سفیر الحب

هم تدری؟

ما تدری الدهر خلخل نیاب اهوای

شد اضروس فچک لا تخلخلـــــــــهن

هم تدری الزمان ایدور چرخه ادوار

حل اهموم گلبک لا تشددهــــــــن

هم تدری بنی آدم ضعیف الــحال

اسنین اتعدت او بالک تناثرهــن

هم تدری السانک حیه ام راسیــن

حط عینک اعوانک لا تخردلــــــهن

هم تدری عدوانک جسمک او محلاک

ابوکت الاخره لازم تناظرهـــــــن

هم تدری اخوتک حیلک او منواک

اعیونک ضنوتک بل سلم باشرهن

هم تدری اموالک یحفرن لک بیر

اذا عندک اموال ابساع قسمهـــن

هم تدری اولادک سیفک ابیمناک

باشر هل قصاید  لا تطشرهـــــــن

هم تدری الوکت ما دایم ابممشاک

یاتی یوم تزحف عصتک سرهــــــن

هم تدری الیحبک مو علــی طرواک

حتما ینتظر صیده او یسامرهــــــــــن

هم تدری الیطشر نام تحت اسبات

لا تصرف عبث بعدین تذکرهـــــن

هم تدری الیصاحب یعبر الســدات

اذا کثرت الصحبه گوم وانکرهـــــــن

هم تدری الصدیق الواحد البل ذات

یسوا الف چم صدقه او معایبــــــــهن

یبن آدم عساک ابخیر طـــــــیب بال

اذکر ربک و اترک مصایبـــــــــــــهن

من الشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

20/11/1390

چه عبرت ها در این عالم ندیدت؟

دل بشکسته در ماتم شنـــــــــیدت؟

بسی در زندگانی سیر گشــــــــــــتی

تو را ذلت بدین حالم خریـــدت؟

نه پیران حرف حق گویند نـه جانان

چقدر تبعیض در آنم نهــــــــیدت؟

منم با ریش سر کرده جهانــــــــــی

به جنگ سار دریایم پریــــــــــدت؟

اگر مهر سلامت دارمت دوســـت

به چندین چشم همکارم بدیـــــدت

اگر اهل قصیده در غــــــــــزل را

بیا در دو زبانه نام چیــــــــــدت

ولی دانسته ام بستی قلـــــم را

به شعر نو گشادی جام عـــیدت

نمی دانی که یک نوزاد سر زن

زشعر نو نویسد خام دیــــــدت

اگر دیدی همه سویت شتابان

نه عشق شاعری جویم نهیبت

از آن ترسیده یاران آشــنا را

تو را بر سر تاییدم خریــــدت

خدا را در بس آن خنده هایت

ببوس آن شعر هر گامم پلیدت

چرا در هر سفر لج کردی ای پیر

نگر روزی که ببریدم وریــــــدت

بنه عبرت از آوازه ی شیــــران

که روزی می رسد بزم بریــــدت

تواضع در نهایت زبده ی عیش

ننوشی هر ستم گردم نویـــــدت

بیا آشفته کن درد مناجـــــــــات

درون دل مرتاضم مریــــــــدت

تکبر تا به کی ای جثه ی نحـــس

رسد روزی نشانم در فریبـــــت

بصد لعنت براین شیطان بیدین

تو را جوییده دربانم به خیـــــبت

برو تا گل دهی فانی زتبعیــــض

بِکش آزادی و عشقم به زیبت

تقدیم به آن کسی که دوسش دارم  

جاسم ثعلبی  20/11/1390

ما اریدک ....../  نمی خوامت  

اجیت او رحبینالک

  هله او میت هله، ابجیتک

سمعت اوعود، من عندک

فرحت، بسمتی ابحبک

عطر منشود، یا گلبک

سلبت الروح، من جسمی، وحگ ربک

او طحت اببیر ،و ابشلوا نشف مایک

  حفنت مای، شربنی ابنظر عینک

وحگ دین التعبده، امطرز ابذنبک

اشما اوصیک تنکر، والبخت ضرک

وجهی برد من هزت رمش عینک

واهدیلک تحیة شوگ، واترجاک انه ابربک

واحبک من گلب و السان

بس لا تسمع العدوان، من سربک

تعال او شوف ،محروگ الگلب لجلک

نشف دمه، ابارض حربک

یبست خوصته ، و امکسر ابنخلک

بدیار الفرح، گمت استمع نحبک

لا تظلم، ولک تهلک

حضنتک والدموع اتسیل، من بُعدک

ضمیتک علی صدری، الهوا جرک

بل آهات افکر ،و اشتم ابریحک

سکرت اویاک، خل الضیم یتفرک

شفت دنیای صارت لی سجن، لجلک

من التعب جسمی یبس، من قهرک

الوفر صک المنافذ، دمی ابزجرک

بگیت امدهور ابعشگک

اذهب روح ما اریدک

ثلث مرات هدمیت العشگ بیدک

او فگست العیون الناظره الشعرک

او کصرت الثلوج الشاهده المطرک

اوسدیت الحراثی التنتهی الدربک

او حرگت الدنیا و البیهه او خذت ثارک

بعد ماریدک او لا ارید گنطارک

دکفنی ارجوک زم عنی ولا مشتاق نظارک

بل قوه و المنایط فلا اریدک

کفنی ارجوک ما اریدک

هیه لزگه ما اریدک

معنی:

خوش آمدگویمت امّا

چه بد قول آمده ی یارم

تو را صد بار خوش باشی

چه وعده ها شنیدارم

لبای ترم خوشحالند و خندانم

چه عطری زاده از قلبت دل زارم

نمی دانی که مو از جان من کندی به سر تارم

درون چاله ای افتاده ام بی آب و تاریک است

مشتی آب ده سیراب کن هارم

قسم بر آن مزار یار در بندت

از آن یادآوری خسته شده روحم سند دردت

بپوشان راهروهایم به مژگان عنان گردت

تقدیمت کنم عشقم به خواهش ها و تردیدت

تو را از جان ودل می خوام

فقط از دید دشمن زار پرهیزت

بیا خاکستر قلبم نظر کن یار

که خونش خشک گردیده زمین پیرت

گل و ساقه همه خشکیده در نخلت

درون آن دیار شاد شنیدم ناله ی عشقت

تو را گفتم ستم گر را نشو هر گز درون مهرت

در آغوشت گرفتم

جان و اشک از گونه ام نازیده در هجرت

تو را آنگونه در مهرت فشار سخت مالیدم دم عشقت

با آه ها انیسم بوی آن گرمت

درون آن جهانت مست و مستیده شدم نذرت

بخوان دنیای من زندان تک فکرت

و جسمم خستگی بوسیده از قهرت

چو برفی سرخرگ پوشیده قلبم را از آن زجرت

نخواندم صیغه ی عشقت نمی خوامت

برو دیگر نمی خوامت

سه باره کاخ عشقم را دریدی

و چشمان غزل را هم کشیدی

و برف آدمک هایم بریدی

و راه های سجودت را پریدی

همه دنیای من سوزیده آن بارت

برو هر گز نمی خوامت،نمی پایم رطب در نخل گلزارت

برو از قلب من دور شو ،نمی خوانم غم تارت

به صد لشکر کشی هر گز نمی خوامت

تمنا کرده ام چندین نمی خوامت

مگر چسبی نمی خوامت

جاسم ثعلبی 19/11/1390

نحن بانتظارك ........(ما منتظرتيم....) تقديمي

ختمت اسرار گلبك يا عزيز الروح

او قريت افكار من كثر الشجر بل بر

تعلمت المحبه و الوفاء لتــــــروح

يم عتبت اشعارك گاعد اتنــــــــطر

ما ادري السبب شنهي يخي و اتنوح

تعوف اخوانك او بستانك امعــــــطر

من اهواز اقدملك شكر مطــــــروح

الحد شيراز اتعناك و اتبخـــــــــــتر

مو رسم الاخوه اتعوفنه بل صـــوح

ننتظرك تدگ باب الفخر بــــل حر

اگلوب امكشفه تتفاده الك بل روح

جاوبنه ابصدگ يا خوي مو بل شـــــر

تعال او بيت صدقانك عطر و ايفوح

طریق الخوه افتحه بابه امسكــــــر

معني:

چرا حرف نهايي گفته اي جانـــــــــــا

ازت صدها ترانه جستجو كـــــــردم

بدان عشق و محبت در وفا داري

از كلبه ي شعرت دل به رو كردم

به تنهايي پيام هجر قلــــــــــب را

مرا با دوستان مستان شو كــــــردم

از اهوازم به صدها شكر تقديمـت

تا شيراز عشقم روبه رو كـــــــــردم

در رسم شاعري هرگز جدايي نيست

در بان كلامي نطق وجو كــــــــــردم

دلان بازنده ي مهرت شدند اي يار

جوابي آشنا جوياي تو كـــــــــــــردم

بيا در كلبه ي دوستان چشم انـــداز

در كلبه ي چرا بسته و نو كــــــردم

تقديم به دوست خوبم  جناب آقاي  غلامعلی بهروزي عزيز

و دعوت از ايشان به حضور در جمع دوستان

جاسم ثعلبي 18/11/1390

خوش آمدي اي امام،خوش آمدي اي همام

آمده اي از راه دور،بر تو را مهري ســــــلام

جسته ام آواي تو ،مانده ام شيـــــداي تو

دیر آمدی دل بي قرار ،اين وطن دنياي تو

شهرها در غم فرو رفته كنون

شاه در رفته و مانده بي زبون

انقلابي تك به پا شد در ديار

كفن پوشيده و غلطيده به خون

مهديا مهرت كجاست ،ياري و عشقت كجاست

وطن ماتم رفته است، لاله زد جودت كجاست

شعله زد قلب پريشان مادرم

مهره بوده در خطر تاج ســـــرم

بست آذوقه فرستاده به جنگ

پسر و همسر كشيده خواهــرم

اي امامم ديده اي ، مهر مادر جسته اي

همه جا پوشيده را، در ظفر باليـــــده اي

( عرب و عجم لر كرد صاحت سلام

بل شوارع تهتف ابجيت الامـــــــــام

بسمك الثوره انبنه تاريخـــــــــــــــــها

صكك اعروشه او ترك شره الظـــــلام

امن الخفاجيه اجت ، بل شوارع هوست

اهويزه او بستانــها

بل اهواز اتجمعت

شايله اعلام الامامه و الزمـــــــان

سايره او تندب باسم روح الامام)

معني:

عرب كرد و لر و فارس داده پيام

در خيابان پر صدا بوده ســلام

با نام تو در همه جاي عالمم

انقلابي آشنا جوييده كـــــــــام

از شهر سوسن آمدند ، در لوايت مانده اند

هويزه او بســـتان را

شهر اهواز خوانده اند

پرچم عدل و امامت بسته اند

بر بلندي هاي نامت خوانده اند

سروده ي جاسم ثعلبي از كتاب طلوع فجر

www.shereno.ir/17130

17/11/1390

ترانه ی زندگی یا جدایی

تو که در بطن دلم ،آشیانه کــــــرده ای

تو که در ذهن و لبم،بی بهانه گشته ای

می شود تلخم بسازد در لبات

می شود اشکم بنازد سر چشات

دوختی زخم عمیق دل به شعــــر

پاره شد مژگان سر درب نگات

مهر ودادم به شده ،زندگانم گم شده

مانده ام اسیر تو ،دیدگانم نم شــده

سوختی کاشانه ی عشقم چــــــرا؟

افروختی میخانه ی مهـــرم وفـــا

آخر از یاد عزیزان مانــــــده ام

جسم و تن پوسیده بد دردم خدا

چه کنم بختم همین،گور شد عشقم زمین

ناله نا محرم شده،زشت و بد حالم ببین

دل تو نمی شکند در مان من

چشم تو نمی خَرد اشکان مـــن

افروختم شمع و نگاهم در رهــت

دوختم عکس و جمالم سر مهـــت

تو کجایی دود و آتش را ببــــین

مانده ام در کنج تخت سر درت

(ما تسمعین الخطاب، هذا هم آخر عتاب

اکصری السکته و ادفعیلی الجواب

نادی معشوقچ او سکرینی ابشراب

های آخر مُنیتی،گومی اسمعی چِلمتی

لو تسلمین الولف چلمت رحاب

لو تسکتین اباسف نغمت شباب

معنی:

حرف ول چه محشری، گُل به دل نمی خری

درب بسته، باز کن آخر کــلام

یک ندای با وفایی در خـــــتام

آرزوهایم همین ،پا شو خون زخمم ببین

یا که آوای رسایت خوانده شــــــده

یا که تسلیمی و عشقت کشته شــد

تقدیم به الهه ی دلم

جاسم ثعلبی 16/11/1390

علی و یاسمین

دل جوشان من جانم ندیــــــــدی

خروش تپ تپ قلبم شنـــــیدی؟

سر برج بلنده دیده بانـــــــــــــــــی

پیام سرد دوستدارم خریــــــــــدی

عجب در کوی من ماندی پریشان

مگر در دشت دل ساقم نچــــــیدی

اگر یادت بماند خاطراتــــــــــــــــم

سلام آشنایی گم نهیـــــــــــــــــدی

درون کلبه ام صدها ترانــــــــــــه

تو با گشت خودت یکدم دمیــدی

غزل در مثنوی پیداست ای یــار

چرا از یک ترانه کم بریـــــــــدی

خدا حافظ نگو دردت بمانـــــــــــد

سراب یادبودت خم جهـــــــــیدی

جاسم ثعلبی  16/11/1390

فردوس جابر سواری

ما تدرین زرّفتی الگلب مـــــــــرات

او کل مره اشتکیت او ما تشچینـــــــی

ما تدرین متروس الگلب حصـــــرات

او کل حصره تعادل حفنه بسنینــــــــی

ماتدرین کل هجرچ سبب لوعــــــات

صکی السان حبچ لا تبچینــــــــــــــــی

لا تحچین بسچ لل ابد هیهـــــــــــات

کرهتچ من زغر لا لا تلولیلـــــــــــــی

الضمیر اشتاق لچ یتذکر الحـــــــــظات

ابنور اهواچ دایخ لا تمرینــــــــــــــــــی

هربنه او ضل جسم ممدود بل ساحات

محد گال مجروح او یتچیلــــــــــــــــــــی

الحد من یا ولف تتعده بل نظرات

من اسهام رمشک نبل تر مینــــــی

تواعد بل کلام او ما تجی بل ذات

حدر کتر الندامه هدمت حیلــــــــــی

تعتب من بعد و الخاطر النکبـــات

وکت الصدگ تتحایل قدر لیلــــی

ظلینه ابحبک سمچ تحت اسبـــات

بس امطرز او مضوم مندیلــــــــی

معنی:

نمی دانی دلم سوراخ گــردیــــــــــــده

و هر باری بگم تو شاخ زرگـــــــــــیری

نمی دانی دلم حسرت زده بسیــــــــــار

که هر حسرت معادل عمر یک پیـــــری

نمی دانی که هجرت شـــــــده دردی را

ببند آن آشنا آهت ثمر گیـــــــــــــــری

نساز آن مرکب بی نام هجـــــــــــرم را

که از نوزادیم لا لا نظر سیــــــــــــــری

دلم در خاطرات مست دیـــــــــــدارت

در آب باتلاق مستمر گیــــــــــــــــــری

نهم اشک چشم باران رودت شــــــــــــد

مجروحم چه کس پیدا به در گیـــــــــــری

تا کی ای دلا با چشم تیـــــــــــــــزت را

درون قلب من تیری به سر میلـــــــی

هر وعده که دادی من همان جــــــــا را

به گلزاری نهیدم دیر  تبدیلــــــــــــــی

می نالی از این جور زمانـــــــــــــــه را

وقت راستگویی شد خطر کیلـــــــــــــی

درون عشق تو ماهی شدم در زیـــــر

یک ظرف طلا چو مار در سیلــــــــــی

جاسم ثعلبی  15/11/1390

حرف نهایی دل ...........

جهانی در صفای تو،من حرف دلم گفتم

سردم در جفای تو، در گرمی خودم ماندم

مستم در وفای تو،به غم خواری رهم جستم

پر شد  در خفای تو،به تنهایی نهـــــم دردم

چه زیبا آن نوای تو،به آهنگی تنم کــــــردم

ولی دور از نمای تو ،به یک رودی پلم بستم

حسودان در حنای تو،به بد رنگی قلم شستم

به یاد آن خدای تو،عزای هر ستم خوانــــدم

جاسم ثعلبی  15/11/1390

تصویر شاعر

خواندی ترانه دردم خواندی

ماندی رو عهد عشقم ماندی

تو چرایی همچنین ، در سکوتی نازنین

دل نوشته را ببین، من کشته اینچنین

به خدا دیونه ی دل بازیت

کشته داماد دلم گل سازیت

نمی دونی صد چراغی روشن است

پشت درب قله ی تل نازیت

شعر هست انصاف کوست

نظر هست اوصاف کوست

دل نوشته ناله کرد

داد هست بیداد کوست

لب گشا لب های دردت لب گشا

باز کن غنچه ی سردت تب گشا

آخر از این عادتت زد دل نشیب

سوخت شمع عاشقی بی دل عجیب

تک چراغ آفتابم روشن است

ماه و مهتابش به خاموشی قریب

تو چرا لالی هنوز، سوخت شمعم در فروز

با سکوتت دم بسوز،دل نویسی کن به روز

ساکتی بیدار شو با داد من

داد زن آبار زن در یاد من

گوش سنگینت چرا دادم شنید

چشم رنگینت چرا رسمم ندید

هوش بیکارت چرا شعرم نپید

دل و میدانت چرا مهرم خرید

یادها را ول کنیم،بادها را دل رهیم

همه افسوس و پریشان مانده ایم

حیف صد خاطرمان را کشته ایم

توی سطل روزگاران باخته

هر کدام با صد عیاری ساخته ایم

آخرین سختی بخوان،توی بدبختی بمان

هر ترانه یادبود یک رمان

درد خوشبختی بخوان در یک زمان

کوی مهرت مانده ام،برو شعرت خوانده ام

باز هم معما را،خواندم سرود بی تو زنده ام

 خوانده ام سرود بی تو خوانده ام

مانده ام در کوی بی تو مانده ام

جاسم ثعلبی 15/11/1390

تصویر شاعر با لباس عربی خوزستانی