سفیر الحب

دلا با تو جهانی یار دارم

چه شب هایی به یادت زار دارم

اگر روزی رسد وقت جدایی

جسد بی روح بی دلدار دارم

***

کشیدم درد هجرت تا که مُردم

شنیدم ورد قهرت تا که خواندم

دل آزرده نشو ، تو کردی آغاز

دلت تابیده مشکل تا که بردم

***

بیا جانا ببین درد و خمارم

بخوان قصه ی عشقت در کنارم

میازار این دلِ دیوانه ی من

بیا ریشه بزن هان در کنارم

***

پری دختم تو مهتاب زمانی

کشیدی از دلم غم زندگانی

مرا در کاخ زیبایی رهاندی

هزاران گل تو بستانِ جهانی

***

میازار آن دلی در غم نشسته

به زندان غمت یک دم نخفته

شب و روزش به بیداری کشیده

درون باغ تو یک لحظه مانده

***

بیا در باغ دل بنشین عزیزم

مرا بی تو شب و روزم مریضم

اگر قصد جدایی داری ای دوست

بِکن گورم که من در خیز خیزم

***

پیام دوستی درآن نوشته

نباریده نمی برفش فراوان

شرایینِ دلم چون نهر بسته

***

دلم از دلبران پاکیزه گشته

گلی بی خار در قلبم نشسته

نیازارد کسی خفتیده در آن

هزاران غنچه ی بازش گرفته

***

مگر درد و غمت خوابیده گردید

مگر آه و نمت آغشته گردید

بفرما دل و دل بانش کنارت

دل از مهتاب را تابیده گردید

جاسم ثعلبی (حسّانی)  20/1/1391

بچرخان خان دل گشتت همین است

به هر جا می روی عشقت زمین است

سر کوی محبت را چو گشتم

دل و دلدار تو ، جانا رهین است

***

نتابیده رخت در دیدِ مهتاب

نجوییده گلت در عشق شب تاب

جهانی دربه در کویت بگشتم

نجستم ظاهرت جز اینکه در خواب

***

غریب و بی کسی هستم در این بست

به چادر زندگی کردم در این مست

تک و تنها در این عصر و فنونش

مرا باور شده دنیا همچنان پست

***

بخشکان برکه ی دردت ز دشتم

بسوزان غنچه ی مهرت ز کشتم

مرا تنها گذار در ، گردِ بادی

بخندان خامه ی گرمت زنشتم

***

گل خوشبوی در مزرعه روزی

رسید از اشک محبوبی به چشمم

مرا سیلاب برده چون غدیری

غریق دشت زیبای تو مستم

***

زمانی شاد خندان بوده رویم

سرازیری نموده سوژه گویم

ته کوهها رسیدم بی پر و بال

نه با پا می دوم نه پر ، نه خویم

شنیدستم جهان آباد گردد

ظهور ناجیان آزاد گردد

نشستم بر سر صبرم ولیکن

غم و قصه و جان فریاد گردد

***

خدایا آماده کن مهدی ظهورش

چو مهتابی زند چندی به نورش

عجل کن سیدم در انتظاریم

بِکن از شیعیان دردی و شورش

***

بیا مهدی جهان در انتظارت

دل و جانان ما در افتخارت

کشیدم درد ظلمت ها فراوان

چو سربازی شوم جانا کنارت

***

بیا ای مهدی صاحب زمان را

بپوشان این جهان شبنم امان را

نمی دانی که شاگردان مستت

کنار و گوشه پوشیده جهان را

***

کنار حوض زمزم خسته خسته

انتظار مهدی مولا نشسته

الهی در فرج عاجل بفرما

ظهورِ سیدم ، همتا فرشته

***

زاده در کعبه علی توحید را

در میان لاله ها چون بید را

ای عدالتخواه ای شیر زمان

او کنوز جنتش جویید را

***

کاشت مهر و عاطفه در دشت خشک

می کشاند دشمنی هر چند را

***

ای شهید کربلا ای تشنه لب

ای امام مرد حق ای نور شب

دل پذیر این جان فدایت کرده ام

در عذاب و قصه ات دل گشته تب

***

یا اباالفضل یا علمدار حسین

ای دلیر کربلا ای شیر دین

جای کف دستات دیدم سوختم

ساقی کوثر دلاور در حنین

***

زینب و محسن ، حسن و احسین را

پادشاهانی و کرسیشان دلی

***

زینب دخت علی خواهر حسین

هم مبارز همسفر ماهر به دین

قصه نوشیده ی این زن کربلا

گاه یک حامی و گاه از ساجدین

***

تشنه شد فرزند سردار امین

علی اصغر برد پیش ناکثین

تیر زد قهر زمان قلب امام

بین دستانش فتاده اینچنین

***

همه جا تابوت مستضعف نشان

بر کمرها جثه ها در بار زد

***

مهدیا با جثه ها کاخی زدند

کفر و استکبار را آهی زدند

دل به استمداد یورش منتظر

در درون سینه ها شاخی زدند

یلّی خنت الخوه وین المرجله

اتحزمت بحزام شرک لل فله

اتحزمت و اتصیح یا ثار المضی

جمعّت شبانها ابدار القضی

بل کذب و المکر منشار ابفضاء

فردشت بل غیبه میة عایله

اتصطر ابحچیک او تلمض لل قریب

چای حار اتشربه ابلیه نصیب

فکر الباچر مماتک یا غریب

حضر الرگبه الچوی المنقله

شایب او ابیض صفه شعرک یخوی

بل لجاجه سایر ابدربک یبوی

فاتنتهه ازغار واکبار او تموی

لازمه ازنود التفگ و امچیله

نوبه تربث نوبه تفرض یا لعین

اتطرطر ابطن البرگ تعرض حنین

جوز من هل فتن لا تگرض معین

هل عمر خلص شطاره ابمهزله

ناس تعبانه و اتصطر الهم کذب

اتشرب ابخابط او توصفهم عذب

ما تخاف الوکت دایم منگلب

سیل هادر تغرگ انته ابسنبله

لابس العار او تسن بس بل عداء

وجهک امحبب او رجلک بل نداء

حیف ربک صانعک چن گرگده

طولک او عرضک شبیه الچندله

ولک طشرت الحموله والعرب

شاب راسک ملک موتک هل گرب

واگف اگبالک او بل برگه سرب

حاط حبله ابعصی الک علطاوله

والله ملینه او تعبنه ابفکرتک

العن اباها و امهه الولدتک

عافت المستحی سبهه الجابتک

یوم اسود صرت بیه کل البله

الله و اکبر هل خبث شتت اعیال

انترست المگبره بجثاث الاطفال

اتیتمت الاف و انطردت اشبال

هل فتن گصص رگاب ابمنجله

اتعدت اسنین او ترکت الی یبیک

من شراک او شاورک من یشتریک

ترضی بل غیبه یجد من یعتریک

حتما اتطوف الحچی واتلملمه

لو تعصب لو تدگ تلطم سدور

لو یبخر فمک نشرات البخور

بایع الخوه ابشدات الزهور

طامع ابدنیاک شرک حمّله

الله یلعن کل نحیس البل عمام

الله یخزی کل فریس الماینام

الله یحرم جنته بس لل فهام

نار مشتعله اعلی جثته المایله

تدری انه اویاک قصدی و افتهم

جیت اشد ویاک عهدی و انتعم

جاک عزراییل سندی ینتقم

جوز من النمنمه و البلبله

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره (الحسّانی) الساری

18/01/1391

ارد انشدک یا اذیه ، لیش تدلل علیه

بل رسایل عذبتنه ، اشعارنه ابصوره شفتنه

تدری انته محنتنه ، ننتظر منک هدیه

لیش تدلل علیه

لیش شرک هددانه ، حایط انصیص لگانه

بل مصایب خبرانه ، صرهه بگلیبک وصیه

لیش تدلل علیه

مره مره او زاحمتنه ، شاعر او ماهر شفتنه

بل تهایم کصرتنه ، جوز لرسلک تحیه

لیش تدلل علیه

عاتبیناک ابکرامه ، سالمیناک ابعلامه

خسریناک ابغرامه ، سهل ادروب الخویه

لیش تدلل علیه

سامحیتک و انت تلعی ، باوسیتک و انت نتعی

طفّه نار اچلای شمعی ، ناری بگلیبک خطیه

لیش تدلل علیه

اگله جوز ایگلی کیفه ، لیش تحتچ بل صریفه

طمعی والعایز تضیفه ، هذا طبع البربریه

لیش تدلل علیه

معنی :

چرا عشوه می کنی

از تو می پرسم ستمگر ، چرا عشوه می کنی

صد پیام ارسال کردی ، شعر ما سریال کردی

تو مرا اهمال کردی ، هدیه کو دم نزنی

چرا عشوه می کنی

چرا بد خلق و شروری ، شخص کم باری و دوری

در مصیبت ها چو موری ، بر درخت ظالمی

چرا عشوه می کنی

بارها تهدید گشتم ، شاعر و ماهر به دستم

تهمتت بر دل نبستم ، دست بر دار از منی

چرا عشوه می کنی

التماست کرده بودم ، با سلامی خوانده بودم

چک از احوالت نمودم ، آسان کن برادری

چرا عشوه می کنی

تو را در بخشش گشودم ، از سیلی دستت کبودم

خواب رفته شمع جودم ، در آتش و درد و غمی

چرا عشوه می کنی

گفتمت مشکل گذر را ، چرا جوییدی خطر را

طمع کاری نیست ما را ،  در دیار مبهمی

چرا عشوه می کنی

جاسم ثعلبی (حسّانی ) 18/01/1391

انت وین انشد علیک

گلی وین انشد واجیک

سهرت گلبی ابجفاکم

اوحطمت روحی ابخفاکم

تدری ما اتحمل عداکم

بعد روحی شلی بیک

انت وین انشد علیک

رحت والدمعه خفیه

ابکاس شربیت المنیه

والله صدقتکم اذیه

ابسوگی نازل و اشتریک

انت وین انشد علیک

مده سهریت اللیالی

امعذب و شغلت بالی

تدری حبک عدنه غالی

انه اشبیدی اوبدیک

انت وین انشد علیک

گلبی قدمته هدیه

ابحبک اشربت المنیه

امعزتک تبغی هویه

روحی کل لحظه تبیک

انت وین انشد علیک

معنی :

تو کجا کوچیده ای

تو کجا پرسیده ام

هر کجا جوییده ام

در نبودت دل پریشان

جان و جسم و روح نالان

دشمنی هرگز نه چندان

ناگهان  خندیده ام

تو کجا پرسیده ام

رفتی با اشک نهانی

در جام عشق زندگانی

به خدا عشقت سنانی

در دلم بوسیده ام

تو کجا پرسیده ام

مدتی بیدار ماندم

در عذاب و زار ماندم

دانی عشقت در گرانی

بی تو دردی جسته ام

تو کجا پرسیده ام

دل خود را یاد بودی

نوشیده ام جام سرودی

دوستی هایت چه سودی

هر لحظه دل می جسته ام

تو کجا پرسیده ام

جاسم ثعلبی  (حسّانی) 17/1/1391

عبرن امن الریل واتعدن ابظهریه

یا نار الغضب گلبی بگت سعریه

یا نار الغضب گلبی بگت سعاره

جسمی انصاب یا هل ناس اورومی بگت محتاره

اوبیهن ............. اوشفتهه ام العیون سهاره

یا بیت الربت عنده اوسکنت یا ثنیه

کون اصیرن طیر و اندلهه ابیا لوا

مهی احرگت دلالی اوشعلته انبار الهوا

احلمت بل طیف گلبی من خدهه ارتوا

استلت گالولی تسکن بل حمیدیه

تسکن بل حمیدیه اعبور الجسر صفحه یمین

بس اهلمه ایهود ماعدهم یقین

احرگو گلبی ابخشفهم ابد ماعدهم گلب الحنین

او خدهه اتگول سیاره اوتشتعل ضیه

خدهه اتگول سیاره مرور اوتشتعل الساید

اوما توگف السیاره ابدربهه او لاتشتعل واید

والیصد لعیونهه ایطیح اعلی الارض باید

و یصیح الله و اکبر هل بلوا اشلفت لیه

بلوا اومن اسمهه الناس مختله

کتلنی ابنظرت اعیونه

الحواجب سود و الراس ابضفر حنه

عساها ادیار اهلچن سود

 کفر کل دین ماعدچن

ولااخصچن من المعبود

معنی :

از ریل گذشتند

در هوای گرم از راهی گذشتند

آتش درد و غمی و آهی گذشتند

آتش دردم به دل آتش گشود

جسم نالانم به حیرت در نمود

در میان آهوان چشم درشت

در کدام کوی و دیاری دل بشست

کاش پروازی کنم جویم تو را

سوخت دل را چه کنم پویم تو را

خواب دیدم دل ز لب پوید نوا

زار پرسیدم همان جوید دوا

در همان جا در سکونت پشت پل

از یهودان خانواده نشت دل

سوخت قلبم در فراقش اینچنین

لب زده تورم به مهتابش کمین

نور ماشینِ پلیسی داشته

هر صدایش بوق زن برداشته

چشم در نورش به کوری می زند

با صدای ای خدا حوری نهد

وای ای مردم همه مختل شدند

چشم زیبایش برام معضل شدند

تار ابرویی و سر پوشد حنا

از دیارش جان می نوشد صفا

کشتی دل با آن نگاه و دیده ات

کفر ورزیدی و غم در خوانده ات

جاسم ثعلبی (حسّانی) 17/1/1391

من انت اصغیر ربیتک

علی صدری کبرت ابگلبی حطیتک

زحفت ازحوف واعلی العشگ دلیتک

تناغی اویای اشوفک مبتسم جیتک

بدروب الفرح مشتاق مشیتک

خطر هتک الزمان ابروحی ضمیتک

واذا غابت شمسکم شعت انواری

واذا صوتک تعب بل عین نادیتک

اسنین اویاک مسجون ابطن بیتک

ما اگدر اعوفک زهرتی ویاک

اببرد روحک امثلجه ابعطری دفیتک

تذکر لحظه الی تایه ابدنیاک

مالوم الفکر بشواقی خاویتک

قسّلتک بلفرح و ابنوحی داویتک

و ابریجی او حلاة الصدقه اسگیتک

سهرت اویاک لیلی او کل نهاری ارکاض

بل بلعوم حدر الحنچ شمیتک

بعد هذا الدلال او هاذ تعبی اویاک

تتعده علیه اتگول ملیتک

ارید اربای یا خاین صقط صیتک

معنی:

بزرگت کردم

تو از نوزادی گونه پرورش کردم

در آغوشم تنت چوبی، درون قلب و دل کردم

تو را با خیز و بر پشتم ، به عشقی ناز سر کردم

بناز ای دوست خونت شاد رو کردم

به سبزه های هر شادی تو را بردم

زمانه چون گذشت ای یار، جوانی را فدا کردم

اگر خورشید زیبایت به غم رفته ، به نورم روشنت کردم

اگر خسته نوایی را ، به راز چشم نم بارم صدا کردم

چو زندانی درون کلبه ی قلبت ، به مدت ها سفر کردم

تو را من دوست می دارم ، و از ترکت عزا دارم ، گل یاسم

اگر چشمت به نم رفته ، به عطر خویش خُشکانم

یادت آمده روزی، که گم در موی مژگانم

نالیدی چنان با مهر ، جا کردم به میهمانم

تو را از سر به پا را دوش تن دادم

آب زمزم شیرین دوستی ها سقا کردم

شب و روزی و بیخوابی، کشیدم خسته بر گشتم

به زیر گردن و چانه ، تو را شم ، بوسه ها کردم

بعد از این همه خدمت و سختی ها

چرا بی حرمتی کردی ، و می گویی نمی خوامت

گل پرورده ام می خوام ،  خاین در وفادارت

جاسم ثعلبی (حسّانی ) 16/01/1391

موظلم قتل النفس من غیر ثار

موظلم کصر القصن من هل الشجار

لاتنام اللیل لا صوم اوصلاه

لا تظاهر دوم لا نوم و زکاه

راح لل حج عاف  کل گوم ابهواه

تاه رایک مای صافی ابهل الانهار

الطبیعه اترید حب و مرحمه

النظافه واجبه الکل مسلمه

جمع المازاد والقی سمسمه

الجمال اینورما یه ابهل ابار

کل شی بل عالم خلق رب الجلیل

من شجر و اورود و ازروع او نخیل

ربی نظف هل شجر من النحیل

حضر المازاد ظرفه ابهل اسفار

لاتروب المای لاتخبط صفاه

یاجد العطشان یشرب من ضماه

مای صافی یغسل الگلب ابمناه

ذکره بل قرآن  سوره و الاخبار

عبث لاتعبث یخی تکصر جزاز

ترش مکصوره علی درب البراز

یأتی شیخ اوطفل یسحق هل مزاز

استحی امن الرب یخی مو عار عار

لاتکذب حتی لو تشغی ابشغی

اکبر اذنوبک ترا تبذل رقی

ماغفر لک ربک الیوم النهی

لاتدّخل جسمک ابعد نار نار

اذا طالب لل سعاده و النجاح

صلی اوصوم اوابذکر یوم الفلاح

حاسبوا هل نفس کل لیلک مراح

ما تحسب هل عمر چن طار طار

صون بختک بالک اتبیعه ابریال

الباع بخته تایه ابدرب الضلال

هل بخت غالی و لا مثله مثال

الحفظ بخته بل بحار او سار سار

لاتعیب الناس عیبک سدده

العابک ابظلمه بخلاقک مدده

اتعده عیبه واجبک لاتحمده

علمه الاخلاق تدری شار شار

معنی:

هشدار

قتل نفسی عار شد در کوله بار

ظلم باشد شاخه بشکستن به زار

شب و بیخوابی و روزه و دعا

در تظاهر نیستی واجب نما

حج برو با دوری از نفس و هوا

یاد با آن گشتنت در آن انهار

در طبیعت عشق و رحمت خواسته

در نظافت واجب و آراسته

جمع کرده گر چنانکه باخته

نو روز زیبایی درخشد در دیار

هر چه در عالم از آن رب جلیل

از درخت و سبزه و برگ و نخیل

پاک گردیده خدا در یک دلیل

جمع کن مازاد را در هر سفر

آب را گل نکن ای آدم بدان

تشنه یابی نوش جانی در جهان

آب صاف شوریده قلبی در نهان

ذکر آن قرآن نوشته در اخبار

شیشه نشکن در طریق ای موذیان

در سر راه دگر خوابیده جان

پیر و کودک سر زند از این خزان

کو خجالت از خدا پس عار عار

از دوغگویی گذر در دور باش

از گناهی برحذر سر گور باش

سختی غفران آن محصور کاش

در کمند آن نرو چون تار تار

اگر پیگرد سعادت و نجاح

در نماز و روزه ات دانی فلاح

بررسی از هر حسابی در سماح

چشم می بندی ببینی عمر خوار

با خدا باش و پی رشوه نرو

بی خدا گم گشته و گشنه نشو

راه آن قرآن و هر گز دور نشو

یاد او گردابها شد تار ومار

عیب گویی خصلت بد گونه است

هر که گوید خوی خود بد چونه است

بگذری از آن بدان بد لونه است

یاد باد اخلاق نیکو یار دار

جاسم ثعلبی (حسّانی)  16/01/1391

جاء الربیع

وغرسوا حبتی بارضٍ

باردة المزاج

و نبتن عروقی و التمسن التراب

و جذبن الجمال و القوه

فزیت مبتسماً

رایت الدنیا بوسعها

و تخیلت المحیط منتظما

علی جرف نهرٍ

صافی المزاج

و الشجار تبتلعهُ

مملوةَ بل اثمار الذیذه

و الشمس تنور فی الافق

جنة الدنیا بفردوسها

و البلابل تقرد علی الاشجار

و الطیور تقفز باجنحتها

والغزلان ترد بشرب الماء البارد

کبرت جثتی

و فاحت عطوری

بنسیم وردة الحیاة

ابتسمتُ قبل الممات

هنا مدینة العذاب

دنیای تبارک لی بقدومی

کن واثقاً و سموحاً

کن عالماً و عطوفاً

هنا آخر حیاتی

معنی:

بهار آمد

دانه ام در دشتی کاشته

در سرزمین یخبندان

ریشه هایم در آمده

ذره های خاک را بوسیدم

زیبایی و قدرت یافتم

خنده رو بیدار شدم

دنیا را دیدم با این همه وسعت

دور تا دورم منظم

در کنار رودخانه ای

صاف و زلال

در اطراف درختان

پر از میوه های آبدار

و خورشید در افق نورانی

بهشتی فردوس این دنیا

بلبلان می خوانند سرود ی بر درختچه ها

و پرندگان بال می زدند و می رقصیدند

آهوان در کنار ساحل رود رفع عطش

ساقه ام بزرگ شده

و معطر شده ام و پخشیده ام

در نسیم گل زندگی

قهقه ای قبل از مرگ

اینجا شهر درد است

با خوشامدگویی دنیا

هوشیار باش و بخشنده

دانا و انعطاف پذیر

اینجا پایان زندگی من است

جاسم ثعلبی (حسّّانی) 15/01/1391