سفیر الحب

فاطمه ام ابیها ، فاطمه حور الجنان

فاطمه نجمة علیها ، فاطمه نور و زمان

نورشع برض الرساله زالت ارکان الضلام

ثبّتت اصل الامامه ، فاطمه ایصح بلکلام

آه یا ثمره الجنه یا رطب نخل ابسمایی

حب الچ بل گلب نائم یا عذب مایی اوهوایی

نبذه بل معراج تنطق نطفة الحق بل ورید

سفره من مرسل ضماها سهرت الرب الوحید

انتِ شمعه او نور یضوی کالشمس و انجومه حوله

انتِ ورده ابقصن نابع عطّرت ارضه او سهوله

انتِ عامود الامامه انتِ بدر ابسماء ماطر

انتِ گلب السهر لیله ، انتِ ام الغد الزاهر

فاطمه نجمه ابسمانه ، فاطمه نطق و بیان

فاطمه حب و حنانه ، فاطمه صوت او اذان

فاطمه عشق و غرامه ، فاطمه نار و لهب

فاطمه عیش اوسلامه ، فاطمه ستر و غضب

بل عزا و الشیعه تحزن یوم غادرتی الحنان

حسن و حسین او خواته الکربلا عدتی الزمان

آه گلبی دم نزف من فگد اولادچ یسور

ابکربلا و حسین شاهد قدم الروح ابسرور

معنی:

فاطمه ام ابیها

فاطمه ام ابیها ، ای فرشته ای بهشت

فاطمه نورِ ستاره ، فاطمه عشق و سرشت

تابشش ارضِ حجاز و دشمنِ ظلم و ستم

سرور اصلِ امامت ، داور شادی و غم

آه ای میوه بهشتی ، ای رطب نخلِ امامت

در درونِ روحِ عشقت دل پاک آمد، پیامت

کن خلاصه درد هجرت در کلامِ حق نوشته

سفرِ معراج مُرسل ، یادمانی ای فرشته

تو یه شمعی نور پاشی ، آفتابی با ستاره

تو یه گل در ساقه عطری ، ماهتابی شد دوباره

تو ستونِ هر امامی ، تو یه ماهی تو یه باران

تو که بی خوابی کشیدی ، مادرِ امروزِ یاران

فاطمه نور آسمانی ، فاطمه نطق و بیانی

فاطمه حُب و عدالت ، فاطمه صوتِ  اذانی

فاطمه عشق و کرامت ، فاطمه آتش و دود

فاطمه عیش و سلامت ، فاطمه صبر و سرود

در عزا شیعه نشسته ، روزِ پروازِ کمالت

 آن دو فرزند رشیدت کربلا جسته جمالت

آه قلبم خون بارید ، اشک و باران حسینت

کربلا شاهد نشسته قطع دستان نور عینت

جاسم ثعلبی 05/02/1391

نورِ امامت درخشیده زبانِ عشق

از فاطمه غریده طالبانِ عشق

قطره ای از هزار دریای بیکران

باریده بر قلوبِ عاشقانِ عشق

بشست دل مرتاض دلبرانِ زمان

با اعتماد به نفس و مهرگانِ عشق

چرخِ امامت چو گردان شود روزگار

طی کرد زمانه به آن رهروانِ عشق

مژده رسیده از سرور دلِ طبیب

معراج خدا نموده مرسلانِ عشق

بفرموده ی دانا امینی هر دلیر

یک دانه ی خرما زِ مهربانِ عشق

تناول نموده در فضای برون دیار

بجوشید علقه در آهوانِ عشق

شکوفا شده زر در نهانِ زمین

چه شاداب آن یار بادبان عشق

زمانی که گل در سبد چیده شد

بتابید در قعر آسمانِ عشق

خریدار شد نهان جند اختری

به فرمان حق بچید یادمانِ عشق

به ناگه خبرداد آفتاب دل پذیر

علی بن ابیطالب است از جهانِ عشق

سحرگه رسولان رسانده این پیام

فاطمه همسری است در امانِ عشق

ندا در رسیده از خالق روح و جسم

با حلقه نگینی پسندیده مومنانِ عشق

کهکشان در فضا درخشید نورِ جمال

امامِ حسن و حسین است، زینبانِ عشق

چو آتش زده خرمن حسد دشمنان

از عدم شمیم عطر محرمانِ عشق

به لجاجت شبانه هزار دزد رهسوار درد

ناگه شکسته شد به ستم استخوانِ عشق

از درد فشار سخت میانِ در

دراز کشیده به تختی ماندگانِ عشق

سحرگاه به دیدار نهایی سفر نمود

آن فاطمه آفتابی در کمانِ عشق

وصیت نموده صاحب سیف ذوالفقار

شبانگاه دفنش شود در مغانِ عشق

جاسم ثعلبی (حسّانی) 04/02/1391

آسمان غم نم گرفته شستشو کرده دیار

ریشه ی آبش نهفته گفتگو کرده به یار

آبِ هر رودی نهانی مد زده رنگِ جدید

رودخانه در خروشِ سیلی آمد در پدید

کلبه ی نی در کناری رودِ نیسان بافتم

در کنارش یک بلم در آبِ صاف انداختم

آن ورش جنگل و خوشه زد کمالِ دیدنی

میوه های سبز و خرّم در جمالِ خوردنی

در درونِ کلبه فرشی از گیاهانِ نشین

منقل و قوری و سینی ، استکانی در کمین

لبِ رودِ با صفایی ماهی اندر جای آن

تور ماهیگیری نصب و منتظر در پای آن

گاه گاهی می تکاند رشته ی توری به آب

ماهیِ گنده دماغی چشمِ نوری زد به خواب

با بلم ماهی گرفته پاک و آماده و ناب

درب کلبه با زغالی آتش و بوی کباب

طابگ  نانِ برنجی مزه اش خیلی لذیذ

هر خوراکی پای صحرا خوردنش دانی یه چیز

بازی در آب و شنا را آب کارون در بهار

جان می داده به قلبی غم گرفته در ستار

گشت کرخه آبهایش با بلم جانی دهد

درد و غم از دل گرفته عزم و ایمانی دهد

شهر ما شهرِ عجایب از سپیده تا غروب

جای تفریح و گذر را مردمانش خیلی خوب

خون گرم و شادمان و یار مهمان داری است

می پرستند هر غریبه مقدمش درباری است

جاسم ثعلبی (حسّانی ) 03/02/1391

عبرت اشطوط همی و آنه ساری

یمینی حسّت الفرگه وی یساری

العمه المچریه دفنیتک یسری

اموت ابغربتی غصبن علیه

الفخر لعواجه قایدهه و المهه

ابفکره دبر اخوانه و لمهه

تحمل کل شدایدهه و الامهه

سید ثبت بخته ابهل ثنیه

سرو سارت اضعون الحگ و ساری

دمی ابکل مجاریی وساری

اذا تسئل من الطرفی و الساری

تجد ذیچ الشجاعه والخویه

یمینی شهدت ابحگکم و یساری

علی لمت هلی اسعی و اساری

احلفک بل لبن امک یساری

عدّی و ادرس اعلوم الخفیه

تمنیت الفرح لهلی او عمامی ایدوم

او تمنیت الفخر لهل العلم و الزوم

او تمنیت الفقیر ایصیر سید الگوم

من ربی های اتمناها

دبات او ثعالب و اگرف او سلمان( بیت اسلیم)

بیت الحجی و انفاضات و آل حسّان

و آل حیدر عمامی و آل فرج اخوان

دم واحد یجری ابشریانی

هله ابراعی السفینه او هله ابقایدها

لا موج النسفها او حل شدایدها

عفیه الگادهه او عفیه المساندها

اتقدم و احنه الجیدومه

اجنود الحگ تترباله

هله ابمفتاح السعاده او هله ابزهرة کل سرور

او هله ابشمع النوره یضوی عطره ایفوح اببخور

او هله ابرمای الکلایف الحرکه بیده رش تثور

بوکات الصعبه اتنخاله

ما فر منهه او شد ازنوده

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسّانی السلیماوی

الساری 03/02/1391

بَه چه دل سیری ، عشقِ در پیری

آه و بی خوابیِ شب ، مست و دلگیری

وای از این دردا ، در غمی زیبا

تشنه لب گل گشته است ، یاوری تنها

رنگِ مصنوعی ، موی سر نوعی

جامه ی رنگین کمان ، وعده با طوقی

بَه عجب زیباست ، لب به لب دریاست

خوانده سرودِ عشق ، مرغکی شیداست

بی بی عاشق شد ، ماهی فالق شد

نورِ او پیداست ، از هر چی طالق شد

شب نخوابیده ، مستی جوییده

نقش زد صورتِ ماه ، ستاره تابیده

وای از این وعده ، پیر و درمانده

با عصا تکیه کنان ، عاشقی زنده

چشمِ عینک پوش ، مسج و تن جوش

شعر عشق و عاشقی ، بوی عطر آغوش

چه پریشانی ، چشمِ گریانی

بی بی و بابابزرگ ، گل و گلدانی

جاسم ثعلبی (حسّانی )  02/02/1391

ساحل دریا کنارم ، قایقی رنگین سوارم

لبِ دریا –  بَه چه زیبا

همه جا شاد و قشنگه ، آبِ دریا بَه چه رنگه

چه تماشا -  شن و دریا

پاپتی بر روی شن ها ، بازی و عشق و تمنّا

رازِ دلها – در آسمان ها

دسته دسته رفته بودند ، شیونِ عشقی سرودند

بَه چه خوانا -  در عشق پیدا

بال می زد مرغکِ غم ، در جوارِ اشکِ شبنم

بارش بارانی نم نم

یارِ شیدا -  در تماشا -  بَه چه زیبا

ساحلِ دریا کنارم ، بَه چه گلها در دیارم

شاد و خندان -  ثعلبی جان -  دردِ درمان -  در شنستان

ای گلِ لشتِ نشایی -  باغ و بستان با وفایی

تو بلامی سر -  اشکی دلبر

عاشقم چه مهربونی ، رشتیِ شیرین زبونی

شرجی زد از ناودونی

اشکِ تنها -  در همه جا -  پای گلها -  بَه چه زیبا

جاسم ثعلبی (حسّانی )  01/02/1391

گلی جانا چو مهتاب زمانی

زلالی دل چو آب زندگانی

چراغ و چشم هایت تاب بر داشت

فراغ و دردهایت خواب بر داشت

مرا دیوانه گردد خنده هایت

دل و جانم بماند در فدایت

مرا در کوی مجنون یادگاری

رسد ازبوی لیلا افتخاری

چو لبخندی زدی یکدم نمایان

نفس در عاشقی ماندم به پایان

چه مویی پشت بر سر بسته بودی

چه گیسویی به ناگه گشته بودی

سر زلفت نمایی چون هلال است

کمان ابروی زیبایت و خال است

دو چشمان سیاهت آرمیده

دو مژگان را گل ماهت خریده

کبوتر راهرو در رفتنت بود

چه گامی نرم را در گشتنت بود

سر لب ها چه چسبیده به راهی

تو را تشبیه گویم لب به ماهی

تو را بینی تو را دندان تو را گوش

کشیدم مهر بی همتا در آغوش

چه خورشیدی چه مهتابی چه دردی

چرا ساکت چرا لالی چه سردی

مرا کشتی به اوصاف قشنگت

اسیر تو به الطافت به ننگت

ثریا باش می جویم کجایی

زحل ها گفته می دونم بلایی

جاسم ثعلبی (حسّانی) 31/01/1391

درختان و کوهها و دشت و جهان

از انسان و جن ها خدایش همان

زمین وفلک خلقت این خدای

خریدار آن در گرانقدر جای

هزاران ستاره فروزد فضاء

به شش روز سازنده دست خدا

بسازد خدایم جهانی عجیب

عبادت کنان در دعا  بی رغیب

مسافر چنان در جهان زنده ایم

سراطی به راهش گران مانده ایم

سر راه آن هر ملک پاسبان

عبور از صراطش به سختی نهان

به دریای جنت رسی ای عزیز

به اعمال خالص نه با هر گریز

نه با زور و تزیر و داد و بداد

به روزه  نمازت رسی در جهاد

اگر طالب عشق جنت همی

بزن خط قرمز به هر درهمی

نه در رقص جوشان نه در نای و نوی

به قرآن توحید ناطق بجوی

چو در عزم مردان و شیر زمان

بدر کن اطاعت جماعت زنان

به اخلاق نیکو مزین شوی

عدالت رفیق عبادت شوی

سر از هر ستم در نکن بار را

اگر شیر شیران شوی خار را

کرامت و بخشش بکن شادمان

به خورشید خفته نگر یادمان

بجوشان عشق و محبت همی

سر راه غفلت رسد در کمی

اگر لازمش باشد اندر خطر

زیک لحظه جوشیده گردد نظر

نصیحت کنم هر که خواند سرود

همه روزه در عید گشتی فرود

از آن خشمگینی برو در کنار

که هر لحظه اش عمر کاهد به دار

دگر گویمت ای رفیق رسم را

که بی عشق تو دل تنم زخم را

چو دانی که دنیا به آهم کشید

تمام بلا را به راهم کشید

به ناله زده دلبری شب نواز

جوانی گذشته به مستی نساز

توموی سرم برف ها یار شد

به صد رنگ گشتن نهی عار شد

خدایا به صد شکر نعمت زیاد

به باد و به آبی زکوهت فتاد

به سبزه و گلها و هر دیده ای

به خورشید تابان جهان زنده ای

به قبرم به مرگم به عمرم قسم

به تابوت بر سر گرفتان قسم

به گورم بکندان و کفنم درود

به یاران در رفته حالم درود

مرا راه بخشش اگر بوده است

یه مثقال دردی به زر بوده است

در این دشت سبزم کنم سروری

ویا در گمشته  شوم  نوکری

خدایا چنان آفتابم فرود

ز درد عزیزان غمم کم نبود

مرا سیخ کردند در لپ قلب

مرا سیر کردند از درد و تب

همین عشق و عقلم چنین زاده است

چه شد گر مرا آدمی رانده است

دگر حرف را کم نیارم زیاد

دگر پر فریبی بکاهم زباد

مرا  دشت غربت پسندیده ام

نمای غریبی به دل جسته ام

به از یار و یاران و خوش زادگان

به از مهر اخیار نزدیک جان

تن و روح تنها به دور از الم

غریبی  جمالم به دور از ستم

گلی کاشتم در زمین قوم را

درو کردم از آن هزار شوم را

جاسم ثعلبی(حسّانی) 31/01/1391

الشجر و اجباله و اسهوله او حوالیه

الانس والجان مخلوق الالاهیه

عجب دنیا وسیعه فی السماء و الگاع

مشتوله القضیه ابغالی ما تنباع

ربک صور العالم نجم بفراع

ست ایام صفه الدنیا محمیه

صفت والرب دعاء المخلوق بلترحاب

دنیا لل عباده او طاعه للی تاب

امسافر بل دنیا عاجز او شیاب

علی النوبه الحضور ابصحنه مخفیه

علی النوبه ابصراط المستقیم احضور

تعبر والحمل مکتوب سطره ابنور

اذا صافی النیه او بل کتب مسطور

تدخل جنة الرب میه بل میه

جنه لل طلبهه ابدنیته تعبان

بس ناکر الصدقه ابدنیته خسران

لا صوم او صلاه و ابسهرته سکران

اصبعه ایرن بذانه کله ابوذیه

یوذن هوه و افروخه تدور اعلیه

بس لل رگص ساهر محد ایماشیه

من یرکس ابمشکل یاهو الیوالیه

لا ربه یعینه ابحسف تالیه

انت انسان لازم تعرف القانون

بل قرآن مکتوب الحکم بلنون

امگمر من کلام الباشه و الخاتون

قصن طبعک اشتله ابارض بریه

العداله اترید من یرعیها یا انسان

لا تظلم یجی وکتک ترا او تنهان

اکرم و الکرم معشوق لل شبان

گلبک بل فرح زید ابحواشیه

زید امن الحواشی او کثر الصدقان

یوصل من تریده ابلحظه یا ابو افلان

ابوکت الواجبه یتعنه لو غلطان

ما بین العمام اتصیر شمسیه

انصحک یل قریت اشعاری یا صندید

حسب کل ایامک فرح عید ابعید

لا تغضب یطول العمر مهما اترید

حط های الوصیه اباذن ترچیه

بعد شترید ازیدک یا بعد روحی

ابجفاک الهم ضربنی او کثر اجروحی

من رادت الدنیا همهه ابنوحی

انوح اعلیک سمعونی الحرامیه

سمعونی و اجونی لیش نوحک زاد

من بعد الشباب الشیب خضر عاد

صبغنه او هلسینه ابتیغ ابد ما فاد

صبحت غایتی بل گلب منسیه

نسینه الصید والمشحوف وابلامه

حصدینه الزروعنه واتت الغنامه

مرتاحین من الخرج وافلامه

العمه والبرگه وارفیع او مچریه

اشکر ربی ایزید ابنعمته اهوای

مجانی الهوا واجباله تجری المای

وافصوله او ربیعه او زهرتی ابدنیای

یغطی اشجارنه بزهور ساریه

معلم عمری خلص بل صفوف اشباح

نجمی بل سماء مزهر او ماینلاح

درّسنه او تعبنه ابکثرت الافراح

شمال اهوازنه و شرجی الحمیدیه

من سید نبی درسنه لل مگطوع

من حریه ملاشیه رحت ابطوع

الی سید کریم العین دو مطبوع

عطری شاع من کثرت التربیه

ابشلنگ آباد گذرنه العمر ویاک

یلقاری اشعاری صدّگ آنه اهواک

احبک دوم ما اتحمل الفرگاک

شمع داوی  یضوی اشعاری لیلیه

هله بل موت لو دش حفنة اسنینی

او هله ابشیال تابوتی او مساکینی

او هله ابحفّار گبری والمچفنینی

اعتذر من کل بشر زعلان بشویه

زرعت الصبر بارض الصیف شل عظمی

او کتبت اشعار ملفوضات من نظمی

او حملت اهموم واکذوبات من صغری

العدو  ویای ما اثر مچاویه

اثّر هل چذب بس بل نظم شعریت

تگلولی عمامی او حاسدی اشسویت

لو کاتل نفس منکم مضل بل بیت

شفتوا هل حسد هذه ی معانیه

بعد مارید خوه او لا ارید احباب

من عدکم عذابی گلبی صب مرزاب

دمه نثر بل صبخه او شتل له احباب

عندی امنل العمام الاف با لمیه

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسّانی السلیماوی الساری

31/01/1391

من علمنّي حرفاً شنيدم نام زيبايـــــــــت

فقد صيّرني عبداً خريدم نظم شيدايـــــــت

تو را در آسمان ديدم خيالي نيست جويايــم

درون كلبه ي دردم پسنديدم نواهايـــــــت

دل آزرده نشو جانا مرا در قالب تعليـــــــم

به تنهايي سفر كرده درون جام ديبايــــــت

شميم قطره ي باران كه در قلبت فرو رفتـــه

مرا شوييده در وادي، دل و عقلم به آوايــــت

به آب صاف و دريايي بهشتي در زلالـــت را

مرا نوش گوارايي بشستي در صفاهايــــــت

پيامبر گونه اي يارا معلم سرور دلهــــــــا

شبيه آن رسولاني بجوشان در نداهايـــــت

چه خوشحالم از آن روزي كه دردم مي شود درمان

سراغ باغ رنگينم بجسته بوي گلهايـــــــت

خوي خوش معشر نما در دشت دلهاي يتيـم

مهتاب زن در ظلمتم سر باز آن ماوايـــــت

تو را در خواب مي بينم و در روزم سر افــرازم

اگر در سينه جا دارم سفر كرده به شيوايــــت

بكن ريشه ي جهل و غم از اين ساحل درياهـا

خروشان مي شود اذهان ِ زيبنده به دنيايـــت

بكار آن ساقه ي تعليم در دلبان مستي هــــا

گلستان مي شود زيباست در اطراف دريايــت

الهي عمر بي حاصل كه در چنته به من دادي

به عمر آن عزيز جان برخ دل در نما هايـــت

ثعالب سالها كوشيد در تعليم و آمــــــوزش

به شهر و روستا رفته كشيده درد غم هايــت

فقد صيرني عبداً شربت ا لنظم من فكــرك

رايتك في السما ءا ستاد مو متخيل النظــره

في بيت الالم حبيت شمه نابعه الگلبــــك

تعذب گلبك التعبان في قالب ربانه اسنين

انه الوحدي ابسفر طريت ابشطوط التنظر المطــــرك

قطرة ريحتك مطرت علي گلبي ابسهر جـــــــــرار

غسلت جسمي و الامي او علي الوادي إسمعت صوتك

مايك صافي يا بحري جنة انته او زلالك طيــــــب

شربت العافيه او غسليت عگلي من كثر ذكــــــرك

يا سيرت نبي الاسلام يا استاد يا  جيـــــــــدوم

يا شبه الرساله ارسيت فّور بل گلب عــــــــطرك

فرحت ابيوم داويته الگلب من كل الم و احــــرور

ادور بل ورد بستان متلون يشــــــــــع وردك

عاشر يتامه يا شهم اخلاقك او فنك نبـــــــــذ

بزغت شمس من ظلمتي جندي المدينه الحبتك

اشوفك في منامي اهواي و ايامي ابفرح ســـرها

اذا دخليت دلالك طويت الطرق من دربـــــك

سروده جاسم ثعلبي (حسّاني) 30/01/1391

شعر ترجمه شده فارسي و عربي