش خون و نیزه کوفتند ، در دلش آتشِ به غم افروختــــــــــــــــــند

لحظه ای رو کرد به رسمِ یادبود ، با تبسّم دید جدش شاد بــــــــــــــــــــــود

آب شد بارانِ نیزه بر دهان ، خونریزی کرده هر جـــــــــــــــــــــــای زبان

روح با عزت به دلبان رفته است ، درد و قهرِ کافران را  گفته اســــــــــت

افتاد جسمِ نازِ او بر روی خاک ، چون  فرشته جسم و جانـــــش پاکِ پاک

چون علم افتاد فهمیدند تمام ، جرقه ای پرتاب کرد قلبِ امـــــــــــــــــــــام

تیر در زخمش شده معجونِ او ، شن و خاک سیراب شد از خــــــــونِ او

داد و فریادی کشیدند در مکان ، ناب شد قصه ی سبزش در جهـــــــــــان

مادرش با دیدنش غش کرده است ، در دلش خروار آتش کرده اســــــت

رفت روحش آسمانی دیگر است ، قاتلش هر دو جهانی ابتر اســــــــــــت

از قتلگاهِ اوست حسّانی شنید ، غصه ی داغ ِ دلی جاسم ندیــــــــــــــــــــــد

در راهِ بیداری و در راهِ صفا ، یا حسین روحم و جسمم شد فــــــــــــــــدا

منتظر سروده ی بعدی جنگ طف شهادت جاسم (قاسم) ابن الحسن (ع)

ودعتک الله اویاک ، ودعتک الله اویاک ، یبنی لل منیه

والگلب ما ینساک ، والگلب ما ینساک ، متحمل اذیّــــــه

***

ودعتک او عینی تصب من فارگتنی ، ربیتک او شفتک چتل یبنی او خنتنی

یا امل یاملچا الگلب رحت او عفتنی ، من رادت الرب و الزمن و آنه اشبدیــــه

***

یا مهجتی یا عزّتی یا ضوه ابلیلی ، یا علی من یوم الرحت منهدم حیلــــــــــی

ما سکّنت عینی البچی یا دمعه سیلی ، اندفنت احلامی او عازتی بلغاضریه

***

فکّرت تکبر یلولد و اتباری امک ، ابطن الگلب یا ابو الوفه لو ردت اضمّک

نادینی یا یمه ابعتب چن ردت اکلمک ، ابذکرک اگلیبی منقمد صبح او مسیه

***

یا بدر یهلال الکبر یا نور العیون ، یا امل یا روح الستر یا سر الضنــــــون

انتم حیاتی او سهرتی انساکم اشلون ، متحمله افراگ الدهر غصبن علیه

***

ما ضل صبر عندی  بعد وین انچی وین ، وینک یبن حامی الحمی واعتب علی احسین

هذه حیاتی او قصّتی دهورنی البین ، بید الکفر سارت غدر روحی  سبیّــــــــــــــــه

***

الراس جدّام الضعن شالته الاجناب ، او باقی جثثنه امطشره چا وین الاحباب

مسبیه اولاد النبی افتر یدولاب ، یا شیعی شاعد قصّتی و اقراء الهویـــــــه

***

ردتک تباری محملی یا علی وینک ، لجل النبی و المرتضی وفّیت دینک

اهجم علی اجموع الکفر الله الیعینک ، یبغی رسم ما ینمحی للجعفریـــه

***

خادم اهل البیت : جاسم محمد الجبیره الحسّانی الساری

جاسم ثعلبی (حسّانـــــــــــــــــــــی ) 02/09/1391

جیناک متعنین الک یبن الزچیه ، انعازی شباب الی قضت بلغاضریـــــــــــــــه

***

جیناک و الدمعه تصب ما گطع جرها ، یا شجره من آل النبی او حبک ثمرها

الدنیا شمس الملحمه وانت گمرها ، باقی اسمکم لل ابد بلمرجعیــــــــــــــــه

***

یا نور یا شمس الضحی اسمک املنه ، لا تبتعد عن الگلب هجرک کتلنـــــه

بصدورنه ضربت علی او ذبحک حملنه ، ما ننساء کل الی جرا یبن الابیه

***

عل عهد باقی هلگلب یحسین اجیناک ، عالی مقامک للابد بلکوفه زرناک

تدری المحبه بلگلب و الگلب یهواک ، انت بدر حیدر علی حامی الحمیــه

***

حبیت اعلّگ رایتک بصدور الاجناب ، خل تعلم العالم جمع ذکره امن الاحــــباب

و اتعلی بسمک فی الامم هل گمر ماغاب ، و انشر افعالک بلشعر واهدی التحیه

***

ملعون کلمن عاندک یا سید الامجاد ، قاید قدت بلمعرکه لمعه امن الاسیــــاد

من بعدک انسد الغدر و الظلم لا عاد ،  حیث المصیبه ابکربلا اعظم وصیّه

***

یا شیعی غسّل روحک ابهای العقیده ، صفی الگلب گایل علی ثوره مجیـده

حب الحسین او سلوته العمرک یزیده ، جرب حیاتک یا اخی منّی هدیه

***

خادم اهل البیت : جاسم محمد الجبیره الحسانی الســـــــــــــــــاری

جاسم ثعلبی ( حسّانــــــــــــــــــــــــــــــــــــی) 31/08/1391

حر به هفتاد و دو تن پیوسته است ، به کلام ابن علی دل بسته اســــــــــــــــــــــــت

خبرِ پیوستنش هر جا رسید ، جنگجویانی فرستاده یزیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

راه سیرِ قافله مختل نمود ، اولّین درگیری در کوفه گشــــــــــــــــــــــــــــــــود

حرو یارانش صفا دادند براز ، در دفاعش دید یک رکنِ نمــــــــــــــــــــــــــــــــاز

پیشِ رهبر رفت و زانو را زده ، گفت سرور جان اجازه را بــــــــــــــــــــــــــده

قومِ دشمن زاده ی شیطان شدند ، قصدِ نابودیِ هر انسان شدنــــــــــــــــــــــــــــد

پیر گشتم خسته ام از این ستم ، رخصتی ده تا بچرخانم علـــــــــــــــــــــــــــــم

رجز داد آزاده ام آزاد کن ، ای حسین زخمِ دلم امـــــــــــــــــــــــــــــــــداد کن

ای حسین تو را به جانِ مادرت ، ای دلاور یاورم کن آخــــــــــــــــــــــــــــرت

سوختم عمری به افکار و نیاز ،  در دلِ آمال و شب هــــــــــــــــــــــایِ دراز

ای خدا بخشش طلب کرده دلم ، شاهدم بار دگر عـــــــــرب و عجـــــــــــم

توبه کردم تو ببخش از آن خطا ، راهِ آب از جان بستم ای خــــــــــــــــــــدا

یا حسین این جسمِ دفنش رسمِ توست ، دست ناحق نزند از خصم توســــــت

دل فدا کردم رهت ناچیز بود ، در جوارت باشم این دل را ستــــــــــــــــود

سوی قومِ خصم مشتش روی کرد ، ای شمرها آماده ام بهرِ نبــــــــــــــــــــــــرد

آزاد گشتم دل و جان تابیده است  ، مادرم نامِ مرا جوییده اســــــــــــــــــــــــــت

من پشمانم از آن روزهای قبل ، با شما ماندم شنیدم صوتِ طــــــــــــــــــــــــبل

کوفیان از راهِ حق در مانده بود ، بیعت اولادِ پیامبر خوانده بـــــــــــــــــــــود

جانشینانِ به حق مردان اوست ، حکمرانی سهمِ دلبندانِ اوســـــــــــــــــــــــــت

آمدم دل را فدای کیش و جان ، ای تیغ برّان باز کن نیش و زبـــــــــــــــــــان

بینِ قومِ کفر شمشیرش نهان ، می زد و می کشت قومِ ابرهــــــــــــــــــــــــان

سر برید و جنگ کرد و خسته شد ، تیری آمد قلبِ پاکش بسته شــــــــــــد

با شجاعت دل به دلبانش چو داد ، در قیامت  قصرِ زیبایی نــــــــــــــــــــهاد

روحِ آن با روحِ یاران رفته است ، در بهشتش جایِ نیکان جسته اســــــت

حر و همراهان همه نقشِ زمین ، یاوران بر داشتند جسمِ امیـــــــــــــــــن

سرورم عبّاس و یارانش چو حور ،  حمل کردند حر وافرادش  به گور

منتظر سروده ی بعدی جنگِ طف 7  حمله ی علی اکبر علیه السلام باشید

سال طوفان الظلم برکانهه ، اتجمّعت بلکوفه کل احزانـــــــــــــــهه

***

جرّت اجیوش او محارب للحسین ، بلطف العتبات مکتوبه او حنیـــن

وین ابو الحسنین سید الشاکرین ، احسین بلطف وحده شد ارسانهه

***

دگّت اطبول الکفر و اتحاشمت ، ابرشوه و ابطاعة یزید اتلملمت

منهه گوم الحر اخیر اتندمت ، باعت الدنیه لجل دیرانهــــــــــــه

***

اتجمّعت و اتصیح یا ثار الولید ، الیوم یاخذ من علی حقه یزیــــــد

اتحاشدت و اترید تهجم من جدید ، اجنود خیّاله ابامر فرسانهه

***

باعوا الجنه او شروا دنیه او جمال ، وین صاحب ذاتهه او کسب الحلال

اجتماع الجنه و و الدنیا محال ، لا تعوف الحگ او تکسر شانـــــــــــهه

***

هذا ابن حیدر علی حامی الدیار ، او ذاک ابن سفیان شاروب الخمار

لا تقیس الجنه و النار ابحوار ، الجنّه للمسلم ثبت جریانهـــــــــــه

***

احسین فکره و العقیده و النظر ، احسین شمس الشاعّه اویاهه الگمر

احسین ناطور الامامه و الدهر ، احسین نجمه بلسماء او عنوانــــــهه

***

احسین ملک امن الملوک العالیه ، احسین دره من معادن غالیه

احسین نوره بلشعر متعالیه ، انملت برسومه ابکثر دیوانهـــــه

***

احسین شمعه للفقیر ابمحنته ، احسین جرعه للعطاشه التبعتــه

احسین قاید علی گوم الندبته ، احسین شاهد یحضر ابمیزانهه

***

خادم اهل البیت : جاسم محمد الجبیره الحسانی الساری

جاسم ثعلبی (حسّانــــــــــــــــــــی) 30/08/1391

آخر شب با صلاة آغاز کرد ، بندِ اسبِ خوش رکابش باز کــــــــــــــــــرد

در مدینه ماندگان نالیده اند ، سیرِ طوفانِ شقایق دیده انـــــــــــــــــــــــــــد

بدرقه کردند گل های بهار ، در مسیری سخت جوشان چون قــــــــــطار

قافله در راهِ کوچِ عاشقان ، کاروانی جمع کرده دلبـــــــــــــــــــــــــران

با حسین ابن علی همرزم شد ، ابو الفضل و زینبان در بزم شـــــــــــــــــد

لشکری زیبنده هفتاد و دو تن ، در مهارت صاحب خبره و فـــــــــــــــــن

بچّه و معلول و بیمار داشتند ، چون علی پرچم عدل افراشتــــــــــــــــند

زره پوشیدند به تن مردان دین ، صد تشکر دارد و صد آفریـــــــــــــن

همچو حیدر می درخشیدند به جنگ ، صلح خواهانِ جهانی بی درنــگ

جنگ و خونریزی به دل تحمیل شد ، با تنِ خوشبویِ گل تمثیل شــــــــد

دشمنِ سر سختی آمد دل شکافت ، این همه خونریزی با رحمش نبافــت

بچّه ها گریه کنان زن ها خموش ، مردها آماده و شمشیر بـــــه دوش

راهِ سختی در بیابان طی نمود ، مرحبا بر صبر دل ها ســـــــــی درود

همه مشتاقِ شهادت آمدند ، با شجاعت و قناعت آمدنـــــــــــــــــــــــــــد

چونکه از تسلیم آزرده شدند ، سالها از درد پژمرده شدنــــــــــــــــد

راهِ چاره دعوتِ خلقی به یاد ، عاقبت هر جان محرابش مـــــــــــــــعاد

چند روزی در سفر با گرد و باد ، فکر آینده و غم خیلی زیــــــــاد

تا که در نزدیکی مرزِ عراق ، دیده شد آتشِ خشمــــــــــی داغ داغ

حر و یارانش رهِ قافله بست ، با تعصّب وصلِ مهمانی گسســـــــــــت

خالی شد از آب تر خورجین ها ، بچّه ها گریان و تشنـــــه ای خدا

راهِ آب ابن یزید را دور زد ، مانعی گشته مگر جنگ و نبـــــــــــرد

قافله در جوشِ بر گشتن همی ، لیک حر مانع شده با ماتمــــــــــــی

آب کم دارند و هر سو بسته شد ، پس و پیشِ عشقِ دل سر بسته شد

یک نشستی جور شد پایِ زمین ، حر و یارانش و عبّاس و حســـین

فکر کرده حر حسین باطل طلب ، نمی دانسته حسین صاحب نسب

همان لحظه حر به تعظیمی پرید ، پایِ ابن فاطمه با جان کشـــــــید

بوس کرده روی دلبر شادمان ، از پشیمانی به دل کرده نهــــــــــــان

رفت با قومش سخنرانی گشود ، گفت حر تسلیمِ عشقِ خود نمــــــود

هر که با حر دوست دارد جنّت است ، با سلام و حسِ عشق و لذّت است

همدوش گردد با امام مسلمین ، همقطاران این حسین است این حســــــــــین

در صدی با حر به اسلام آمدند ، عده ی دیگر درِ دشمن زدنــــــــــــــــــــــد

حر و فرزندان و خویشان در ختام ، همرهی کردند حسین در هر پیام

ظفر مندان در سفر رفتند به پیش ، زیر چتر آن خدا با قوم و خویــــش

ضمنِ شکرِآن  خدا با صد سلام ، پرواز کردند چون پرستوهـــــــا به دام

جاسم ثعلبی ( حسّانــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ) 30/08/1391

منتظر سروده بعدی جنگ طف 6  حر و فرزندش در راه شهادت

اهلِ کوفه دل تکلّف کرده اند ، شکل قوم عاد  تخلّف کــــــــــــــــــــــــــــــــرده اند

نامه ها ارسال کردند دعوتش ، با دل استقبال کردند همتّــــــــــــــــــــــــــــــــــش

راویان گویا که پی در پی رسید ، مخبرِ دعوت شدند ضدِ یزیـــــــــــــــــــــــــــد

ظاهراً خواهان بیعت با حسین ، رشوه خوارانِ دل مستکبریــــــــــــــــــــــــــــن

شیر در راهِ شفاعت آمده ،  گام در راهِ عدالت ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــر زده

در دلِ دریا رسید ابنِ عقیل ، فتنه در کوفه فروزان شد چو ســــــــــــــــــــیل

وقتی مسلم پا نهاد شهرِ علی ، ظلم و استبداد کوبیده دلـــــــــــــــــــــــــــــــــی

صد هزاراز دلبران بدنام شدند ، با عنادِ حاکمان اعدام شدنـــــــــــــــــــــــــــــد

شهر کوفه شهرِ پر آشوب و سرد ، شهر اصنام غالب و مغلــــــــــــــوبِ  درد

هر کجا تخت و وزیری خفته اند ،  با هزاران حارصی آورده انــــــــــــــــــــد

جای جایِ شهر تاریک و خموش ، مسلمم در زیر دیگِ غم به جـــــــــــــــوش

پای در دروازه ی شهری گشود ،  حرفِ دل در قلب و گیرنده نبـــــــــــــــود

خبر مسلم به کوفه چون رسید ، دور خود یک تن به جز طوعه ندیـــــــــد

درِ رحمت بسته شد از آن صفا ، اعلام شد خبثِ یزیدِ بی وفـــــــــــــــــــــــــا

مردِ خسته چون سرِ کوچه رسید ، از کلاغان سیاه دعوت ندیــــــــــــــــد

زنِ پیری در خیابان دیده است ، رازِ خود با مهربانی خوانده اســـــــــــــت

با متانت قدم در خانه نهاد ، از خستگی در خواب درباری فــــــــــــــــــــتاد

موجِ سربازان مسلّح با زری ، در خیابان گشت در پی اخـــــــــــــــــــــتری

خبر در دربارِ ظالم پخش شد ، مسلم آمد در کناری نقش شـــــــــــــــــــــد

توده توده لشکر آمد نزدِ آن ، در سکوتِ شب نشستند رصــــــــــــــــــدِ آن

طوعه با مرشد دلی بیدار کرد ، خبرِ از درگیریِ اشرار کـــــــــــــــــرد

مردِ میدان دست بر شمشیر کشید ، هر که آمد در کنارش سر بریــــــــد

پاره پاره گشت دیوارِ ستاد ، از خستگی یار دل از حمله  فــــــــــــــــــــتاد

سیلی از دشمن به طعنش سوختند ، از قیامت ترس دل افروختــــــــــــــند

طوعه با هلهله و آه و هوار ، همرهی کرده مهمانش در دیــــــــــــــــــار

با وفایش سر و جسمش تیر خورد ، حرفِ آخر اشهد ان را دیر  بـــرد

شیر درنده به یک جایی رسید ، از همه جاها مسیر دل ندیـــــــــــــــــــد

کثرتِ سرباز و غربت این دلیر ، دستِ قربانگاهِ باطل شد اســـــــــــــیر

با حماقت دست و پا حلقه زدند ، سر کشان نزد امیری برده انــــــــــــــــد

حکمِ ظالم بر دلِ جوشیده خون ،  قله ی قصرِ ستم شد سرنگـــــــــــون

ماند جسمش در کنارِ دیده ها ، خواندند الفاظ قهرش زنــــــــــــــده ها

اولین مظلوم دل در کوفه سوخت ، با شجاعت دل به سردارش فروخت

این خبر در کوفه پیچیده چنان ،  حسین در راهش شنید این تک بیـــان

سخت آزرده شده  دل از جفا،  در سفر  سفیر دردش شد فــــــــــــــدا

منتظر سروده ی بعدی جنگ طف 5 سختی ســـــــــفر و

اعتراض قافله ی امام توسط لشکر حر بن یزید الریاحی