سفیر الحب

سور الزمان انهدم وابگلبی وگف عتبته

طشاره وسط القلم نادانی اباسف عتبته

تدری ابضمیرک ندم کلمنی او نسف عتبته

والجرح مالوم ما ینسد بالف میبره

لو یضل طول العمر من ظلمه اباسف میبره

جبرانی بمحبته قابلنی او  لقف میبره

شفت المرار ابعشرته کلهه ابامانی او مکر

کرانی وسط الگلب بل دم سبحانی او مکر

حسبالی من عشرته راضی انه و اجانی مکر

زمانی گذریته اویاک بهواک

علی شاطی البحر فرگاک بهواک

انه الباهیتک ابسلواک بهواک

عزمنی او جیت سد بابه علیه

الف وجعه شفت منک و زارک

کتلنی اسوارک او زلفک و زارک

احب بل گلب ارسم لک و ازرک

سجین او بل گلب حتی المنیه

فرگت الزلف من نورک و عیناک

اچم مره انکست عهدک وعیناک

من ابعید شع مکرک و عیناک

ما تنعدل طبعک مر علیه

تمنیت اگعد ابگلبک و اراویک

همومی ما اری الغیرک و اری فیک

ما اروی طبع غیرک و اراویک

قشیم ادخلت حبک نار الیه

ما حبیت غیرک لا تسلنی

الگلب سلو ابزمانک لا تسلنی

خلینی ابحبک لا تسلنی

عدل واشتم هواک ابهل دنیه

شردت ابعید من طبعک ولا اعود

ولا گطعیت من زرعک ولا عود

ابهواک امچردس ابداری ولا عید

اعید من تدگ بابی علیه

دخت من کثر صب دمعک و سهراک

انسجن لل ما فتح بابک و سهراک

خلینی اگعد اگبالک و سهراک

تضل شهرین تنظر بس علیه

دخلنی الشیب من زغری و قر لی

دریت ابرفعته لیه وقار لی

سئلته من نبع سدری و قار لی

یگول اشتاق لا تبغی اباذیه

عافانی اخی و اهلی و عمای

لا خی القبل فکری و عمای

بس بل نظم تم سهری و عمای

ترکنی الشوف من قصبن علیه

للشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

01/11/1390

بوی بهار آمده ،عشق , یار آمده

در سرزمین غنچه ها ،با صد سوار آمده

با شاخ و گلدون مهر،مشک وقار آمده

تولد در تولد ،تولدت مبارک

جوشش بوسه ی لب،کام دلت مبارک

ظهور نور مهتاب،طلوع فجر شب تاب

نبوغ نور محراب،شب و روزت مبارک

ستاره ها در آسمان،جشن سرور گرفتند

گل های لاله شادمان ،مهر ظهور گرفتند

دشت و دیار این وطن،شادی زده در آسمان

با عشق سرداری دل،تابش زده رنگین کمان

یادت میاد در کودکی،چون شمع نورانی بودی

با خنده ی زیر لبت،مهر جدایی سرودی

ناز بودی ،شاد بودی،خوشگل وتن ناز بودی

در دل محراب پدر، مهره ی غماز بودی

می پسندم خنده هایت،می کشیدم بوسه هایت

عسل شیرین زبانی،می ستودم گفته هایت

خوش به حال سنگ زارت ، اشک بابا جویبارت

دردی در دل از فراقت، می کشم تا وقت بارت

با تو گویم تا بفهمی ،مانده ام در انتظارت

صد مبارک شادمانی،صد تولد در دیارت

منتظر بابا نمانی ،روح بابا در کنارت

7/11/1386 ایام دهه فجر و تولد دخترم عسل

این سروده ناقابل را تقدیم می نمایم

جاسم ثعلبی 01/11/1390

دلبرم رفته سفر ،مدّتی غم خانه کرد

خوش خیال و خوش گذر،مهلتی مستانه کرد

برف و بارانش زده،با دلیجان آمده

همچو سرو شادمان،تیپ خندان آمده

سالها در بند عشقم مانده است

راز ها در ذات دردم خوانده است

می رود تا دل شود زیبنده باد

بار ها  با اشک قهرم زنده  یاد

مانده در دشت فریب،خوانده آهنگی غریب

سنبل و گل در کنار، بلبل و پروانه زار

نکنه یار دگر در کلبه اش ،نکنه خار دگر در بوته اش

دل پریشانی زده در انتظار ،چشمه زد از گونه هایم در بهار

غرق شد باغ و گلستان دلم ،اشک ریزان مدام سنبلم

سیل اشک دیده ها ،غم و درد و غصه ها

همه در قلبم نهید ،دلبرم عشقش پرید

می سپارم  قلب پاکش در امان

می نگارم قاب عکسش در نهان

او به خدا سپردم ،از بی وفایی مُردم

رفتی سر جدایی ، تیر عزایی خوردم

جاسم ثعلبی 30/10/1390

یل تنشد علی زین مااگلک انی و آنی

انه عربی او ایرانی ساری الاصل حسانی

انشد زین عن اصلی او شعری نبت عنوانی

اسلیماوی و عدنانی مضیفی صدر نیشانی

لا کردی ولا لری ولا مدغوش طهرانی

تعال او شوف واقراءاشعار ابوذیات رکبانی

امصطر هل کلام او فاح بل فارسی دیوانی

انواع القصاید بیه عربی او عجمی تلگانی

اهوازی او ساکن ارضه اسنین خوزستان سمانی

اذا تقراءاشعاری زین گول اهلا و سهلا هله ابخوانی

لا تنتقد دون اشکال ولا تتحسد اعلانی

اذا عندک نصیحه اویای ثبت بل کلام او جر المعانی

مو حسبالک انه بل غنم سرحیت تدری استاد قرآنی

ثبت انته من اهل الادب یا زین جرب حبک الثانی

ما تدری انه حسانی

افهم زین لا تتحسد السانی

ینطق بل کلام اسهامه اقلامی

افهم انه حسانی او ساری امن اصل خیگانی

للشاعرجاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

30/10/1390

 یک غمزه به پایم چانه بستی

یک همزه درون خانه نشستی

مستانه به کوی ما رسیدی

خواب آلود بی رمانه گشتی

همچون بلبلی آواز  گویی

آهنگ دلم آشیانه کردی

نمی دانی دلم بستر هر درد

کشیدم بر سر هر شانه مستی

اگر خواهی دلم بهر تو باشد

صد باره بدان دیوانه هستی

مرا بهر همه آن آفریده

منم کاخ زرم میحانه خشتی

تو گر صدغنچه در باغ سواران

همانی  مست میخانه سستی

زدی مهر فروغ گل صفایت

درون دل هر دانه چه گشتی

جاسم ثعلبی  30/10/1390

سهرتَ لیالی و لم یرحمنی غداً

نادیتهُ و لف جفونهِ منتدما

سارَ بدرب الندامهِ بحبهِ غاضباً

و لم یسمع غرود الصیف محترما

نظرت فی صالت جمالهِ سابقاً

سارَ کانهُ لم یعرفنی ابدا

دهرک عمانی یخی ما وفیت گلبی صِدگ

و ابزود هجرک نحب حبی ابذچرک صدگ

ملیت من عشرتک ما وجدیت عندک صدگ

کف من المعاتب بعد لا تذکرنی حبک جفا

روجی نشف ما یجر مده اعلی بحرک جفه

ما لان گلبک علی بوساته ابخدی جفن

اسکنتک اببید لا تنظر علی یا زمن

رحت عفیه علیک ابزود ما جیت

انتظرتک و الدموع اشکثر ماجت

ابهواک الوان حبک علی موجات

دموعک تصب کذبک عم علیه

للشاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

30/10/1390

توی کوچه ی فریب ، توی غنچه ی بهار

سرزمین پر نشیب، در دیار لاله زار

همه جا سوی جمالت گشته ام

دل به دیدار نهالت جسته ام

قاصدک از راه دور،از سیاهیگاه نور

با دلی لرزان به عشقت خفته ام

آمدم قهر نگاهت جسته ام

توی کلبه ی غمی،توی ناله ی رمی

جامه هایت در هم است،سر به زیر و مبهمی

آه ای خالق هستی در کمال

آه ای مهره ی اصلی در جمال

انس و جانت را ببین،پا برهنه اینچنین

توی فقر غنچه ها،گم شده این نازنین

کاش معیاری شود دردش زمان

کاش دلداری نهد سودش نهان

کاش اشکش نهر ورودی داشته

بر درخت عشق عودی کاشته

هیچ کس باور نکاشت، غصه اش یاور نداشت

می شود با بادها بازی کند

می شود با نغمه ها سازی کند

این کجا و آن کجا، دل شکستی بی نوا

بوی قصرت بدعه ای سوزانده

توی خوابش رقعه ای دوزانده

دل که دارد جاه کوست،چشم دارد ماه کوست

همه در ظاهر فریب

همه در مهر غریب

مانده در گوشه ای با بند و زار

مانده درمانده ای در تارومار

با دست جوشان آمدم،در آه و بی جان مانده ام

سوختم در آه خویش،در کنارش خفته ام

سوختم از خاک و رختش سوختم

وصله ی زیبای  بختش دوختم

تقدیمی به بی نوایان روزگار  یاران و یاوران امام حسن مجتبی(ع)

جاسم ثعلبی 29/10/1390

روحی تحومی بس علی دارک تروح او ترد

محتاج لمحبتک لا تغضب علی من ترد

حبیتک اهوای روحی من جمالک ترد

مایوس صار الگلب لا تزعل علی هل شکل

عجبانی اهوای زلفک منحدر هل شکل

گلبی ابنبض ما یدگ من هجرک علی هل شکل

بفراگک الموت یاتینی ولو بل قصر

اذا تسمع کلامی ابزعل قصرای

طفت ناره ابهجرک دوم قصرای

الصلاه من یوم شال المحب قص رای

لجل عینک بعت دنیه او آخریه

الدهر هدم مضایف ما سکنهن

عزیز اورود حبک ماسک الهن

اذا اجفی دیارک ما اسکنهن

اضل افتر امسافر بل دنیه

علیش اتلومنی او تزعل اریدک من زمان ابعید

لا حاسد کصر فیک ولا ناسیک یوم العید

اذا ما صارت القسمه اصفه اویای وین اترید

خل نرتاح باقی العمرنسکن شجره ابفیه

لل شاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

29/10/1390

نقل گویی قصه گفته سالهاست

داستانش مُهر خورده بارهاست

رسم در دیر و دیار آن زمان

می گمارد پیر  زندانبان جان

همه در راندن پیران یکدمی

می گمارند پیر بی دندان همی

در بیابان با سبد انداختند

پیر عارف با مهد در یافتند

لیک در این سال وقتش در رسید

پیش بابایی پسر کویش نهید

زن خبر داده که ای بابا ببر

سال خورده درد و آهش را نخر

مثل هم خویشان ببر صحرا به زود

انداختی گر نه مرا دیگر نبود

گفت باشد صبر تا روز دگر

تا بگیرم فرصت ای سوز جگر

روز موعودی چنان گه که رسید

پیر مرد خوش خبر انگه شنید

بی دست و پا چون در سبد پرداخته

آرزوهایش را به باد انداخته

همسرش آورد اسبی با مهار

تا ببندد پیر مردی با سوار

وقت رفتن کاروان آماده شد

بچه ی فرزند خود غم داده شد

گفت بابا با خودت من را ببر

وقت تفریحم و شادی را بخر

هر چه عذری بود سر جایش نهاد

بچه را بی بردنش سازش نخواند

بچه را در پشت کولش بسته شد

راه طی کرده و پیرش خسته شد

با سبد یک جا مکان را یافته

پیر عاجز را چنان انداخته

گفت فرزندم بریم سوی کمال

پدر جونت در نهیم روی رمال

گفت باشد ای پدر من ناظرم

هر چه کردی سایه زد در خاطرم

ولی یک درخواستی دارم منم

آن سبد بردار می سازم تنم

گفت بابا آن سبد بهر چه بود

زود تر برگرد با مهر و سرود

گفت بابا آن سبد من بافتم

بهر بابایم سند من یافتم

وقت آن باشد که تو ریشت سفید

یا که در زندگی را کیشت برید

سبدم در پشت اسب آماده است

در همانجا غم غربت مانده است

هر چه دارد می کشد بابای تو

در نهایت می کشی سر پای تو

یک نگاهی کرد آن سر راز دیر

حمل کرده آن سبد با ناز پیر

گفت فرزندم جهانم ساختی

آفرین بر تو گمانم یافتی

باز گشتند به دیار خوب را

عبرتی مانده و خورد آشوب را

جاسم ثعلبی  29/10/1390

روحی تحومی بس علی دارک تروح او ترد

محتاج لمحبتک لا تغضب علی من ترد

حبیتک اهوای روحی من جمالک ترد

مایوس صار الگلب لا تزعل علی هل شکل

عجبانی اهوای زلفک منحدر هل شکل

گلبی ابنبض ما یدگ من هجرک علی هل شکل

بفراگک الموت یاتینی ولو بل قصر

اذا تسمع کلامی ابزعل قصرای

طفت ناره ابهجرک دوم قصرای

الصلاه من یوم شال المحب قص رای

لجل عینک بعت دنیه او آخریه

الدهر هدم مضایف ما سکنهن

عزیز اورود حبک ماسک الهن

اذا اجفی دیارک ما اسکنهن

اضل افتر امسافر بل دنیه

علیش اتلومنی او تزعل اریدک من زمان ابعید

لا حاسد کصر فیک ولا ناسیک یوم العید

اذا ما صارت القسمه اصفه اویای وین اترید

خل نرتاح باقی العمرنسکن شجره ابفیه

لل شاعر جاسم امحمد الجبیره الحسانی الساری

29/10/1390