سفیر الحب

تو را جانا رخت دیدم پریشانی

شکستی قلب غمگینم نمی دانی؟

خطر از اشک چشمانت خبر داده

غزل با عشق سنگینم نمی خوانی؟

مرا در زنده های درد دیروزی

نفس از جسم غم خوارم نرنجانی

چرا رنگ لبانت زد کبودی را

خدا نا کرده از دردم نلرزانی

تو را یک تک ستاره آسمان دیدم

لذیذ المزه ای جانم فسنجانی

دلم در آینه بنگر چقدر صاف است

صدای باد در فصلم خبر خوانی

نگر در کشت یاران در زمین شور

بکار آن غنچه ی سرخم به شریانی

اگر هر گل به غنچه رو نما کرده

مرا با ساقه در عقلت بچسبانی

جاسم ثعلبی (حسّانی) 29/01/1391

فتحیت باب الصلح سدیته ابزعل و انکسر

هدفت لب الگلب جرحیته اببخل و انکسر

لملمت الحسان من عودک فتل و انکسر

اتمرمرت من لومتک تعبان ابکلامک علی

اتندمت آخر وکت سکران ابختامک علی

فرحان من لوعتی متهنی ابغرامک علی

والگلب مالوم چم مره نحب و انکسر

الدهر اشعل ختامه ابنفط و ابنار

حرگ ستر الغرام او مزگ بلنار

الابن سطر علیه الحطب و اب نار

احترگت ابنارهم قصبن علیه

گذّرنه الوکت جرنی و اجّره

الصدیق احترمه ابواجب و اجره

سکنت ابدار محبوبی و اجره

طردنی ابلحظه سد بابه علیه

تفاولت العمر بعدک ولا فاد

دوا المحبوب مرضنی ولا فاد

کلوا من چله الطبخیته ولا فاد

ابضحک و ابکرکره ردوه علیه

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی السلیماوی الساری

29/01/1391

مرا در بادبان عشق ، دلم یک لحظه جا دادند

بدون غم سفر کردم ، همه از دید من شادند

چنان در نیلگونی یار ، آبش صاف و مهتابی

به شادابی گذر کردم ، صدا در بال مرغابی

چه موجی سخت و گردابست ، کنار قایقی جستند

زده پرده ی غرش را ، دل آرامی مرا بردند

نگاهم داغ دل پیچم ، کشانده میل کم هوشی

به موج قله ی دریا ، بلندی های سر پوشی

در اقیانوس تنهایی ، زده قایق در آوازی

به هر جا رقص رو کردم ، چو ساحل خفته در نازی

نه باد و بادبان همیار ، نه کشتی ریسمان داده

اسیر عشق دریایی ، لبان پوسیده در باده

من و دل در پریشانی ، غم و درد و مشقّت ها

دریده پرده ی حجبم ، عنان دستِ محبّت ها

چنان در عشق تابیدم ، دلی در آتش سوزان

بلرزد از لهیب آن ، چو برقی می زند برّان

بیاد قصه در بادی ، که دوداز چشم ها بارید

 مرنجان دلنوازی را ،چو غم در قلب ها خوابید

جاسم ثعلبی (حسّانی) 28/01/1391 

تگول الناس خواجه خوش عنده اخلاق

او تحسب بیه مثل الگمر والجنه

تگول اهوای عنه کلهه زین او شین

علی کثر المصایب ما الومنه

تلاوه اویه النساء بچفوفه العچبات

نوبه یحثر او نوبه یصیدنه

عَدّه امن السنین ایامه الکلفات

ما طاع الاخوا ما ارید احمدنه

فتح گلبه المرته او فرچه ابسجاد

ابد ما طاع لل خوه هل امسنه

او منهن بل گعد خاتلهن البد ذات

فرو کل عمامه ابلوعه و ابسنه

لا یعرف عمام او لا یطیع احقوق

و انه ابسد الحلیب اختل و احبّنه

لا واجب حضر لا یبدی ابترحاب

و انه بل حلم و سط الصدر ابوسنه

السبع خلّف اسباع او عاشر الطیبین

الخراء خلف اکلاب او ما اذکذنه

کلام المره بس عنده سند لل گاع

اذا تحچی امریته ایگوم یتهنه

یلاخص بل حچی المرته اشحچت واشگال

اذا یخطی ابکلامه اتگول اعدمنّه

تسد الباب بل کناسه تضرب بیه

وکت المس حچیهه الگبره یتدنّه

27/01/1391

ولک قتلیت حبک بل گلب مرات

داویته ابلطافه او ما تجازینی

عدد مرات ترمی اسهامک الکلفات

نبتن بل چلاوی او گصن ایمینی

نصحتک بل کلام او وگفت الشدّات

لاکن بل سهوله لیش ناسینی

حسافه ابدار ظلمه صیرتنی اویاک

بل حیله تدگ بابی او تماسینی

واذا چفک یشیل المای و انه احذاک

عطشان و اجر جسمی تخلینی

هل هذا وفاء و احسان لل رباک

من زغرک حملتک حفنه بسنینی

جوز من المنایط عزّاء العزّاک

تشکی الناس من طبعک امخزینی

لا اگدر افهمک لا اشد اثبات

ادور اعلی الستر و الهث امخلینی

لا ترتد یخایب لا الک ردّاد

خاف الرب یخی واستر او سلینی

تچردس بل مشاکل و انت غافل ذات

صندوق البلاوی انترس شچینی

درب الصدگ صافی والصدَگ ما مات

الکذب طبله او یدگ صوته اماذینی

ما اتسمی و اگول انت رجل عتبات

زحت المستحی او عگلی الیدلینی

17/01/1391

آنچه بر چسب ستم بر دل فرود آن تو نبودی

آنچه غم در دل شب روشن نمود آن تو نبودی

کوست دلداری کشانده در نم خاک مذلت

آنچه در بطن دلم آتش گشود آن تو نبودی

یاد آن بلبل نمایی درب بستان لبانت

یاد باد آن روزگارم در فریب آن تو نبودی

کاشتی ریشه ی صبرت در دلستان غریبم

ساقه ات برگی ندارد میوه اش آن تو نبودی

آخ از نیش زمانه  بارها نیشیده جانان

بر دل و قلب رمانم نیش زد آن تو نبودی

درد و شلاق خیانت بر جسد کرده کبودی

آنچه جلادم کشانده بر تنم آن تو نبودی

هر چه غم از تو کشیدم در قبال بودنت

کاخ دل ویران گشته پایه اش آن تو نبودی

چه کنم کلبه خرابم خیس کرده برف و باران

راه تسلیمی گرفتم سرورش آن تو نبودی

جسم نالانم و پیکر تخته گشته استخوانی

آنچه خشکیده تنم را بی گمان آن تو نبودی

جان به پرهایم زدی پرواز در افلاک عشقت

آنچه دریا غرق گشته این منم آن تو نبودی

خواب بودی در خیالم رعشه زد قلب دلیرم

آنچه بیدارش نمودم هان دلم آن تو نبودی

شاد گشتی در مزار عشق دیوار محبت

آنچه فریادم شنیده مستیت آن تو نبودی

بام دلها بانگ کردم دلبرم هستم عزیزم

زیر بال دلفریبی جسته ام آن تو نبودی

جاسم از درد زمانه سال ها  نالیده قلبش

هر چه در مستی روزم خوانده ام آن تو نبودی

ثعلبی ثعلب گلها یا که ثعلب مرغ خوار

گر چه هر دو می پسندی دلبرم آن تو نبودی

چونکه گر ثعلب نباشد بستنی بی مزه یارا

آنکه با شیرین لبان وصل تنم آن تو نبودی

دلت سنگه ، چه بی رنگه

صدایت کرده ام جانا

تو را در گل و لای عشق

کشیدم با غزل خوانا

دلم تنگه

دهان بر بام قصر تو

هزاران ناله ها کرده

جواب نامه ها خاموش

پشیمانی به جا کرده

دلت سنگه

صدایت کردم آن دیدار

صداها خفت در گوشت

در و دیوار شد آوار

ندامت پند آغوشت

مرا تنها سفر بردی

به سوی یار و خوشبختی

کنار باغ و بستانت

گذر کردم به بدبختی

چه بی رنگه

تو را از دور می بویم

ندای شعر تو زیبا ست

اگر روزی نشد دیدار

بر هم می زنم دنیاست

دلم در رازها زنده

از آواز پریشانت

فریب این سکوت تو

کشیدم درد دورانت

نکن زاری نکن ناله

ظرافت در دلم پیداست

در آغوش خیالم باش

می میرم از این تنهاست

بیا در کلبه ی دل باش

دل آزرده نکن یارا

بدان با این بدون تو

تو زندانی مکن ما را

جاسم ثعلبی (حسّانی)

26/01/1391

دل پریشانم

دل پریشانم ، چشمه گریانم

از این هوای غم و نم ، کو یار درمانم

شاد و خندانم ، در گریبانم

از این همه دلواپسی ، تیری در جانم

زخمِ بازِ دل زده ، بخیه ها کنده شده

گوشت دل پوسیده است ، مردنم محرز شده

مرگ در قلب و تنم ، پاییده شریانم

خون پاک زندگی ، خشکیده گلدانم

گو چرا نالان ، گو چرا گریان

تن و روحم زنده شد ، با بارش باران

موی سر ریزان ، سر و تن خیزان

قدرتم کم تر شده ، با ریزش دندان

وه چه پر بارم ، از غم و زارم

کم کمی لرزان شده ، آن پوست دیوارم

بید پا لرزید ، عشق ها خوابید

بر پل دردم ، رهسوار جویید

وای بر این زندگی با درد غمبارش

وای بر این بردگی با اشک خونبارش

عمری را در محضرش تنها سپرده دل

کاشته مهر تبم در قلب بیمارش

گل عزیزانم ، مانده دربانم

خاطره مانده ، در دل و جانم

دل پریشانم ،  چشمه گریانم

از این هوای بی کسی ، او درد و درمانم

جاسم ثعلبی (حسّانی) 24/01/1391

آسمان خفته به غم ، نم گرفته سالها

بید ها خشکیده گشته رو زمین

بی بهارش بارها در ناله ها

دوده ها در کلیه چون سم خفته است

سنگ بار دردها در خانه ها

نفس دلها گرفته هق هق صوتش همین

توده های ابرها پاییده در جو گامها

چشمکی زد آفتابم ، حاضری زد غیبتش

روزنه از خاکها گرد و نمش نمدارها

برگ ها الوده گشته ، از گرده شد خروارها

آرایش رخ ها به نرمی ، رو گرفت دیوارها

ای دلا بیچاره ای تو ، زندگی در زوزه ها

زوزه ی باد خزان و ، زوزه ی دلدارها

همه جا زندانی مسته ، شیونش در غارها

غار دنیا به نموده ، نغمت از اسرارها

جاسم ثعلبی (حسانی) 24/01/1390

ابو اسعید هله فیک و الف نعمین

اشکر کل کلام ابشعر ودیته

من یوم اتحدنه او صرنه منصورین

حبکم بل گلب مکتوب فهمیته

ابو مهدی جسر الکم سنه او سنتین

ما طخنی الزمان ابعرفه طخیته

انتم اخوتی یا سلوتی الطیبین

هل معروف عطور ابورد شمیته

ادری اخوانی مثل الگمر معروفین

قصن اشجارهم بل گلب شتلیته

عَدّی لل صدیق او صیر اله احزامین

احزام الخوه او الثانی ابنظم بیته

باوع من بُعد عدّل کلامک زین

الانس بل طبع عند الغیر سرّیته

تخلّق لل عمام او حط لک السانین

السان ایجره و الاخر التربیته

لتعادی اخوک او حطه وسط العین

درب الخبث بل دلال سدّیته

ابدی و انشد و ارسل رساله الشین

لتکرهه او تگول افلان ملّیته

احسن گعده لل ضاف العمر عمرین

یگعد وی عمامه او بخته او صیته

العمام اترید طراد ابخشب من تین

والقاید علی ظهره حمل نیته

یحصل بل عمام ابخشمه صم دمّین

ما یقبل نصیحه ابعگلی نصحیته

طریق الخوه واضح کله دین ابدین

او کل زین العمام ابورد شمیته

اذکر بل کتب مذکور ذات البین

حرام اعلیک لفظ ما جانی ما جیته

صلت رحمک فروع الدین کل یومین

دگ باب السلامه او مرضه داویته

21/01/1391

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسّانی الساری